Chec 2
| |
| Informacje podstawowe | |
| Zwalczane cele | |
|---|---|
| Faza |
terminalna |
| Państwo | |
| Producent | |
| Wejście do służby |
2000 |
| Pocisk | |
| Miary pocisku | |
| Długość |
6,95 m |
| Średnica |
800 mm |
| Masa |
1300 kg |
| Napęd | |
| Liczba stopni napędu |
dwa, na paliwo stałe |
| Zasięg i pułap | |
| Zasięg |
100 km |
| Zakres pułapu antybalistycznego |
do 50 km |
| System | |
| Liczba pocisków w wyrzutni |
sześć |
| Radar |
EL/M-2080 „Green Pine” |
| Użytkownicy | |
| Izrael | |
Chec 2 (hebr. חֵץ 2, ang. Arrow 2, pol. Strzała 2) – izraelski rakietowy pocisk antybalistyczny przeznaczony do zwalczania pocisków balistycznych klasy SRBM i MRBM w terminalnej fazie lotu, w górnych warstwach atmosfery. W ramach systemu obrony przeciwrakietowej Chec stanowi warstwę niższą względem egzoatmosferycznego pocisku Chec 3. System powstał we współpracy Izraela z przemysłem obronnym Stanów Zjednoczonych i wszedł do służby w 2000 roku[1].
Geneza
Podstawą programu było porozumienie („Memorandum of Understanding”) podpisane przez Stany Zjednoczone i Izrael 6 maja 1986 roku, a wspólnie finansowane prace rozwojowe ruszyły w czerwcu 1988 roku. Pierwszy pocisk serii, demonstrator technologii Chec 1, był testowany w locie w latach 1990–1994. Następnie, w latach 1995–1996, przeprowadzono trzy próby lżejszego demonstratora ACES (Arrow Continuation Experiment), który stał się podstawą pocisku Chec 2. Pierwszą próbę w locie Chec 2 przeprowadzono w marcu 1997 roku, przechwytując cel balistyczny, a w listopadzie 1999 roku, w pierwszym teście kompletnego systemu, pocisk bezpośrednio trafił cel balistyczny TM-91[1].
System zaprojektowano do zwalczania pocisków balistycznych takich jak Scud i irański Shahab 3[1]. Pierwszą baterię rozmieszczono w 2000 roku w bazie lotniczej Palmachim, a drugą w 2002 roku w pobliżu Hajfy. Koszt jednej baterii szacowano na około 170 mln dolarów[1].
Konstrukcja
Chec 2 jest pociskiem dwustopniowym na paliwo stałe, osiągającym prędkość do Mach 9. Ma 6,95 m długości i 800 mm średnicy, a jego masa startowa wynosi 1300 kg. Człon bojowy z usterzeniem przenosi kierunkową głowicę odłamkowo-burzącą, która w razie chybienia detonuje w odległości 40 do 50 m od celu, ogniskując wybuch w kierunku wskazanym przez układ samonaprowadzania. Pocisk ma dwa układy samonaprowadzania: aktywny radarowy oraz produkowany w Stanach Zjednoczonych termowizyjny[1].
W skład systemu wchodzą wyrzutnie mieszczące po sześć pocisków, radar EL/M-2080 „Green Pine” o zasięgu wykrywania około 500 km, centrum kierowania ogniem „Hazelnut Tree” oraz centrum zarządzania walką „Citron Tree”. System śledzi i zwalcza do 14 celów jednocześnie, przechwytując je w odległości do 100 km i na wysokości do 50 km. Jest zgodny z amerykańskim łączem danych Link 16, co umożliwia współpracę z systemami Patriot i innymi systemami obrony powietrznej[1].
Produkcja
W lutym 2003 roku Stany Zjednoczone i Izrael podpisały umowę o koprodukcji systemu, na mocy której około 50 procent komponentów pocisku powstaje w Stanach Zjednoczonych[1]. Amerykańską część produkcji koordynuje Boeing, a IAI odpowiada za końcową integrację i montaż w Izraelu[2]. Do 2020 roku łączny wkład finansowy Stanów Zjednoczonych w system Chec przekroczył 3,7 mld dolarów[3].
Testy
Do 2016 roku system przeszedł kilkanaście prób przechwycenia. 29 lipca 2004 roku, podczas wspólnego amerykańsko-izraelskiego testu w bazie Point Mugu w Kalifornii, pocisk Chec 2 zniszczył pocisk Scud, choć kolejna próba z sierpnia 2004 roku zakończyła się niepowodzeniem z powodu usterki pocisku w końcowej fazie lotu. W lutym 2007 roku pocisk z pierwszej koprodukowanej z Amerykanami serii przechwycił nad Morzem Śródziemnym cel typu Black Sparrow imitujący pocisk Shahab 3. W sierpniu 2020 roku, w teście AST-18a, system przechwycił cel klasy MRBM[1].
Użycie bojowe
Według doniesień medialnych Chec 2 został po raz pierwszy użyty bojowo w marcu 2017 roku, przeciwko syryjskiemu pociskowi przeciwlotniczemu[1]. 31 października 2023 roku pocisk Chec 2 przechwycił dalekosiężny pocisk balistyczny wystrzelony w stronę Izraela przez jemeński ruch Huti. Było to pierwsze bojowe przechwycenie pocisku balistycznego przez system Chec[4][5]. Ponieważ do przechwycenia doszło poza atmosferą, bywa ono uznawane za pierwszy w historii przypadek walki w przestrzeni kosmicznej[6].
Eksport
Zainteresowanie systemem wyrażały między innymi Korea Południowa, Turcja i Indie, jednak do sprzedaży nie doszło. Izrael opracował natomiast wspólnie z Indiami radar Swordfish, wywodzący się z radaru „Green Pine”, na potrzeby indyjskiego programu obrony przeciwbalistycznej.
Następcy
Od 2008 roku Izrael i Stany Zjednoczone rozwijały egzoatmosferyczny pocisk Chec 3, oparty na technice niszczenia celu przez bezpośrednie trafienie, który wszedł do służby w 2017 roku[7]. W 2021 roku ogłoszono rozpoczęcie prac nad pociskiem Chec 4, przewidzianym jako bezpośredni następca Chec 2[8].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i Arrow 2 (Israel) [online], Missile Threat. CSIS Missile Defense Project, 23 lipca 2021 (ang.).
- ↑ Arrow II brochure [online], Boeing, marzec 2008 [zarchiwizowane z adresu 2010-02-06] (ang.).
- ↑ Jeremy M. Sharp, CRS report for Congress: U.S. foreign aid to Israel [online], Congressional Research Service, 16 listopada 2020 (ang.).
- ↑ Emanuel Fabian, Red Sea long-range missile intercepted by Arrow system – IDF [online], The Times of Israel, 31 października 2023 (ang.).
- ↑ Israel uses „Arrow” aerial defense system for first time in war to intercept missile [online], Al Arabiya, 31 października 2023 (ang.).
- ↑ Israel downing Houthi missile is first instance of space warfare, „The Jerusalem Post”, 6 listopada 2023 (ang.).
- ↑ Arrow 3 (Israel) [online], Missile Threat. CSIS Missile Defense Project, 16 lipca 2021 (ang.).
- ↑ Masao Dahlgren, US, Israel Begin Arrow 4 Interceptor Development [online], Missile Threat. CSIS Missile Defense Project, 18 lutego 2021 (ang.).
Bibliografia
- Grzegorz Hołdanowicz, Gra o bezpieczeństwo i miliardy, „Raport. Wojsko, technika, obronność” 2007, nr 2, s. 4–13
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.