Pythagorascomplex
Locatie
Locatie	Groningen
Adres	Koninginnelaan 117-119, Louise Henriettestraat 3-37, Stadhouderslaan 2-20
Vernoemd naar	Pythagoras
Status en tijdlijn
Gereed	1930
Opening	1930
Restauratie	1999
Gebruik
Huidig gebruik	woningbouw
Architectuur
Stijlperiode	Amsterdamse School/Nieuwe Zakelijkheid
Bouwkundige informatie
Architect(en)	Johannes Albertus Boer[1]
Prijzen en erkenningen
Monumentstatus	Rijksmonument
Monumentnummer	483767
Portaal    Civiele techniek en bouwkunde

Het Pythagorascomplex is een bouwproject in de Oranjewijk in Groningen. Het complex is ontworpen door de Groninger architect J.A. Boer. Sinds 1995 is het complex beschermd als rijksmonument. Eind jaren negentig is het complex gerestaureerd. De naam Pythagoras was afgeleid van het feit dat het complex in de vorm van een driehoek is gebouwd. ^[2]

Het complex, ontworpen door J.A. Boer, werd gebouwd door aannemersbedrijf Firma H. Koster. Oorspronkelijk bestond het uit 74 appartementen en drie winkels. De winkels zijn inmiddels ook als woning verhuurd.

Het complex werd in twee gedeeltes opgetrokken. Als eerste werd het deel langs de Louise Henriëttestraat gebouwd. ^[3]. Nadat dit deel klaar was werd vervolgens het deel langs de Stadhouderslaan gebouwd. Beide delen werden verbonden door de twee woningen aan de Koninginnelaan.

Het complex werd gebouwd als volkswoningen. De architect, J.A. Boer, had zijn ervaring met name opgedaan in de Amsterdamse School. Hij was echter nadien ook geraakt door de Nieuwe Zakelijkheid. Zowel het Pythagorascomplex als het eerdere complex dat J. Koster had gebouwd naar aanleiding van een ontwerp van J.A. Boer, aan het Bernouliplein, zijn daarom een combinatie van beide stijlen.

De gemeente Groningen had het Pythagorascomplex aangemeld als rijksmonument. In 1995 werd het gehele complex opgenomen als rijksmonument.

Nadat het complex was aangemerkt als rijksmonument was duidelijk dat het in zijn geheel gerestaureerd moest worden. Oorspronkelijk was het een complex, maar na de Tweede Wereldoorlog werden de meeste appartementen verkocht aan particulieren. Het onderhoud was daardoor niet goed geregeld. Zo waren veel stalen kozijnen inmiddels vervangen door hout of kunststof. Een van de voorwaarden om subsidie te krijgen was het weer akkoord gaan met het aanbrengen van stalen kozijnen.

Nadat de restauratie was afgerond duurde het niet al te lang voordat er een nieuw probleem ontstond. In de binnentuin van het complex werd een plan ontwikkeld om hier een zes meter hoog bouwsel neer te zetten. ^[4]