Anglezyt
| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
PbSO4 (siarczan ołowiu)[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa | |
| Przełam |
muszlowy[1] |
| Łupliwość |
wyraźna trójkierunkowa według dwunastościanu podstawowego[1] |
| Pokrój kryształu | |
| Układ krystalograficzny | |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość | |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
przezroczysty, niekiedy lekko zabarwiony (biały, brunatny, biały, szary, zielonkawy, niebieskawy, pomarańczowy, żółtawy)[1][3] |
| Rysa |
biała[1] |
| Połysk | |
Anglezyt – rzadki minerał z grupy siarczanów, barytu. Po raz pierwszy znaleziony w kopalni miedzi na wyspie Anglesey, położonej u wybrzeży Walii[3], stąd nazwa. Wcześniej był znany jako efekt rozkładu galeny. Przeobraża się w cerusyt[2].
Właściwości
Tworzy często dobrze wykształcone kryształy, najczęściej o pokroju tabliczkowym, igiełkowym i bipiramidalnym. Występuje też w postaci płytek i słupków. Tworzy skupienia ziarniste, sferoidalne, narosłe, ziemiste, naciekowe[1][3]. Występuje również w formie naskorupień. Jest izostrukturalny z: celestynem i barytem. Jest kruchy, przezroczysty. Posiada połysk diamentowy, od żywicznego do szklistego[3], a na przełamie tłusty[1]. W świetle UV wykazuje żółtawą fluorescencję[3].
Występowanie
Powstaje w strefie wietrzenia kruszców ołowiu[3][1], zwykle galeny. Spotykany z cerusytem, fosgenitem, kalcytem, mimetytem, malachitem, gipsem, kwarcem, wulfenitem i piromorfitem[3][1]. Często jest najwcześniejszym minerałem wtórnym.
Miejsca występowania: Wielka Brytania – Szkocja, wyspa Anglesy, Niemcy – Siegen, Harz, Eifel, Badenia, Austria, Włochy – Sardynia, Szkocja, Rosja – Góry Jabłonowe. Bardzo duże kryształy pochodzą z Namibii – Tsumeb i Nowej Kaledonii.
W Polsce – sporadycznie spotykany w kopalni ołowiu na Wyżynie Śląskiej, także w okolicach Kielc i w Górach Sowich.
Zastosowanie
- Może być wykorzystywany do otrzymywania ołowiu (zawiera 68,3% tego pierwiastka).
- Należy do minerałów rzadkich i poszukiwanych przez kolekcjonerów.
- Niekiedy znajduje zastosowanie w jubilerstwie.
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Rupert Hochleitner: Minerały, kamienie szlachetne skały. Multico Oficyna Wydawnicza, 2022, s. 190. ISBN 978-83-7073-816-7.
- ↑ a b c Medenbach i Sussieck-Fornefeld 1996 ↓, s. 158.
- ↑ a b c d e f g h i j k Eligiusz Szełęg: Minerały i skały Polski. Multico Oficyna Wydawnicza, 2023, s. 146. ISBN 978-83-7073-816-7.
Bibliografia
- Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-194-9.
Linki zewnętrzne
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.