Ten artykuł od 2016-04 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Li-2

Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Producent	Komsomolskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego, Kazańskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego
Typ	samolot transportowy
Załoga	3 osoby
Historia
Data oblotu	1939
Lata produkcji	1939–1947
Wycofanie ze służby	w lotnictwie LWP: 13 maja 1974
Dane techniczne
Napęd	2 silniki gwiazdowe M-62 lub ASz-62IR
Moc	M-62 – 2 × 840 KM ASZ-62IR – 2 × 1000 KM
Wymiary
Rozpiętość	28,83 m
Długość	19,65 m
Wysokość	5,15 m
Powierzchnia nośna	91,70 m²
Masa
Własna	7150 kg
Startowa	11 500 kg
Osiągi
Prędkość maks.	280 km/h
Prędkość przelotowa	220–240 km/h
Prędkość minimalna	108 km/h
Prędkość wznoszenia	3,5–4,8 m/s[1]
Pułap	5600 m
Zasięg	2400 km
Rozbieg	400 m
Dobieg	350 m
Dane operacyjne
Użytkownicy
ZSRR, Polska
Rzuty
Multimedia w Wikimedia Commons

Li-2 (ros. Ли-2) – samolot transportowy, pasażerski i bombowy produkcji radzieckiej z okresu II wojny światowej. Adaptacja licencyjna amerykańskiego samolotu Douglas DC-3.

30 listopada 1937 roku ZSRR zakupił licencję na produkcję amerykańskiego samolotu komunikacyjnego Douglas DC-3 w wersji DC-3-196^[2]. Jego konstrukcja nie odpowiadała jednak w pełni wymaganiom użytkowników. Z tego powodu pod kierunkiem Władimira Miasiszczewa dokonano adaptacji projektu, dostosowania do radzieckich możliwości i przystosowania dokumentacji do systemu metrycznego, zaokrąglając wielkości w górę^[2]. Adaptacja obejmowała wzmocnienie konstrukcji płatowca i przystosowanie go do przewozu cięższych ładunków, zmieniono rozmieszczenie drzwi wejściowych, zmniejszono również rozpiętość płata i powierzchnię nośną. Przystosowano kadłub do instalacji grzbietowej wieżyczki strzeleckiej. Zmieniono napęd samolotu – zastosowano silniki M-62 o mocy 840 KM. Samolot otrzymał oznaczenie PS-84 i pod koniec 1939 roku uruchomiono jego produkcję w Wytwórni Lotniczej nr 84 w Chimkach pod Moskwą. Na początku 1941 roku zmieniono oznaczenie maszyny na Li-2, od nowego głównego konstruktora Borysa Lisunowa. Ogółem wyprodukowano ok. 3000 sztuk samolotu w różnych odmianach, najwięcej – w wersji transportowej Li-2G (Li-2T). Produkcję zakończono na przełomie lat 1946 i 1947.

• PS-84 – początkowe oznaczenie samolotu transportowego
• Li-2P – komunikacyjny dla 14-28 pasażerów
• Li-2G (lub Li-2T) – transportowy do przewożenia 2800 kg ładunku lub 26 spadochroniarzy. Mógł także holować szybowce desantowe
• Li-2GP – transportowo-pasażerski dla 10 pasażerów i 1200 kg ładunku
• Li-2(S) – dalekiego zasięgu do przerzutu grup dywersyjnych na zaplecze frontu
• Li-2(B) – bombowy uzbrojony w 3 km-y SzKAS i 1500 kg bomb
• Li-2F – samolot aerofotogrametryczny
• Li-2W – wariant wysokościowy.

Na początku 1940 roku nowe samoloty weszły na wyposażenie Aerofłotu i pułków transportowych lotnictwa wojskowego. W czasie II wojny światowej były wykorzystywane na wszystkich frontach: przewoziły zaopatrzenie, holowały szybowce desantowe i służyły do desantowania spadochroniarzy.

Wersja bombowa weszła w trakcie wojny z Niemcami na wyposażenie lotnictwa dalekiego zasięgu, przekształconego 6 grudnia 1944 w 18. Armię Powietrzną – w maju 1945 roku Li-2 z 593 sztukami był jej najliczniejszym typem samolotu^[3].

W polskim lotnictwie wojskowym używano 20 maszyn Li-2 w wersjach: transportowej Li-2T oraz pasażerskiej Li-2P, z tego 10 wypożyczono na pewien czas liniom PLL LOT^[4]. Wojsko eksploatowało te samoloty do 1973 r^[4]. W PLL LOT eksploatowano łącznie 40 maszyn w wersji pasażerskiej Li-2P z 24 miejscami dla podróżnych (w tej liczbie 9 maszyn DC-3) oraz transportowej Li-2T^[4]. 15 listopada 1951 roku pod Tuszynem doszło do katastrofy Li-2 SP-LKA z powodu awarii silnika (zginęło 12 pasażerów i czterech członków załogi)^[4]. Trzy egzemplarze Li-2 w pierwszej połowie lat 60. XX w. przebudowano do celów aerofotogrametrycznych^[4]. 25 sierpnia 1960 r. we wsi Lignowy w okolicach Tczewa w czasie lotu aerofotogrametrycznego, wskutek pęknięcia konstrukcji lewego skrzydła, samolot PLL LOT Li-2P SP-LAL (Lucynka) uległ katastrofie (zginęło siedem osób na pokładzie)^[4]. Wypadek ten spowodował, że po badaniach wytrzymałościowych, w 1961 roku zostało skasowane 16 samolotów Li-2 z nalotem większym niż 5000 h^[4]. Pozostałe samoloty wycofano z PLL Lot do 1967 roku^[4]. Ostatni Li-2 w lotnictwie cywilnym w Polsce był używany do 1970 roku przez Zarząd Ruchu Lotniczego i Lotnisk Komunikacyjnych (SP-LKE Ewa), po czym został przekazany do Muzeum Lotnictwa w Krakowie^[4].

 Z tym tematem związana jest kategoria: Katastrofy lotnicze z udziałem samolotu Li-2.

• Rafał Chyliński: Moja pasja lotnictwo. Życie i działalność Tadeusza Chylińskiego dla Polskiego Lotnictwa w świetle dokumentów. Warszawa: Agencja Wydawnicza CB, 2017, s. 852. ISBN 978-83-7339-166-6 oraz Tom 2 ISBN 978-83-7339-167-3.

• Sylwetka samolotu na stronie Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie