Loftki (luftki) – gruby śrut (4,5–12 mm) używany w amunicji myśliwskiej^[1].

Obecnie w Polsce brakuje formalnej definicji loftki, natomiast zabronione jest wykonywanie polowań przy użyciu śrutu o średnicy powyżej 4,5 mm i dlatego każdy śrut o większej średnicy traktowany jest jako loftka. Amunicja wypełniona loftkami cechuje się wysokim przebiciem i złym pokryciem celu, co skutkuje częstym uchodzeniem strzelanej zwierzyny na znaczne odległości, mimo dotkliwych ran. Dla poprawienia pokrycia stosuje się czasem plastikowe saboty utrzymujące loftki w uporządkowanej wiązce.

Loftki są śrutem o tak dużej średnicy, że ich wsypywanie do gilzy nie daje powtarzalnego ułożenia i wymaga układania pojedynczych loftek w warstwy o zaplanowanym układzie. W praktyce granicą jest średnica ~6 mm dla kalibru 12 i ~5 mm dla kalibru 20. Przed II wojną światową loftki używane były powszechnie do strzelania z niewielkiej odległości do wilków i rzadziej saren, dzików, jeleni, a nawet niedźwiedzi. We wczesnych latach powojennych polskie prawo dopuszczało użycie loftek jedynie do polowania na wilki, rysie i dzikie gęsi.

W Polsce stosuje się loftki w trzech rozmiarach do produkcji amunicji w dwóch kalibrach: 12 i 20 (FAM-Pionki)^[2].

Ilość i średnica śrutów w nabojach kalibru 12/70:

Loftki są nadal popularne w Stanach Zjednoczonych, gdzie w niektórych hrabstwach są nawet jedyną legalną amunicją do polowania na jelenie wirginijskie. Oferta loftek obejmuje kilka średnic śrutu we wszystkich kalibrach, tzw. buckshot.

Liczba i średnica śrutów w nabojach kalibru 12/70:

• strzelba

• Wiktor Kozłowski – Pierwsze początki terminologii łowieckiej, Warszawa 1822
• Stanisław Hoppe – Polski język łowiecki, Warszawa 1980
• Stanisław Kamocki – Podręcznik łowiectwa, Warszawa 1933
• Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków wykonywania polowania oraz obowiązku znakowania. Dz.U.2005.61.548 z późniejszymi zmianami