Waterboarding, in het Nederlands soms als gesimuleerd verdrinken of schijnverdrinking omschreven, is een omstreden harde verhoortechniek waarbij de vastgebonden verhoorde een natte doek over het gezicht krijgt gelegd waarover telkens water wordt uitgegoten. Het water in de doek maakt het min of meer onmogelijk om adem te halen. Hierdoor krijgt de verhoorde het gevoel te verdrinken.

Door mensenrechtenorganisaties wordt waterboarding als een vorm van martelen aangemerkt.

De VOC paste een vorm van waterboarding toe op Ambon in 1623. Hierbij werd een doek om het hoofd gewonden en deze werd verzadigd met water zodat het slachtoffer niet meer kon ademen en al het water moest inslikken. In een geval werd de behandeling drie of vier keer herhaald totdat het lichaam van het slachtoffer enorm opgezwollen was, zijn wangen uitstonden en zijn ogen uit de kassen dreigden te raken.^[1]

In de getuigenissen in de VTM-docureeks De nonnen werd aangegeven dat nonnen in instellingen zoals het internaat van Sint-Antonius in Aarsele op waterboarding lijkende handelingen hadden toegepast. Een van de getuigen vertelde hoe de nonnen zijn hoofd in het water hielden tot het moment dat hij zelfs bijna stikte.^[2] De getuigen verklaarden dat deze praktijk door de nonnen niet incidenteel was, maar onderdeel uitmaakte van structureel fysiek en psychisch geweld; daarnaast zou er mentale en langdurige emotionele schade bij de slachtoffers zijn overgebleven.

Een rapport van de Amerikaanse Senaat stelde in december 2014 vast dat de CIA bij het ondervragen in het kader van terrorisme-onderzoek ook waterboarding had toegepast. Officieel is de techniek in de VS verboden voor alle wetshandhavers, waaronder alle militaire agentschappen. De regering-Bush stelde echter dat waterboarding geen vorm van marteling zou zijn, waarmee het voor de CIA dus ook niet verboden was om op deze ondervragingsmethode terug te vallen.^[3]

Mede hierdoor werd waterboarding een van de thema's in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008. Verschillende kandidaten namen een standpunt in over de vraag of waterboarding al dan geen foltertechniek is. Onder andere John McCain (die zelf was gemarteld in de Vietnamoorlog), Mike Huckabee, Chris Dodd en Barack Obama verklaarden expliciet dat het wel degelijk een vorm van folteren is, anderen weigerden dat te onderschrijven.

Op 13 februari 2008 stemde het Amerikaanse congres, ondanks een dreigend presidentieel veto, voor een verbod op waterboarding.^[4] McCain stemde op 13 februari 2008 tegen het verbod, drie jaar na de afwijzing van zijn Detainee Treatment Act die als doel had inhumane behandeling van terreurverdachten uit te bannen.

Toenmalig president George W. Bush gebruikte op 8 maart 2008 zijn vetorecht zodat de Amerikaanse inlichtingendienst CIA waterboarding kon blijven toepassen. Bush gaf aan de motie van de Senaat tegen deze manier van 'ondervragen' afgewezen te hebben omdat dit 'een van de meest waardevolle handvatten is in de oorlog tegen het terrorisme'.

Op 22 januari 2009, vrijwel direct na zijn aantreden, verbood president Barack Obama het gebruik van waterboarding en andere "ruwe" ondervragingsmethodes.^[3] Ondervragers zouden volgens het decreet ook bij terrorisme-verdachten internationale (mensenrechten)verdragen moeten respecteren.

Ook in 2009 begon het onderzoek van de senaatscommissie voor juridische zaken onder leiding van de senatoren Dianne Feinstein en Jay Rockefeller. In het 500 pagina's dikke rapport wordt noodzaak van waterboarding en andere scherpe verhoortechnieken voor de veiligheid van de VS afgewezen, omdat volgens de opstellers nergens was gebleken dat de technieken essentiële levensreddende informatie hadden opgeleverd. De CIA stelde daartegenover dat de ondervraging van Ammar al-Baluchi wel de informatie had opgeleverd die leidde naar de verblijfplaats van al-Qaida-leider Osama bin Laden.^[5]

Na afloop van de Tweede Wereldoorlog zijn op aandringen van de VS verschillende Japanners ter dood veroordeeld, omdat zij deze techniek hadden toegepast op geallieerde krijgsgevangenen.^[6]