Bodoni

Wzornik pisma Bodoni

Bodoni – krój pisma zaprojektowany przez Giambattistę Bodoniego ok. 1780 roku w Parmie[1]. Bodoni jest pismem szeryfowym, klasyfikowanym jako antykwa klasycystyczna. Obok kroju Didot uznawany za najbardziej charakterystyczne pismo drukarskie epoki klasycyzmu. W późniejszych epokach często kopiowany i stosowany w całej Europie i Stanach Zjednoczonych[2]. Obecnie Bodoni jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych krojów pism, używanym m.in. w nagłówkach gazet[3], np. magazynu „Vogue”[4].

Historia

Giambattista Bodoni, początkowo zatrudniony jako kierownik drukarni książęcej w Parmie, od roku 1791 był właścicielem oficyny. Wypracował nowe kroje antykwy (w tym nazwanej jego nazwiskiem), czcionki greckiej i orientalnej. Wszystkie umieścił we wzorniku pism pt. Manuale tipografico, wydanym po śmierci autora, w 1818 roku, przez jego żonę[5]. Kunszt drukarski Bodoni doprowadził do perfekcji dzięki odpowiednim proporcjom, symetrii i kształtowi pism[6]. Oryginalne stemple Bodoniego przechowuje Museo Bodoniano w Parmie[7].

Charakterystyka

Krój Bodoni posiada wszystkie typowe cechy antykwy klasycystycznej[8]. Charakteryzuje się znacznym kontrastem pomiędzy pionowymi a poziomymi kreskami tworzącymi litery, ściętymi szeryfami włosowymi, pionowymi osiami w zaokrągleniach liter i małą aperturą[9][10].

Według systemu klasyfikacji krojów pisma stworzonego przez Aleksandra Lawsona należy do krojów typu Modern[4], natomiast według systemu klasyfikacji Vox – do krojów typu Didone[11].

Przypisy

  1. ↑ Bodoni, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2019-02-07].
  2. ↑ Tomaszewski 1996 ↓, s. 52.
  3. ↑ Antykwa. [w:] ENCENC. Polskie Encyklopedie Humanistyczne [on-line]. [dostęp 2019-02-07].
  4. ↑ a b Ambrose i Harris 2006 ↓, s. 167.
  5. ↑ Tomaszewski 1996 ↓, s. 54.
  6. ↑ Bieńkowska i Chamerska 1987 ↓, s. 200.
  7. ↑ Bringhurst 2013 ↓, s. 372.
  8. ↑ Tomaszewski 1996 ↓, s. 27.
  9. ↑ Tomaszewski 1996 ↓, s. 26.
  10. ↑ Bringhurst 2013 ↓, s. 238.
  11. ↑ Ambrose i Harris 2006 ↓, s. 105.

Bibliografia

  • Barbara Bieńkowska, Halina Chamerska: Zarys dziejów książki. Warszawa: 1987.
  • Robert Bringhurst: Elementarz stylu w typografii. Kraków: 2013.
  • Andrzej Tomaszewski: Leksykon pism drukarskich. Warszawa: 1996.
  • Gavin Ambrose, Paul Harris: Typografia. Warszawa: 2006.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.