Agroeca lusatica – gatunek pająka z rodziny obniżowatych.

Gatunek ten opisany został w 1875 roku przez Ludwiga Kocha jako Liocranum lusaticum^[1][2]. Do rodzaju Agroeca przeniesiony został w 1902 roku przez Friedricha Wilhelma Bösenberga^[3].

Samce osiągają od 4,2 do 5,2 mm^[1], a samice od 4,4^[2] do 6,8 mm długości ciała^[1]. Karapaks zmierzony u samca o długości ciała 4,8 mm miał 2,19 mm długości oraz 1,76 mm szerokości, zaś u czterech samic od 2,8 do 2,45 mm długości i od 1,66 do 1,87 mm szerokości. Ubarwienie karapaksu może być od złotożółtego^[2] przez ciemnoczerwone po brązowe^[1]. Wzdłuż bocznych brzegów karapaksu rozmieszczone są cztery pary zbieżnych ku środkowi znaków ciemnobrązowej barwy. Szczękoczułki są złotożółte, a sternum żółtawobrązowe z ciemniejszymi krawędziami^[2]. Opistosoma (odwłok) jest ciemnoczerwona, złotobrązowa lub brązowa, na wierzchu z ciemnobrązowym wzorem, a na spodzie z trzema ciemnymi, łamanymi liniami^[1][2]. Barwa odnóży jest złociście brązowa ze słabo zaznaczonym obrączkowaniem na goleniach, nastopiach i stopach oraz z czarnymi, długimi kolcami na stronach grzbietowych ud pierwszej i drugiej pary^[2].

Nogogłaszczki samca mają małą, zakrzywioną i skośnie zakończoną apofizę retrolateralną, apofizę medialną zaopatrzoną w długi i spiczasty hak, a apofizę tegularną spiczasto zakończoną^[2]. Embolus jest wąski^[1], zakrzywiony na szczycie. Dłuższa niż szersza, złociście brązowo owłosiona płytka płciowa samicy ma sercowaty przedsionek z krótką, owłosioną przegrodą na przedzie^[2] oraz zbieżne pod ostrym kątem beleczki kutykularne. Przewody wprowadzające wulwy są silnie zakrzywione^[1]. Położone blisko bruzdy epigastrycznej zbiorniki nasienne mają zakrzywiony kształt^[2].

Pająk znany z Hiszpanii, Francji, Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Niemiec, Włoch, Danii, Szwecji, Finlandii, Estonii, Polski, Litwy, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Macedonii, Rosji^[4], Grecji i Kazachstanu. Bardzo rzadko spotykany. Zamieszkuje siedliska suche i słoneczne jak wydmy, suche łąki i bory sosnowe^[1]. Osobniki dorosłe aktywne są przez cały rok^[2][1].