Bild
| |
| Częstotliwość | |
|---|---|
| Państwo | |
| Wydawca | |
| Tematyka |
polityczno-społeczna |
| Pierwszy numer |
24 czerwca 1952 |
| Redaktor naczelny | |
| Średni nakład |
3.328.279 egz. |
| Strona internetowa | |
Bild (oficjalnie Bild-Zeitung) – niemiecka gazeta codzienna o charakterze sensacyjnym w formacie tabloidu. Jej wydawcą jest Axel Springer SE. Pierwsze wydanie gazety ukazało się 24 czerwca 1952 roku. Gazeta ukazuje się od poniedziałku do soboty, natomiast w niedzielę ukazuje się Bild am Sonntag – gazeta o własnym stylu i z własną redakcją. Bild jest bulwarówką, ukazuje się w formacie broadsheet. Jest najlepiej sprzedającą się gazetą w Europie i siedemnastą na świecie pod względem nakładu. Motto gazety, umieszczane pod logo, brzmi: unabhängig, überparteilich (niezależna, bezpartyjna). Bild jest pod względem dziennikarskiego stylu gazetą podobną do brytyjskiego The Sun – drugiej najlepiej sprzedającej się bulwarówki w Europie.
Na Bildzie wzorowali się twórcy należącej do koncernu Axel Springer Polska polskiej bulwarówki „Fakt”.
Historia
Bild został założony przez Axela Springera w 1952 roku. Redaktorem naczelnym został Rolf von Bargen. Pierwszy numer liczył 4 strony, ukazał się 24 czerwca[1] w nakładzie 455 tysięcy egzemplarzy i w całości został rozdany. Kolejne kosztowały 10 fenigów.
W gazecie w większości znajdowały się zdjęcia (słowo Bild w języku niemieckim to obraz, ilustracja, fotografia). Bild bardzo szybko stał się najlepiej sprzedającą się gazetą nie tylko w Niemczech, ale w całej Europie, gdzie był chętnie czytany przez osoby znające język niemiecki. Pierwszy raz milion egzemplarzy nakładu gazeta osiągnęła już na przełomie 1953 i 1954 roku. Redaktorem naczelnym był wówczas Rudolf Michael, który też otworzył łamy Bilda na pierwsze reklamy[1].
Od roku 1966 był gazeta stała się jednym z celów protestów młodzieży i opozycji. Wśród żądań reformy edukacji i zakończenia wojny w Wietnamie pojawił się postulat ograniczenia wpływów prasy, głównie tej od wielkich wydawnictw. Rozpoczęto kampanię „Wywłaszczyć Springera”. 11 kwietnia 1968 roku w zamachu ranny został działacz studencki Rudi Dutschke. W odwecie studenci zaatakowali wydawnictwo Springera w Berlinie, a w Monachium zajęli drukarnię i zniszczyli redakcję Bilda. 19 maja 1972 roku grupa terrorystyczna Frakcja Czerwonej Armii zaatakowała wydawnictwo Axel Springer AG w Hamburgu. Rany odniosło 38 osób. Podpalono domy właściciela.
Dodatkowo znani pisarze niemieccy: Günter Grass, Peter Rühmkorf i Klaus Staeck ogłosili bojkot wydawnictwa z powodu nagonki na Heinricha Bölla, późniejszego laureata Nagrody Nobla. Ich hasło brzmiało „Nie pracujemy dla gazet Springera”[1]. Dopiero kolejnemu redaktorowi naczelnemu, Günterowi Prinzowi udało się zażegnać konflikty i ocieplić wizerunek gazety.
W latach osiemdziesiątych nakład wynosił pięć milionów egzemplarzy każdego dnia, w 2002 roku nakład wyniósł cztery miliony egzemplarzy, a pod koniec 2005 roku nakład wynosił 3,8 miliona egzemplarzy. Z okazji 60. urodzin, w czerwcu 2012 roku, rozdanych zostało 41 milionów bezpłatnych egzemplarzy Bilda, co zostało wpisane do Księgi rekordów Guinnessa.
Siedziba gazety przez cały czas mieściła się w Hamburgu. Dopiero w marcu 2008 roku redakcja gazety przeniosła się do Berlina. Bild drukowany jest w 32 miejscach w całych Niemczech, a ponadto w miejscach, gdzie Niemcy chętnie wyjeżdżają na wakacje, czyli w Hiszpanii, Włoszech, Grecji i w Turcji.
Bild był wzorowany na brytyjskim Daily Mirror: gazeta jest wydawana w dużym formacie, zawiera historie kryminalne i analizy polityczne, jednak papier jest cieńszy.
Miejsca druku
Bild jest drukowany w Ahrensburgu, Hanowerze, Berlinie, Lipsku, Essen, Neu-Isenburg, Esslingen am Neckar, Monachium i w Syke. Za granicą Bild jest drukowany w Hiszpanii w Madrycie, Palma de Mallorca i Las Palmas. We Włoszech w Mediolanie, w Grecji w Atenach i w Turcji w Antalyi.
Redaktorzy naczelni
- 1952: Rolf von Bargen
- 1952–1958: Rudolf Michael
- 1958–1960: Oskar Bezold
- 1960–1962: Karl-Heinz Hagen
- 1961–1971: Peter Boenisch
- 1971–1980: Günter Prinz
- 1981–1988: Horst Fust
- 1988–1989: Werner Rudi
- 1989–1990: Peter Bartels
- 1990–1992: Hans-Hermann Tiedje
- 1992–1997: Claus Larass
- 1998–2000: Udo Röbel
- 2001–2015: Kai Diekmann
- 2016– Tanit Koch[2]
Przypisy
- ↑ a b c Małgorzata Dwornik, Bild. Historia najpoczytniejszego brukowca w Europie, „Reporterzy.info”, 30 października 2017.
- ↑ Anne Fromm: Diekmanns Ziehkind. taz.de, 5 listopada 2015. [dostęp 2016-05-31]. (niem.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.