Zasugerowano, aby zintegrować ten artykuł z artykułem Human Relations Management. Nie opisano powodu propozycji integracji.

Ten artykuł od 2009-01 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Human relations – termin oznaczający szkołę stosunków międzyludzkich w zarządzaniu.

Rozwinęła się w odpowiedzi na wyniki badań przeprowadzonych między 1927 a 1932 rokiem przez Eltona Mayo w należącej do przedsiębirostwa Western Electric Company fabryce Hawthorne Works w Stanach Zjednoczonych^[1].

Według tej szkoły organizację stanowią ludzie, którzy pozostają w przyjaznych stosunkach. Szkoła behawioralna wniosła do zarządzania element stosunków międzyludzkich i element humanizacji pracy.

Założenia szkoły behawioralnej:

• Współczesna technologia – daleko posunięty podział pracy dla specjalizacji utrudnia zaspokojenie tych potrzeb w sytuacji pracy, dlatego ludzie poszukują możliwości ich zaspokojenia w stosunkach nieformalnych tworząc nieformalne grupy.
• Wysokie morale i zadowolenie można uzyskać stosując metody i techniki zarządzania ukierunkowanego na ludzi, a nie tylko na zadania (metody partycypacyjne).
• Istotną pobudką organizacyjnego zachowania się pracownika są potrzeby społeczne (oprócz potrzeb fizjologicznych i bezpieczeństwa).

Do głównych przedstawicieli tego kierunku należeli:

• Elton Mayo (1880–1949)
• Abraham Maslow (1908–1970) – twórca teorii hierarchii potrzeb
• Douglas McGregor – twórca teorii X i teorii Y
• Chester Barnard (1886–1961)

• A.K. Koźmiński i W. Piotrowski: Zarządzanie. Teoria i praktyka. wydanie V, Polskie Wydawnictwo Naukowe.