Adasi (Adāsi, w transliteracji z pisma klinowego zapisywane ^ma-da-si, znaczenie imienia nieznane)^[1] – wczesny, słabo znany król Asyrii (koniec XVIII w. p.n.e.), wymieniany w Asyryjskiej liście królów i Synchronistycznej liście królów. Był jednym z siedmiu samozwańczych królów, którzy walczyli ze sobą o pełnię władzy w Asyrii w okresie zamętu i wojen domowych, jaki nastąpił po upadku amoryckiej dynastii Szamszi-Adada I. Sytuacja polityczna w państwie ustabilizowała się dopiero wraz z objęciem tronu przez króla Bel-bani, syna Adasiego. Panujący tysiąc lat później władcy z dynastii Sargonidów uważali Adasiego za legendarnego protoplastę swego rodu i wymieniali go - jako ojca Bel-baniego - w swych inskrypcjach.

Asyryjska lista królów podaje, że po rządach Szamszi-Adada I (1814-1782 p.n.e.) i jego syna Iszme-Dagana I (1781-1741? p.n.e.) wybuchła w Asyrii wojna domowa, w której walczyło ze sobą o władzę siedmiu samozwańczych królów, nazywanych „synami nikogo”. Adasi miał być jednym z nich:

Zgodnie z tym samym źródłem na tron asyryjski wstąpił następnie Bel-bani, syn Adasiego, który panować miał przez 10 lat^[2][3]. Po nim rządzili kolejno dalsi potomkowie Adasiego, m.in. dwaj jego wnukowie: Libaja i Bazaja^[2][3].

Adasi wzmiankowany jest również w Synchronistycznej liście królów, dziele wymieniającym w dwóch paralelnych kolumnach imiona królów asyryjskich i babilońskich. Imię współczesnego mu króla babilońskiego nie zachowało się, ale wiadomo, iż musiał być nim któryś z królów z I dynastii z Kraju Nadmorskiego (Damqi-iliszu?), gdyż dalej to samo źródło podaje, iż babilońskim królem współczesnym Bel-baniemu, synowi Adasiego, był Iszkibal z I dynastii z Kraju Nadmorskiego^[4].

Nie są znane żadne inskrypcje Adasiego^[5], ale do króla tego jako do swojego odległego przodka odwoływali się wielokrotnie władcy z dynastii Sargonidów^[1][6]. Asarhaddon ( 681–669 p.n.e.) w swych inskrypcjach nazywa siebie „potomkiem (li-ip-li-pi) Bel-baniego, syna Adasiego, króla Asyrii”, „potomkiem wiecznej (dynastii) Bel-baniego, syna Adasiego, króla Asyrii”, czy też „nasieniem władzy królewskiej (NUMUN LUGAL-u-ti) z wiecznej dynastii Bel-baniego, syna Adasiego, który ustanowił władzę królewską w Asyrii”^[1]. Aszurbanipal (669-627? p.n.e.), syn Asarhaddona, mówiąc o Sargonie II (722–705 p.n.e.), swym pradziadzie, nazywa go „ojcem ojca mojego naturalnego ojca, potomkiem Bel-baniego, syna Adasiego (ŠÀ.BAL.BAL ^mEN-ba-ni DUMU ^ma-da-si)”^[1]. Z kolei Szamasz-szuma-ukin, król Babilonii i brat Aszurbanipala, w swej inskrypcji dotyczącej prac renowacyjnych przy świątyni E-zida w Borsippie nazywa siebie „nasieniem władzy królewskiej (zēr šarrûti) z wiecznej dynastii Bel-baniego, syna Adasiego, latorośli miasta Aszur”^[6].

• Brinkman J.A., Bēl-bāni, w: Radner K. (red.), The Prosopography of the Neo-Assyrian Empire, t. 1/II (B-G), 1999, s. 288-289.
• Glassner J.-J., Mesopotamian Chronicles, Society of Biblical Literature, Atlanta 2004.
• Grayson A.K., Assyrian Royal Inscriptions, tom I (From the Beginning to Ashur-resha-ishi I), seria Records of the Ancient Near East (RANE), Otto Harrassowitz, Wiesbaden 1972.
• Grayson A.K., Königslisten und Chroniken. B. Akkadisch, w: Reallexikon der Assyriologie, tom VI (Klagesang-Libanon), Walter de Gruyter, Berlin - New York 1980-83, s. 86-135.
• Waters M., Adāsi, w: Radner K. (red.), The Prosopography of the Neo-Assyrian Empire, t. 1/I (A), 1998, s. 43.