Ludwik Chmura (ur. 23 lutego 1936 w Grodzisku Górnym, zm. 20 września 2008 w Rzeszowie) – polski inżynier elektryk i menedżer przedsiębiorstw budowlanych, działacz PZPR, w latach 1983–1990 prezydent Rzeszowa^[1][2].

Ten artykuł nie zawiera jeszcze zdjęcia lub ilustracji przedstawiającej opisywaną osobę.

Jeśli jesteś autorem fotografii tej osoby (lub dysponujesz zgodą autora), możesz udostępnić zdjęcie na Wikimedia Commons.
Udostępnij dla potomnych – zostaw po sobie ślad w Wikipedii. Twoja fotografia może na stałe zilustrować ten artykuł.

Instrukcje znajdziesz na stronach Commons:Pierwsze kroki oraz Commons:Pozwolenia.

Urodził się w Grodzisku Górnym w ówczesnym powiecie leżajskim. Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Żołyni, a następnie studiował na Politechnice Śląskiej w Gliwicach na Wydziale Elektrycznym, gdzie w 1960 uzyskał dyplom magistra inżyniera elektryka^[1].

Po studiach związał się z rzeszowskimi przedsiębiorstwami budowlanymi i instalacyjnymi^[1][3]. Kierował przedsiębiorstwem Elektromontaż oraz Rzeszowskim Zjednoczeniem Budownictwa, w którym pełnił funkcję dyrektora. W PZPR należał do działaczy wywodzących się ze środowiska gospodarczego^[4].

W 1983 objął stanowisko prezydenta Rzeszowa, które pełnił do początku 1990 roku^[1]. W okresie jego prezydentury zrealizowano szereg dużych inwestycji komunalnych, m.in. ujęcie wody w Zwięczycy, oczyszczalnię ścieków i elektrociepłownię na Załężu oraz znaczną część wschodniej i południowej obwodnicy miasta^[3]. W literaturze dotyczącej historii Rzeszowa podkreśla się, że dążył do uczynienia z miasta nowoczesnego ośrodka, dorównującego większym miastom kraju pod względem infrastruktury i warunków życia mieszkańców^[3][5].

Jednym z jego głównych, niezrealizowanych planów było wprowadzenie w Rzeszowie tramwajowej komunikacji miejskiej. Z myślą o ewentualnym poprowadzeniu torowisk zaprojektowano szerokie pasy rozdziału między jezdniami m.in. na al. Wincentego Witosa i al. Batalionów Chłopskich. Postulat budowy linii tramwajowych znalazł się również w programie wyborczym kandydatów Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego do Miejskiej Rady Narodowej w Rzeszowie w połowie lat 80^[5].

Po odejściu ze stanowiska prezydenta kontynuował pracę w sektorze budowlanym. W latach 90. był dyrektorem rzeszowskiego oddziału firmy Exbud, a jako menedżer tego przedsiębiorstwa wspierał działalność Towarzystwa Przyjaciół Rzeszowa oraz wydawanego przez nie miesięcznika „Echo Rzeszowa”, finansując m.in. jego pierwsze numery^[4][6]. Był również związany ze sportem rzeszowskim jako prezes i późniejszy prezes honorowy Cywilno-Wojskowego Klubu „Resovia”^[1][7].

Zmarł 20 września 2008 roku w Rzeszowie, w wieku 72 lat^[1][2]. W miesięczniku „Echo Rzeszowa” opublikowano poświęcone mu wspomnienie wraz z fotografią^[8].

W publicystyce lokalnej Chmura bywa zaliczany do grona prezydentów Rzeszowa, którzy w okresie PRL koncentrowali się przede wszystkim na rozwoju gospodarczym miasta^[3][4]. Zdzisław Daraż oceniał go jako samodzielnego gospodarza miasta, który mimo wywodzenia się z PZPR unikał sporów stricte politycznych, a nacisk kładł na inwestycje komunalne i rozbudowę infrastruktury^[9]. W tym samym tekście autor podkreślał, że należał on do lokalnych patriotów, którym „Rzeszów leżał na sercu”^[9].

W 2014 prezydent Tadeusz Ferenc zaproponował nadanie imienia Ludwika Chmury jednej z nowych ulic w Rzeszowie, co wywołało dyskusję w Radzie Miasta dotyczącą sposobu upamiętniania działaczy związanych z okresem Polski Ludowej^[4]. Ostatecznie w 2015 roku imię Ludwika Chmury otrzymała ulica prowadząca do strefy ekonomicznej Rzeszów–Dworzysko na terenie przyłączonej Przybyszówki^[7][10][11].