Dingbat – ornament, znak lub odstępnik używany w typografii. Niekiedy, bardziej formalnie, nazywany jest ozdobą drukarską albo znakiem drukarskim. Może być kształtem abstrakcyjnym, ale wiele dingbatów jest piktogramami, małymi rysunkami wyobrażającymi elementy rzeczywistości. Sam w sobie dingbat nie jest częścią tekstu, któremu towarzyszy^[1]. Nazwy tej używa się również do określenia fontu, który posiada symbole i kształty zamiast znaków alfabetycznych i numerycznych. Niektóre z dingbatów stosowane są jako znaki oddzielania kolejnych sekcji podczas procesu składania książek.

W standardzie Unicode blok przeznaczony dla dingbatów został dodany w czerwcu 1993 roku wraz z wersją 1.1. Zawarte zostały w nim dekoracyjne odmiany liter, znaki wyrażające emfazę a także symbole nietekstowe. Większość z nich została zaczerpnięta z ITC Zapf Dingbats.

Kolejny blok „Ornamental Dingbats” został dodany do standardu Unicode w czerwcu 2014 wraz z wersją 7.0. Zawiera on ozdobne liście, znaki wyliczenia, ampersandy itd. Są one podzbiorami takich grup fontów jak Webdings(inne języki), Wingdings(inne języki) i Wingdings 2.

Dingbaty mogą być wykorzystywane jako:

• wyróżniki (kwadraty, „ptaszki”, odwrócone trójkąty)
• separatory akapitu
• znaki końca artykułu
• pola wyboru w ankietach i formularzach
• logo
• elementy czysto dekoracyjne

• Rączka – „fist”, wskazująca dłoń, najczęściej stosowana w celu wskazania czytelnikowi ważnej części tekstu lub zasugerowania jego dalszej części na następnej stronie. Rączka została wykorzystana także jako kursor myszy w graficznych interfejsach, wskazując obiekt, który podlega manipulacji. Obecnie najczęściej zmiana kursora na rączkę oznacza hiperłącze. (|☛|)^[2].

• Asterysk – symbol służący głównie do zaznaczenia odnośników i słów kluczowych. W typografii europejskiej często jest używany do oznaczania roku urodzenia (natomiast sztylet – dagger – zastępujący znak krzyża stosowany jest do oznaczania roku śmierci). W filologii i innych naukach oznacza hipotetycznie zrekonstruowane formy. Asterysk może mieć wiele form (|★|✩|✪|✫|✬|✭||✮|✯|✰|✱|✲|✳|✴|✵|✶|✷|✸|✹|) znany jest już od dawna, jego formy obecne były już w pierwszych piktograficznych zapisach sumeryjskich^[3].
• Fleuron – to najogólniej mówiąc typograficzny symbol w kształcie kwiatu lub liścia. Jego specyficzną odmianą jest hedera, czyli liść bluszczu. Jest to jeden z najstarszych typograficznych ornamentów, stosowany już w wielu wczesnych zapisach greckich^[4].
• Ampersand – przybierający wiele różnych form symbol oznaczający „and“, pochodzi z łacińskiego słowa „et“^[5].

• Webdings – font TrueType zaprojektowany dla Microsoftu i wydany w 1997 roku
• Wingdings – font TrueType zawierający zebrane przez Microsoft glify pochodzące z fontów Lucida Arrows, Lucida Icons i Lucida Stars, został wydany w 1990 roku.
• Zapf Dingbats – font zaprojektowany przez Hermana Zapfa w 1978 roku i licencjonowany przez International Typeface Corporation
• Strzałki w Unicode – blok Arrows zajmuje pozycje U+2190–U+21FF w Unicode

• Asteryzm
• Winieta
• Znaki diakrytyczne
• Skład tekstu

• Robert Bringhurst: Elementarz stylu w typografii. Kraków: d2d.pl, 2008. ISBN 978-83-927308-0-4.

• Retinart: Historia często spotykanych znaków typograficznych (ang.)
• Dingbat Depot: duże archiwum darmowych fontów zawierających dingbaty. (ang.)