Digital Video Library

DVL (ang. Digital Video Library – cyfrowa biblioteka wideo) – jest to zaawansowana multimedialna baza danych, ze skrótami ułatwiającymi wybór filmu oraz z wbudowanymi mechanizmami ułatwiającymi przeglądanie treści biblioteki. Korzystać z niej może wielu klientów jednocześnie, używających wiele łączy dostępowych.

Architektura cyfrowej biblioteki wideo

Cyfrowa biblioteka wideo może zawierać wiele komponentów o różnych charakterach, np. szkoleniowym bądź archiwalnym. Składowanie treści w takiej bibliotece ma ścisły schemat postępowania przy jej budowie. Sercem każdego systemu jest serwer danych. Jego głównym zadaniem jest przechowywanie cyfrowych plików wideo oraz udostępnianie ich klientom. Serwer taki zawiera wbudowane mechanizmy QoS. Każda sekwencja wizyjna dodawana do DVL musi przejść w pierwszym kroku kompresje aby zmniejszyć wielkość pliku bądź całego zbioru. W tym celu wykorzystywane są systemy kompresji obrazu. Następnie cała treść naszej biblioteki jest poddawana segmentacji, streszczeniu oraz katalogowaniu. W procesach tych dokonywany jest podział całego zbioru na określone części, które są jednakowe pod względem wybranych właściwości oraz stworzenie streszczenia długiej treści. Digital Video Library pracuje na dwóch szczeblach hierarchicznej struktury, składającej się z kategorii (najwyższego poziomu) oraz podkategorii (na niższym poziomie). Kategoria danych wraz z innymi informacjami pozwoli skutecznie przeszukiwać bibliotekę wideo. Dodatkowe informacje przechowywane w bazie danych zawierają np. umowę licencyjną, długość filmu czy dane techniczne.

Najważniejszymi informacjami katalogu filmu są:

  • tytuł filmu
  • autor
  • do kogo należy dana kategoria bądź podkategoria
  • słowa kluczowe
  • status filmu (dostępny / niedostępny)
  • wskaźnik opisu filmu (tekst / hipertext)

Prawidłowo przeprowadzona segmentacja oraz streszczenie jest bardzo ważnym czynnikiem, który ułatwia użytkownikowi korzystającemu z cyfrowej biblioteki wideo odnalezienie interesującej go treści. DVL zyskują coraz większe znaczenie na rynku usług teleinformatycznych. Mogą być wykorzystywane we wszystkich dziedzinach. Modułowość aplikacji pozwala na łatwe dostosowanie do różnych zastosowań. Dla biur podróży bądź hoteli mogą one być wykorzystane dla podniesienia jakości usług wzbogacone o cyfrowe sekwencje wideo, przedstawiające atrakcje turystyczne krajów lub miast proponowane przez agentów biur podróży.

Najpopularniejsze generacje kodeków wizyjnych

- Generacja zerowa (generacja kompresji wewnątrz klatkowej)

- Druga generacja

- Trzecia generacja

- Czwarta generacja

- Kodeki niestandaryzowane

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.