Sam Lay

Sam Lay
Sam Lay
Persoonsgegevens
Geboortedatum 20 maart 1935
Geboorteplaats Birmingham (Alabama)
Overlijdensdatum 29 januari 2022
Overlijdensplaats Chicago
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Opleiding en werk
Beroep(en) Zanger, muzikant
Genre(s) Blues
Instrument(en) Drums
Label(s) Blue Thumb RecordsBewerken op Wikidata
Tijdlijn en statistieken
Jaren actief 1957–2022
Links
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) MusicBrainz-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Sam Lay (Birmingham (Alabama), 20 maart 1935 - Chicago, 29 januari 2022)[1][2][3] was een Amerikaanse blueszanger en -drummer.

Biografie

Zijn carrière begon in 1954 in Cleveland, toen hij lid werd van de Moon Dog Combo. Van 1957 tot 1959 was hij lid van de Original Thunderbirds, totdat hij uiteindelijk verhuisde naar Chicago om met Little Walter te werken. In 1960 trad hij toe tot Jerome Arnolds[4] begeleidingsband Howlin' Wolf, totdat de twee Paul Butterfield ontmoetten in 1965 en lid werden van zijn Butterfield Blues Band[5]. Lay is alleen te horen op het debuutalbum van de band. In hetzelfde jaar ontmoette Lay Bob Dylan toen BBB speelde als zijn begeleidingsband op het Newport Folk Festival. Als gevolg hiervan nam hij afscheid van BBB om Dylan te helpen bij zijn productie Highway 61 Revisited uit 1965. In de tweede helft van de jaren 1960 werkte Lay veel als sessiedrummer en is hij te horen op meer dan 40 bluesalbums van Chess Records. Zo speelde hij in 1969 op het album Fathers and Sons van Muddy Waters.

Hij was ook een van de oprichters van de James Cotton Blues Band in 1969 en speelde een tijdje met de Siegel-Schwall Band[6], voordat hij uiteindelijk de Sam Lay Blues Revival Band formeerde, waarbij Jimmy Rogers, George 'Wild Child' Butler[7] en Eddie Taylor speelden. In 1992 werd Lay opgenomen in de Blues Hall of Fame en werd hij voor een W.C. Handy Award genomineerd. In 1992 richtte hij ook de Sam Lay Blues Band op, die in hetzelfde jaar hun debuutalbum Shuffle Master uitbracht. Dit werd gevolgd door Sam Lay Live (opgenomen in 1994 maar pas uitgebracht in 1996), Stone Blues (1996), Rush Hour Blues (2000) en Live on Beale Street (2000).

Overlijden

Sam Lay overleed op 29 januari 2022 aan een natuurlijke dood. Hij werd 86 jaar oud.[8]

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.