Lushan
 Lu Shan 庐山 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Wysokość |
1474 m n.p.m. |
| Pierwsze wejście |
czasy prehistoryczne |
Położenie na mapie Chin  | |
 29°26′N 115°52′E/29,433333 115,866667
| |
| Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO | |
| |
| Państwo | |
|---|---|
| Typ |
kulturowy |
| Spełniane kryterium |
II, III, IV, VI |
| Numer ref. | |
| Region[b] |
Azja i Pacyfik |
| Historia wpisania na listę | |
| Wpisanie na listę |
1996 |
| 29°34′21″N 115°58′24″E/29,572500 115,973333 | |
Lushan (chin. upr. 庐山, chin. trad. 廬山, pinyin: Lúshān) – górzysty region w pobliżu miasta Jiujiang w prowincji Jiangxi we wschodnich Chinach, wykorzystywany pod uprawę herbaty. Najwyższym szczytem jest Hanyang Feng (汉阳峰, Hànyáng Fēng) w masywie Lu Shan o wysokości 1474 m n.p.m. W regionie utworzono park krajobrazowy Lushan (庐山风景区, Lúshān fēngjǐng qū), który w 1996 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO ze względu na swoje znaczenie dla historii Chin.
Historia
W dawnych Chinach krajobrazy Lushan były tematem licznych wierszy i obrazów. Region był również przez wieki duchowym centrum chińskiej cywilizacji. Tworzył tu m.in. prekursor chińskiej poezji ludowej Tao Yuanming, pracowali tu także Lu Xiujing - autor pierwszej kroniki taoizmu, Zong Bing - pierwszy teoretyk chińskiego malarstwa przyrodniczego, Wang Xizhi - największy mistrz chińskiej kaligrafii i Huiyuan - prekursor chińskiego odłamu buddyzmu.
Epoka Mao Zedonga
W epoce Mao Zedonga w regionie Lushan odbywały się konferencje Komunistycznej Partii Chin i miało miejsce kilka historycznych, tworzących epokę wydarzeń. W 1959 roku odbyło się tu posiedzenie Komitetu Centralnego KPCh, zakończone dymisją marszałka Peng Dehuaia i otwierające drogę do wzrostu, a później upadku Liu Shaoqi i Deng Xiaopinga. Tutaj odbyło się też posiedzenie Biura Politycznego w 1970 roku, na którym prawdopodobnie doszło do ostatecznego politycznego starcia Lin Biao z Mao Zedongiem. Rok później, po nieudanym zamachu na Mao Zedonga, Lin Biao zmarł w niewyjaśnionych do końca okolicznościach.
Zabytki
W regionie Lushan zachowały się trzy obiekty, odzwierciedlające główne okresy w historii Cesarstwa Chińskiego:
- Donglin Si (东林寺, Dōnglínsì = Świątynia Wschodniego Lasu) – klasztor buddyjski, wzniesiony przez Huiyuana. Upamiętnia on pojawienie się chińskiego buddyzmu w epoce dynastii Jin.
- Bailudong Shuyuan (白鹿洞书院, Báilùdòng Shūyuàn = Akademia Jaskini Białego Jelenia) – miejsce, w którym filozof Zhu Xi z czasów dynastii Song rozwinął ideę neokonfucjanizmu
- zespół kolonialnych budowli z końca XIX wieku, od kamiennych domów przypominających architekturę południowych Niemiec po kościoły w stylu francuskim i hotele w stylu wiktoriańskim. Pochodzą one z okresu, kiedy Lushan było ulubionym kurortem wypoczynkowym europejskich kolonizatorów i ośrodkiem ekspansji zachodniej kultury w Chinach.
Z czasów Chin ludowych w Lushan zachował się m.in. budynek Ludowej Sali Kongresowej (人民剧院, Rénmín Jùyuàn) z 1936 roku, będącej miejscem historycznych spotkań KPCh w 1959 i 1970 roku. Obecnie działa tam muzeum, poświęcone Mao Zedongowi, Zhou Enlaiowi i innym członkom elity partyjnej. W pobliżu, nad brzegiem jeziora Lulin Hu działa także Muzeum Lushan (庐山博物馆, Lúshān Bówùguǎn), upamiętniające posiedzenie partii z 1970 roku. Można tu obejrzeć m.in. kolekcję fotografii i ogromne łóżko Przewodniczącego Mao. Wcześniejszym zabytkiem jest Willa Meilu (美庐别墅, Měilú Biéshù), zbudowana w latach 30. XX wieku i służąca dawniej Czang Kaj-szekowi za miejsce letniego wypoczynku. Jej nazwa pochodzi od imienia żony Czang Kaj-szeka Song Meiling.
Obiekty przyrodnicze
Do przyrodniczych atrakcji turystycznych w Lushan zaliczają się m.in. cieniste doliny, górskie stawy i wodospady, stare drzewa. Często odwiedzanymi miejscami są m.in. Xianren Dong (仙人洞, Jaskinia Nieśmiertelnego), Longshou Ya (龙首崖, Urwisko Smoczej Głowy) - naturalna platforma skalna nachylona nad setkami metrów pionowej przepaści, oraz Sanbaoshu (三宝树, Trzy Zabytkowe Drzewa) – miłorząb i dwa cedry, zasadzone pięćset lat temu w pobliżu buddyjskiej świątyni. W Lushan działa także ogród botaniczny (庐山植物园, Lúshān Zhíwùyuán).
Galeria
-
Bailudong Shuyuan -
Kolonialna zabudowa w Lushan -
Wschód słońca nad Lushan
Bibliografia
- Praktyczny przewodnik:Chiny. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2001, s. 426-428.
- Dokumentacja UNESCO (PDF) (ang.)
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.