Incydent SOS (jap. SOS遭難事件) – wydarzenie, do którego doszło w 1989 roku na górze Asahi w Parku Narodowym Daisetsu-zan na wyspie Hokkaido w Japonii.

Dwóch zaginionych turystów zostało odnalezionych i uratowanych po tym, jak ekipy poszukiwawcze zauważyły ​​duży napis SOS zbudowany z powalonych brzozowych kłód. Okazało się jednak, że wiadomość ta nie została jednak napisana przez tych uratowanych mężczyzn. Po powrocie następnego dnia w celu przeczesania okolicy w poszukiwaniu kolejnych zaginionych osób, policja znalazła w pobliżu napisu ludzki szkielet (wstępnie uznany za należący do kobiety), a także rzeczy osobiste domniemanego turysty, ukryte niedaleko znaku. Wśród przedmiotów znajdował się dokument tożsamości należący do Kenji Iwamury, mężczyzny zaginionego od 1984 roku, dwa aparaty fotograficzne, notatnik oraz magnetofon z nagraniami głosu zrozpaczonego człowieka wołającego o pomoc. Do dziś nie ustalono, kto zbudował znak SOS.

Po południu 24 lipca 1989 roku, na szlaku z góry Kurodake na górę Asahi w Parku Narodowym Daisetsu-zan, dwóch turystów z Tokio zaginęło podczas wędrówki. Pokonując trasę wspinaczkową, zboczyli z góry Asahi, na południe, w kierunku rzeki Chubetsu. Policja z Hokkaido przeszukała teren helikopterem i znalazła gigantyczny znak SOS wykonany z 19 brzóz (każda litera miała długość około 5 metrów). Został on zbudowany poprzez ułożenie w stosy ściętych pni drzew. Dwie zaginione osoby zostały znalezienie i uratowane w odległości 2–3 km na północ od znaku^[1][2][3][4].

Policja z Hokkaido uznała, że ​​drewniane litery SOS zostały wykonane przez dwie uratowane przez nią osoby. Jednak, gdy policjanci przesłuchali turystów po akcji ratunkowej, okazało się, że nie wiedzieli oni nic o znaku SOS. Policja, podejrzewając, że w terenie wciąż znajdują się inne zaginione osoby, następnego dnia wysłała ponownie helikopter, a także piesze patrole w celu przeszukania okolicy. Policjanci znaleźli fragmenty ludzkich kości ze śladami ugryzień zwierząt. Wyglądało na to, że niektóre z nich uległy złamaniu przed śmiercią. W oddzielnym miejscu, w pobliżu znaku SOS, policja odkryła dziurę w ziemi, w której znajdowały się cztery kasety magnetofonowe, magnetofon, plecak, amulety, ludzka czaszka, statyw, para męskich butów do koszykówki, dwa aparaty fotograficzne, notatnik oraz prawo jazdy należące do Kenji Iwamury, 25-letniego pracownika biurowego z Kōnan w prefekturze Aichi, który zaginął 10 lipca 1984 roku po tym, jak wybrał się na pieszą wędrówkę na górę Asahi. Kiedy tydzień później Iwamura nie pojawił się w pracy, jego rodzice zgłosili zaginięcie na policji, ale poszukiwania nie odniosły rezultatu^[1][2][3][4].

Kości zostały przesłane do Uniwersytetu Medycznego Asahikawa, gdzie początkowo zidentyfikowano je jako kości kobiety w wieku 20–40 lat. 27 lipca policja zdecydowała się odtworzyć nagrania z kaset magnetofonowych. Na jednym z nich słychać głos młodego mężczyzny krzyczącego przez 2 minuty i 17 sekund. Tłumaczenie głosu mężczyzny krzyczącego na nagraniu brzmi następująco^[4][5]:

Pozostałe kasety zawierały muzykę z seriali anime Chōjikū Yōsai Macross oraz Gigi i fontanna młodości. Dodatkowo, wycięty fragment obrazka przedstawiającego „Magiczną Księżniczkę Minky Momo” posłużył jako okładka na kasetę. W odniesieniu do znaku SOS, Japońska Agencja Leśna i Japoński Urząd Geograficzny przeanalizowały wcześniejsze dane z map topograficznych, które posłużyły do ​​odnalezienia zdjęć lotniczych. Potwierdziły one obecność znaku SOS na zdjęciach wykonanych niemal dwa lata wcześniej, 20 września 1987 roku^[5][6][7][8].

