Kasar

Kasar (ur. lata 60. XII wieku, zm. ?) – syn Jesügeja Baatura i Höelün, brat Czyngis-chana i jeden z dowódców jego wojsk.

Życiorys

Słynął z siły fizycznej. W dzieciństwie wraz z Temudżinem, zabił swojego brata Bektera. Przypuszczalnie w połowie lat 80. XII wieku przeszedł na służbę kereickiego Ong-chana. Następnie po wybuchu wojny mongolsko-kereickiej w 1203, powrócił do armii brata, szybko zdobywając w niej mocną pozycję.

W latach 1207–1208 wdał się w konflikt z rodem Kongoktan, do którego należał wielki szaman Mongołów Kököczü Teb-Tengri, a następnie także z Wielkim Chanem. Gdy Kasar został pobity przez sześciu braci szamana, Czyngis-chan nie uwierzył w jego wersję i poparł Kongoktanów. W dodatku pod ich wpływem oskarżył go o planowanie przejęcia władzy. Przesłuchanie Kasara zostało przerwane przez przybycie ich matki, która wzięła go w obronę. Czyngis-chan uwolnił brata, jednak stracił do niego zaufanie i ograniczył powierzony mu wcześniej oddział z 4000 do 1400 ludzi. Pogodził się z nim później, po egzekucji Teb Tengriego.

W końcowej fazie wojny z dżurdżeńskim państwem Jin w 1215, Kasar dowodził wojskami lewego skrzydła. Zdobył wówczas m.in. północną stolicę (beijing) Jin, identyfikowaną z Ningcheng w Mongolii Wewnętrznej[1] lub z miastem Daning (大寧) w pobliżu dzisiejszego Pingquan[2]. Następnie przeszedł przez ziemie dżurdżeńskiego władcy imieniem Puxian Wannu[3] (według różnych transkrypcji: Wuqanu[4], Fuqanu[5]), by zapobiec jego rebelii[4][6].

Kasar i jego potomkowie byli zaliczani do rodu Czyngis-chana i w porządku ceremonialnym dworu mongolskiego stali na równi z jego synami, a wyżej od pozostałych braci i ich potomków.

Przypisy

  1. ↑ D.C. Twitchett i H. Franke, str. XXIX
  2. ↑ Stanisław Kałużyński (tłumacz): Tajna historia Mongołów. Anonimowa kronika mongolska z XIII wieku.. Warszawa: PIW, 2005, s. 189. ISBN 83-06-02965-8.
  3. ↑ D.C. Twitchett i H. Franke, str. 257-259
  4. ↑ a b Francis W. Cleaves: The Secret History of the Mongols: For the First Time Done into English out of the Original Tongue and Provided with an Exegetical Commentary. Cambridge, Mss.: Harvard University Press, 1982, s. 341. ISBN 0-674-79760-6.
  5. ↑ Marie-Dominique Even, Rodica Pop: HISTOIRE SECRÈTE DES MONGOLS. [w:] Monumenta altaica [on-line]. 2002-2003. s. CHAPITRE XI. [dostęp 2010-12-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-10-31)]. (fr.).
  6. ↑ Polskie tłumaczenie identyfikuje imię władcy z nazwą kraju, mówiąc o "dżurdżeńskim Fuchano, rdzennych ziemiach Dżurdżenów na terenie Mandżurii"; por. S. Kałużyński, str. 189)

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.