Albit
 Albit | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
glinokrzemian sodu (NaAlSi3O8) |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
6–6,5 |
| Przełam |
nierówny do muszlowego |
| Łupliwość |
doskonała |
| Układ krystalograficzny |
trójskośny |
| Gęstość |
2,62 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
bezbarwny lub różne barwy |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty |
_Island,_Greece.jpg)
Albit (skaleń sodowy) – minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy zwanej plagioklazami jak i skaleni alkalicznych. Należy do minerałów pospolitych. Nazwa pochodzi od łacińskiego albus – biały.
Cechy fizyczne
- Widmo absorpcyjne: niediagnostyczne
- Luminescencja: niecharakterystyczna
- Inkluzje: liczne
Tworzy kryształy tabliczkowe, krótkosłupowe, często występują zbliźniaczenia. Występuje w skupieniach ziarnistych i zbitych. Najładniejsze kryształy spotykane są w druzach i szczelinach skalnych. Jest kruchy, przezroczysty, tworzy kryształy mieszane z anortytem i skaleniami potasowymi. Tworzy monomineralne skały o pochodzeniu pneumatolityczno-metasomatycznym zwane albitytami.
Odmiany gemmologiczne
- albitowy kamień księżycowy – charakteryzuje się barwną poświatą
- cleavelandyt – odmiana lekkoniebieska z blaszkową strukturą kryształów
- peryklin – dobrze wykształcone osobniki plagioklazów, zwykle białe
- perysteryt – odmiana wykazująca zjawisko iryzacji o zabarwieniu białym lub niebieskim. Dobrze wykształcone znajdują zastosowanie w jubilerstwie
- szmaragdy „trapiche” – osobniki albitu zrośnięte ze szmaragdem w skomplikowanych heksagonalnych kryształach szkieletowych. Oszlifowane, dają cenne kamienie ozdobne
Występowanie
Składnik skał wylewnych, metamorficznych, żyłowych, rzadziej w skałach osadowych – pospolity w postaci drobnych ziarn.
Miejsca występowania (okazy mineralogiczne):
- Kanada – albit i perysteryt
- Brazylia – cleavelandyt
- USA – albit, cleavelandyt, albitowy kamień księżycowy
- Kenia, Australia, Indie, Japonia, Austria, Niemcy, Norwegia, Szwecja, Polska, Francja, Włochy, Szwajcaria – albit
- Polska – Dolny Śląsk – w masywach granitowych.
Zastosowanie
- Używany przy produkcji materiałów żaroodpornych i ceramiki.
- W jubilerstwie jest rzadko wykorzystywany ze względu na małą efektowność. Najczęściej stosuje się okazy wykazujące efekt kociego oka w formie kaboszonów i kulistych paciorków.
- Ma znaczenie naukowe – wskaźnik stopnia metamorfizmu.
- Ma znaczenie kolekcjonerskie.
Zobacz też
Bibliografia
- Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 poprawione i uzupełnione. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.
- Michał Sachanbiński: Vademecum zbieracza kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1984. ISBN 83-220-0199-1.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.