Znajomy Iwamury zeznał, że ten nosił przy sobie nagranie piosenek z seriali na kasecie magnetofonowej, a także buty do koszykówki tego samego rozmiaru, które odkryto podczas poszukiwań. Z drugiej strony, ponieważ szkielet ludzki początkowo zidentyfikowano jako żeński, śledczy uznali, że w parku zaginęło dwóch mężczyzn i jedna kobieta. Nie odnotowano jednak żadnego zaginięcia kobiety w pobliżu góry Asahi, a Iwamura miał udać się w góry sam. Tożsamość rzekomo istniejącej kobiety i jej potencjalny związek z Iwamurą były nieznane i wywołały zamieszanie w śledztwie oraz w relacjach medialnych^[1][3][7][9].

28 lutego 1990 roku komisariat policji Asahikawa Wschód ogłosił, że po ponownym zbadaniu wszystkich znalezionych ludzkich kości uznano, że szkielet należał w rzeczywistości do mężczyzny, a nie kobiety^[10].

Na grzbiecie góry Asahi znajduje się duży głaz zwany „Kinko iwa” (Skała Bezpieczna), który służy jako drogowskaz. Jego nazwa pochodzi od faktu, że skała wygląda jak gigantyczny, kwadratowy sejf^[11]. Jednak w pobliżu „Kinko iwa” znajduje się również drugi podobny głaz zwany „Nise kinko iwa” (Fałszywa Skała Bezpieczna), a gdyby ktoś przypadkowo zszedł z góry obok „Nise kinko iwa”, znalazłby się w miejscu, gdzie doszło do incydentu SOS. Zbocze pod grzbietem jest tam porośnięte gęstym gajem sasa. Łatwo jest wejść na nie od góry, ale trudno wspiąć się z dołu na szczyt. Dodatkowo w miejscu incydentu znajduje się klif. Teren jest bardzo trudny, o czym świadczy fakt, że kilka dni po odkryciu incydentu grupa policjantów, która przeszukiwała to miejsce, nie była w stanie go opuścić i sama musiała zostać uratowana^[6][12].

Drewniane litery znaku SOS zostały wykonane poprzez ułożenie w stosy dużych, powalonych brzóz. Szacuje się, że stworzenie tak gigantycznego znaku zajęło około dwóch dni i wymagało znacznego wysiłku. Spekulowano, że znak wykonała zaginiona osoba, do której należał szkielet, ale podczas sekcji znalezionych szczątek, które według śledczych należały do Iwamury, ciało zostało opisane jako chude i słabe do tego stopnia, że ​​niemożliwe byłoby, aby to ona wykonał ten znak. Nie znaleziono także siekiery, która mogłaby zostać użyta do ścięcia drzew w celu wykonania znaku. Niektórzy zauważyli, że w filmie Tetsuwan Atom Osamu Tezuki znajduje się scena, w której powalone drzewa układają się w kształt znaku SOS^[5][8][13].

Cel nagrania z taśmy SOS jest nieznany, ale spekuluje się, że mężczyzna, którego głos słychać na taśmie, nagrał ją, aby ekipa poszukiwawcza mogła ją znaleźć i odsłuchać, zanim ten osłabnie i straci zdolność mowy. Możliwe również, że taśma została przypadkowo włączona i nagrana, gdy mężczyzna wzywał pomocy. Wielu spekulowało, że krzyczącym mężczyzną był Iwamura, ale jego rodzice zapytani o nagranie nie byli w stanie potwierdzić, że głos na taśmie należał właśnie do ich syna^[8][9][13].