Apollo 7

Dane misji
Indeks COSPAR	1968-089A
Zaangażowani	Stany Zjednoczone
Oznaczenie kodowe	CSM-101
Pojazd
Statek kosmiczny	Apollo 7
Masa pojazdu	20 533 kg
Rakieta nośna	Saturn IB AS-205
Załoga
Załoga Apollo 7 (22 maja 1968)
Dowódca	Walter Schirra
Załoga	Donn Eisele, Walter Cunningham
Start
Miejsce startu	Kennedy Space Center wyrzutnia LC 34
Początek misji	11 października 1968 roku 15:02:45 UTC
Orbita okołoziemska
Liczba orbit	163
Apogeum	452 km
Perygeum	165 km
Lądowanie
Miejsce lądowania	Atlantyk 27°32′N 64°04′W/27,533333 -64,066667 (wodowanie)
Lądowanie	22 października 1968 12:11:48 UTC
Czas trwania misji	10 d 20 h 9 min 3 s
Przebyta odległość	7,3 mln km
Liczba okrążeń Ziemi	163
Program Apollo
Multimedia w Wikimedia Commons

Apollo 7 – pierwszy lot załogowy w ramach programu Apollo. Pierwsza amerykańska wyprawa z trzyosobową załogą.

źródło^[1]

• Statek kosmiczny: CSM-101
• Rakieta nośna: AS-205
• Stanowisko startowe: 34
• Start: 11 października 1968, 10:02:45 EST
• Azymut startu: 72°
• Apogeum: 452 km (orbita najwyższa)
• Perygeum: 165 km
• Liczba okrążeń: 163
• Czas trwania misji: 10 dni 20 godz. 9 min. 3 s.
• Wodowanie: 22 października 1968, 06:11:48 EST

źródło^[1]

Czas dostarczenia elementów do KSC

• Statek kosmiczny: maj 1968
• Pierwszy stopień rakiety nośnej (S-IB): marzec 1968
• Drugi stopień rakiety nośnej (S-IVB): kwiecień 1968
• Instrument Unit (IU): kwiecień 1968
• Masa startowa statku kosmicznego: 20 553 kg
• Masa startowa rakiety nośnej: 592 670 kg

• Test statku Apollo w locie załogowym.
• Test procedur i infrastruktury naziemnej w locie załogowym.
• Wykazanie zdolności statku Apollo do przeprowadzenia spotkania z innym obiektem na orbicie.

Zrealizowano wszystkie główne cele misji. Wykonano też wszystkie zaplanowane testy.

źródło^[1]

• Uzyskanie danych o zużyciu powłoki termicznej głównego radiatora ECS.
• Wyznaczenie orientacji statku za pomocą żyroskopowego układu odniesienia.
• Wykonanie manewrów z użyciem silników SPS i RCS pod kontrolą komputera.
• Test automatycznej i ręcznej orientacji statku silnikami RCS.
• Test działania podsystemów zarządzania wodą w warunkach lotu.
• Wykonanie obserwacji gwiazd i krawędzi tarczy Ziemi w celu opracowania modelu krawędzi tarczy.
• Uzyskanie danych o zużyciu zasobów statku Apollo w trakcie misji.
• Test pozyskiwania wody z ogniw paliwowych w stanie nieważkości.
• Ocena osiągów silnika SPS w przestrzeni kosmicznej.
• Ocena funkcjonowania systemu łączności w paśmie S pomiędzy Apollo a MSFN.
• Przeprowadzenie testów odpalenia silnika SPS z minimalnym ciągiem.
• Ocena warunków pracy na pokładzie statku kosmicznego.
• Test funkcjonowania toalety w warunkach lotu.
• Test zapasowego obiegu chłodzenia.
• Przeprowadzenie spotkania statku Apollo ze stopniem S-IVB.
• Optyczna obserwacja celu dokowania za pomocą sekstantu.
• Przeprowadzenie separacji statku Apollo od stopnia S-IVB.
• Uzyskanie danych o wibracjach statku Apollo.
• Wykonanie kolorowych i czarno-białych fotografii powierzchni Ziemi z orbity.
• Wykonanie kolorowych fotografii obszarów pokrytych chmurami do analiz meteorologicznych.
• Test wejścia w atmosferę z orbity okołoziemskiej pod kontrolą komputera pokładowego.
• Ocena działalności systemu sterowania wejściem w atmosferę podczas pracy silnika SPS i po jej zakończeniu.

