De Common Reporting Standard is een standaard voor het automatisch uitwisselen van fiscaal relevante informatie tussen landen; 51 landen hebben een multilaterale CRS overeenkomst ondertekend in Berlijn op 29 oktober 2014. In 2025 zijn er meer dan 100 landen die deze overeenkomst hebben ondertekend.^[1] Alle lidstaten van de Europese Unie zijn CRS-landen.^[2]

De CRS is ontwikkeld door de OESO en is door de Europese Commissie overgenomen in een EU-richtlijn.^[1] De CRS-standaard lijkt veel op de standaard in de Amerikaanse FATCA-wetgeving en de daarop gebaseerde verdragen, waaronder de NL IGA.^[3]

Op 1 januari 2016 is de CRS in Nederland ingegaan door opname in de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen. Financiële instellingen zijn door de CRS verplicht om het fiscale woon- of vestigingsland van hun klanten te registreren. Dat doen zij volgens wettelijke identificatievoorschriften. Een rekeninghouder moet een verklaring over het fiscale woon- of vestigingsland overleggen als een financiële instelling daarom vraagt. Als het fiscale woon- of vestigingsland van de klant een land is dat meedoet aan de CRS, geeft de financiële instelling financiële gegevens aan de Nederlandse belastingdienst. ^[1]

Als een financiële instelling vaststelt dat een klant (ook) een fiscale woon- of vestigingsplaats heeft in een ander land, dan moet zij ieder jaar persoonlijke gegevens van deze klant doorgeven aan de belastingdienst, zoals:^[4]

• naam
• adres
• geboortedatum en –plaats
• fiscaal woonland of vestigingsland
• het fiscale identificatienummer van het woonland of vestigingsland

Daarnaast geeft de financiële instelling onder andere de volgende financiële gegevens door:

• het rekeningnummer of polisnummer (bij verzekeringen)
• het saldo of de waarde van de rekening
• de rente- en dividendinkomsten
• de waarden van kapitaal- en lijfrenteverzekeringen
• de opbrengsten van verkoop van financiële producten zoals effecten

De belastingdienst geeft de gegevens door aan de belastingdienst van het woon- of vestigingsland. Omgekeerd ontvangt de Belastingdienst in Nederland van belastingdiensten uit CRS-landen gegevens van mensen en bedrijven die daar een financiële rekening hebben en die Nederland als fiscaal woon- of vestigingsland hebben.