Bluebook

The Bluebook: A Uniform System of Citation (powszechnie znany jako Blue Book albo Harvard Citator[1]) to przewodnik stylu, który określa najczęściej używany system cytowania prawniczego w Stanach Zjednoczonych. Jest on nauczany i używany w większości amerykańskich szkół prawniczych, a także w większości sądów federalnych. Wydawcy prawniczy używają również kilku "domowych" stylów cytowania w swoich pracach.

Podczas gdy opinie na temat jego powstania w Yale i Harvard Law Schools różniły się, kiedy Harvard od dawna przypisuje sobie zasługi[2]; The Bluebook jest opracowywany przez Stowarzyszenie Harvard Law Review, Columbia Law Review, Yale Law Journal, i University of Pennsylvania Law Review. Obecnie znajduje się w 21. wydaniu (opublikowanym w lipcu 2020 r.). Jego nazwa została po raz pierwszy użyta w 6. wydaniu (1939)[1].

Sąd Najwyższy stosuje w swoich opiniach własny, unikalny styl cytowania, mimo że większość sędziów i ich urzędników zdobyła wykształcenie prawnicze w szkołach prawniczych, które korzystają z The Bluebook[3]. Ponadto wiele sądów stanowych ma własne zasady cytowania, które mają pierwszeństwo przed przewodnikiem dla dokumentów składanych w tych sądach. Niektóre z lokalnych zasad są prostymi modyfikacjami systemu The Bluebook. Sąd Najwyższy stanu Delaware ogłosił zasady cytowania dla niezgłoszonych spraw znacznie różniących się od jego standardów, a zwyczaj w tym stanie co do formatu cytowania Jednolitego Kodeksu Cytowania Delaware[4] również różni się od niego[5]. W innych stanach lokalne zasady różnią się od The Bluebook tym, że używają własnych przewodników po stylu. Adwokaci w tych stanach muszą być w stanie płynnie przełączać się między stylami cytowania w zależności od tego, czy ich produkt pracy jest przeznaczony dla sądu federalnego czy stanowego. Kalifornia zezwoliła na cytowanie zarówno w Bluebook, jak i we własnym podręczniku stylu[6], ale wielu praktyków i sądów nadal zaleca California Style Manual[7].

Wersja online The Bluebook została uruchomiona w 2008 r.[8] Wersja mobilna została uruchomiona w 2012 r. w ramach aplikacji Rulebook, która umożliwia prawnikom dostęp do federalnych lub stanowych przepisów sądowych, kodeksów i podręczników stylu na iPadzie i innych urządzeniach mobilnych.[9]

Przypisy

  1. a b Cooper 1982 ↓, s. 21.
  2. Adam Liptak, Yale Finds Error in Legal Stylebook: Harvard Did Not Create It, „The New York Times”, 7 grudnia 2015 [dostęp 2024-02-21] (ang.).
  3. Salmon 2016 ↓, s. 792.
  4. Blake Rohrbacher: Delaware Uniform Citation. 2008. [dostęp 2024-02-21]. (ang.).
  5. Rule 14(g). Rules of the Supreme Court of the State of Delaware. [dostęp 2024-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (ang.).
  6. Cal. Rule of Court 1.200 (ang.).
  7. Salmon 2016 ↓, s. 791.
  8. The Bluebook Legal Citation Guide Now Available Online. Yale Law School, 2008-02-22. [dostęp 2024-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-09)]. (ang.).
  9. Gabriella Khorasanee, Ellyssa Kroski: There's An App For That: Top 10 Apps for Law Students. [w:] Law Librarianship in the Digital Age [on-line]. Findlaw.com, 2013-08-23. s. 142. [dostęp 2024-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-06)]. (ang.).

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.