Start odbył się 11 października 1968 roku o godzinie 15:02:45 UTC. Miejscem startu był kosmodrom na Przylądku Kennedy’ego. Rakietą nośną była rakieta Saturn IB (udźwig tej rakiet był pięć razy mniejszy od Saturna V). Statek został wprowadzony na początkową orbitę o parametrach 228 x 284 km. Ponieważ Apollo 7 nie został wyposażony w lądownik księżycowy LM, osłona drugiego stopnia rakiety zawierała jedynie ramę do której zamontowano cel do symulacji dokowania, przeznaczony do ćwiczeń z udziałem pilota misji, Donna Eisele^[1].
Przed i w trakcie startu kabina była wypełniona mieszaniną tlenu i azotu w stosunku 6:4, co stanowiło rezultat tragicznej lekcji, jaką stanowił dla NASA pożar na pokładzie Apollo 1. Z czystego tlenu składała się atmosfera wewnątrz skafandrów załogi. Zawartość tlenu zaczynała rosnąć w kabinie dopiero po starcie, zmierzając stopniowo do 100% przy ciśnieniu 345 hPa. W porównaniu ze statkami wykorzystywanymi we wcześniejszych programach kosmicznych, kapsuła Apollo była stosunkowo wygodna – astronauci mogli się w miarę swobodnie poruszać, a nawet przygotowywać ciepłe posiłki. Silnik statku Apollo spisał się znakomicie, wykonując nie tylko krótko- i długotrwałe odpalenia, ale także dużą liczbę odpaleń w trakcie lotu. Był to największy silnik, jakim załoga mogła sterować ręcznie, kontrolując kierunek wektora ciągu. Ćwiczenia obejmowały m.in. orbitalne spotkanie przeprowadzone jedynie za pomocą obserwacji wzrokowej i ustalenie orientacji statku w stosunku do celu dokowania za pomocą sekstantu. Ani rakieta nośna, ani statek kosmiczny nie spowodowały żadnych kłopotów. Zanotowano jedynie drobne anomalie, które były korygowano przez systemy zapasowe^[1]. Załoga testowała działanie systemów nawigacyjnych i sterujących.

Po starcie załoga dość szybko zaczęła się nudzić codzienną monotonią, która wraz z przeziębieniem Schirry wprawiała całą trójkę w kłótliwy nastrój. Ucierpiała na tym kariera obu młodych astronautów. Ani Cunningham, ani Eisele nigdy więcej nie polecieli w Kosmos^[2]. Jednak misja zakończyła się sukcesem. Nowy trzyosobowy statek sprawdził się i był gotów podjąć zadania, do których został stworzony.

Wodowanie kapsuły z astronautami odbyło się 22 października 1968 o godzinie 12:11:48 UTC. Miejsce wodowania: zachodni Atlantyk, 27°38′N, 64°09′W. Załogę na pokład podjął pełniący rolę okrętu ratowniczego, lotniskowiec USS Essex (CV-9) o godz. 13:08 UTC. Statek CM został podjęty 22 października 1968 o 14:03 UTC^[1].

źródło^[1]

• Pierwszy załogowy lot Apollo.
• Pierwszy lot statku Apollo wersji Saturn I Block 2.
• Pierwszy lot z wykorzystaniem skafandrów kosmicznych Apollo.
• Pierwszy lot z pełnym wyposażeniem załogi.
• Pierwsza transmisja telewizyjna na żywo z kosmosu podczas misji załogowej.

• dowódca: Walter Schirra (3)
• pilot modułu dowodzenia: Donn Eisele (1)
• pilot modułu księżycowego: Walter Cunningham (1)

• dowódca: Thomas P. Stafford
• pilot modułu dowodzenia: John W. Young
• pilot modułu księżycowego: Eugene A. Cernan

• Ronald E. Evans
• William R. Pogue
• John L. Swigert

• Andrzej Marks, Droga do Księżyca, Wiedza Powszechna Warszawa 1969
• Andrzej Marks, Księżyc, Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1970