Asolo
| gmina | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Region | |||||
| Prowincja | |||||
| Kod ISTAT |
026003 | ||||
| Powierzchnia |
25 km² | ||||
| Populacja (2004) • liczba ludności |
| ||||
| • gęstość |
297,4 os./km² | ||||
| Numer kierunkowy |
0423 | ||||
| Kod pocztowy |
31011 | ||||
Położenie na mapie Wenecji Euganejskiej | |||||
Położenie na mapie Włoch | |||||
| Strona internetowa | |||||
Asolo – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Wenecja Euganejska, w prowincji Treviso.
Ludność
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwały 7434 osoby, 297,4 os./km².
Historia
Pierwotnie miasto było zasiedlone przez Wenecjan, a we wczesnym średniowieczu pozostawało we władaniu rodu Ezzelino. Teatr Asolo został zbudowany w 1798 przez Antonio Locatellego. Po zjednoczeniu Włoch miasto zyskało popularność turystyczną i przyciągało artystów, takich jak aktorka Elenora Duse, angielski poeta Robert Browning, morawska skrzypaczka Wilma Neruda, kompozytor Gian Francesco Malipiero i podróżniczka Freya Stark[1].
Obiekty
Do najważniejszych pamiątek historycznych miasta należą:
- zamek Rocca (symbol miasta) stojący na szczycie górującego nad miastem Monte Ricco, pochodzący z przełomu XII i XIII wieku,
- Piazza Garibaldi, centralny punkt miasta z XVI-wieczną fontanną
- katedra (Cattedrale di Santa Maria Assunta) zbudowana na reliktach budynków rzymskich, poddana renowacji w 1747 według planów architekta Giorgia Massariego,
- kościół św. Gotarda (XIV wiek),
- klasztor św. Piotra i Pawła, od 1807 należący do benedyktynów, z XVII-wiecznymi freskami biblijnymi[1],
- kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej z freskami stworzonymi od XIV do XVI wieku,
- kościół św. Anny,
- Palazzo della Ragione (XV wiek), obecnie muzeum miejskie, w którego kolekcji pozostają obrazy takich artystów, jak Bernardo Bellotto, Luca Giordano i Bernardo Strozzi,
- Villa Freya (dawne atelier brytyjskiej podróżniczki Frei Stark),
- Casa Malipiero (zamieszkiwał tu wenecki kompozytor Gian Francesco Malipiero),
- Casa Anseatiche (z mieszkaniem architekta i malarza, Mario de Marii),
- Casa Longobarda (siedziba księżnej Katarzyny Cornaro, obecnie teatr nazwany imieniem Eleonory Duse, która wielokrotnie wyrażała zachwyt krajobrazem okolic Asolo),
- Villa degli Armeni (XVI wiek),
- Palazzo Beltramini remontowany w XVIII wieku przez Giorgia Massariego[2],
- podziemny tunel, który łączy klasztor św. Piotra i Pawła z drugą stroną wzgórza[1].
Turystyka
Przez miejscowość przebiega
żółty szlak pieszy Il cammino di Sant'Antonio[3].
Przypisy
Bibliografia
- Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.