ATS 1
| Inne nazwy |
ATS-B, Advanced Tech. Sat. 1, ATS1 |
|---|---|
| Indeks COSPAR |
1966-110A |
| Indeks NORAD |
S02608 |
| Państwo | |
| Zaangażowani | |
| Rakieta nośna | |
| Miejsce startu | |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Perygeum |
35 740,1 km[1] |
| Apogeum |
35 781,3 km |
| Okres obiegu |
1434,4 min |
| Nachylenie |
2,8° |
| Czas trwania | |
| Początek misji |
7 grudnia 1966 02:09:00 UTC |
| Wymiary | |
| Masa całkowita |
352 kg |
ATS 1 (ang. Applications Technology Satellite 1) – amerykański satelita technologiczny, służący do testowania podzespołów przyszłych satelitów, głównie telekomunikacyjnych i meteorologicznych. Zbudowany dla NASA przez firmę Hughes, został wyniesiony na orbitę w grudniu 1966 roku. Satelita działał do 1985 roku, w którym to czasie testował głównie urządzenia łącznościowe i obserwacyjne.
Budowa i działanie
Firma Hughes pierwsze doświadczenia w zakresie komunikacyjnych satelitów geostacjonarnych zdobyła budując pionierskie satelity serii Syncom, Syncom 1, 2 i 3, bazujące na platformie HS-301. Drugą generację satelitów, reprezentował Intelsat 1 zbudowany na platformie HS-303. Kolejny etap rozwoju statków tego typu reprezentowały satelity oparte na platformie HS-303A, na podstawie której powstały satelity Intelsat 2[2].
Kolejnym etapem rozwoju była testowa platforma HS-306, do której należał m.in. ATS 1. W porównaniu do poprzedników zwiększono masę satelitów, zewnętrzne wymiary, moc nadajników i ilość zabieranego na pokład paliwa. Powtórzono układ konstrukcyjny znany z wcześniejszych konstrukcji tj. cylindryczny kształt kadłuba, przez którego środek przechodził element konstrukcyjny w formie walca, na którego końcach z jednej strony znajdował się silnik rakietowy, a z drugiej anteny radiowe. Pomiędzy ścianami cylindra a środkiem satelity znajdowały się baterie, elektronika i zapas paliwa niezbędny do utrzymania odpowiedniej pozycji na orbicie. Góra i dół satelity były zabezpieczone osłonami termicznymi. Boki były pokryte panelami ogniw słonecznych, które generowały moc 180 W i współpracowały z akumulatorem kadmowo-niklowym o pojemności 26 Ah[3]. Wysokość satelity wynosiła 135 cm, średnica 142 cm. Statek był stabilizowany obrotowo[4].
Projekty badawcze

Głównym zadaniem satelity ATS 1 było testowanie metod wykonywania zdjęć meteorologicznych, ich przesyłania do stacji naziemnych, a także retransmisja danych meteorologicznych pochodzących z innych źródeł, w tym stacji naziemnych. Dodatkowo testowano ulepszone metody transmisji danych. W ramach testowania środowiska pracy przyszłych satelitów geostacjonarnych, na ATS 1 zamontowano czujniki mierzące m.in. promieniowanie kosmiczne i natężenie ziemskiego pola magnetycznego[5]. Do urządzeń biorących udział w badaniach należały m.in.:
- Spin-Scan Cloudcover Camera – kamera wyposażona w optykę opartą na teleskopie Cassegraina służąca do rejestrowania pokrywy chmur na widocznej z satelity i oświetlonej Słońcem części Ziemi. Rozdzielczość kamery robiącej zdjęcia z orbity geostacjonarnej wynosiła 4 km. Masa kamery wynosiła 7,3 kg. Zbudowana głównie przy współpracy z University of Wisconsin-Madison[6].
- Biaxial Fluxgate Magnetometer – magnetometr transduktorowy służący do pomiarów właściwości linii ziemskiego pola magnetycznego w rejonie orbity geostacjonarnej. Zbudowany przy współpracy z Uniwersytetem Kalifornijskim[7].
- Spektroskop elektronowy przeznaczony do pomiarów elektronów w przestrzeni kosmicznej w zakresach energetycznych od 50 do 1000 keV. Zbudowany przy współpracy z Uniwersytetem Minesoty[8].
Misja
Misja rozpoczęła się 7 grudnia 1966 roku, kiedy rakieta Atlas SLV-3 Agena D wyniosła z kosmodromu Cape Canaveral Air Force Station na orbitę okołoziemską satelitę technologicznego ATS 1. Po znalezieniu się na orbicie ATS 1 otrzymał oznaczenie COSPAR 1966-110A[9]. Satelitę umieszczono na orbicie geostacjonarnej, nad Pacyfikiem[4].
Większość testów i eksperymentów przeprowadzonych przez ATS 1 uznano za udane. Transmisję danych w czasie rzeczywistym z satelity prowadzono do 1970 roku. Po tym czasie satelitę wykorzystywały różnego rodzaju instytucje w tym NOAA[4]. Satelita zakończył pracę w 1985 roku[3].
Satelita pozostaje na orbicie geostacjonarnej, której parametry to 35 740,1 km w perygeum i 35 781,3 km w apogeum[1].
Przypisy
- ↑ a b ATS 1 [online] [dostęp 2024-01-24] (ang.).
- ↑ Intelsat-2 [online] [dostęp 2024-01-24] (ang.).
- ↑ a b Mark Wade: ATS-1. Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2024-01-24]. (ang.).
- ↑ a b c ATS 1, 3 [online] [dostęp 2024-01-24] (ang.).
- ↑ Experiment Search Results [online] [dostęp 2024-01-24] (ang.).
- ↑ Spin-Scan Cloudcover Camera (SSCC) [online] [dostęp 2024-01-24] (ang.).
- ↑ Biaxial Fluxgate Magnetometer [online] [dostęp 2024-01-24] (ang.).
- ↑ Electron Spectrometer [online] [dostęp 2024-01-24] (ang.).
- ↑ Trajectory details ATS 1 [online] [dostęp 2024-01-24] (ang.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.