Maybach SW38

Maybach SW38
Producent	Maybach Motorenbau (Maybach-Motorenbau-GmbH)
Zaprezentowany	1936
Okres produkcji	1936–1939
Miejsce produkcji	Friedrichshafen,  III Rzesza
Poprzednik	Maybach SW35
Następca	Maybach SW42
Dane techniczne
Segment	luksusowy
Typy nadwozia	podwozie do zabudowy (nadwozia wykonywane przez zewnętrzne wytwórnie nadwozi)
Silniki	benzynowy R6 OHC Maybach HL38
Skrzynia biegów	manualna Maybach DSG (preselekcyjna; 4 biegi × 2 zakresy)
Napęd	na tylne koła
Długość	4500/4900 mm (podwozie)
Szerokość	1850 mm
Wysokość	1650 mm
Rozstaw osi	3100/3380/3500 mm
Masa własna	1400 kg (podwozie)
Liczba miejsc	zależnie od nadwozia
Dane dodatkowe
Pokrewne	Maybach SW35, Maybach SW42
Konkurencja	m.in. Mercedes-Benz 540K (segment luksusowych aut niemieckich końca lat 30.)
Multimedia w Wikimedia Commons

Maybach SW38 – niemiecki luksusowy samochód osobowy, produkowany przez firmę Maybach Motorenbau w latach 1936–1939^[1].

Model należał do serii Maybach SW (od niem. Schwingachswagen, ang. swing axle – samochód z niezależnym zawieszeniem) wyróżniającej się jak na połowę lat 30. nowoczesnym podwoziem oraz niezależnym zawieszeniem^[2]. W rodzinie SW stosowano rzędowe silniki sześciocylindrowe: najpierw 3,5 l (SW35), a w 1936 r. wprowadzono wariant 3,8 l (SW38), którego powiększenie pojemności wiązano z pogarszającą się jakością benzyny i dążeniem do utrzymania mocy 140 HP.^[1][2] Równolegle (od 1939 r.) oferowano odmianę SW42 z silnikiem 4,2 l.^[1]

Według Southward Car Museum(inne języki) wyprodukowano 520 egzemplarzy Maybacha SW38 w latach 1936–1939; w tym samym źródle podano szacunek, że do czasów współczesnych przetrwało ok. 152 sztuk (różne typy nadwozi)^[3]. Zbliżone wartości (520 podwozi i ok. 152 zachowane egzemplarze) pojawiają się też w opisach aukcyjnych RM Sotheby’s.^[4]

W Maybach Car Register podano cenę podwozia SW38 na poziomie 13 800 reichsmarek (cena końcowa kompletnego samochodu zależała od zamówionego nadwozia i wyposażenia)^[1].

Egzemplarz Maybacha SW 38 (dwudrzwiowy kabriolet na długim rozstawie osi) przygotowany na zamówienie szwajcarskiego importera Schlotterbeck Automobil A.G. był autem pokazowym na Genewskim Salonie Samochodowym w 1938 roku, a po renowacji ponownie prezentowano go w 2002 roku^[5]. W 2011 roku Maybach SW 38 z kolekcji muzealnej w Neumarkt in der Oberpfalz zdobył tytuł Best of Show podczas wydarzenia Retro Classics meet Barock w Ludwigsburgu^[6].

SW38 wykorzystywał podwozie serii SW z niezależnym zawieszeniem kół przednich oraz wahliwymi półosiami (swinging half-axles) przy kołach tylnych. W opisie technologicznym fundacji Maybacha podkreślono układ sprężyn: mniejsze nierówności tłumione przez sprężyny śrubowe, a większe ugięcia przenoszone na ramę przez resory piórowe, co miało poprawiać prowadzenie, hamowanie i komfort^[2].

Dla SW38 podawano różne warianty rozstawu osi (3100/3380/3500 mm) oraz wymiary podwozia 4500/4900 × 1850 × 1650 mm.^[1]

Silnikiem SW38 był Maybach HL38 – rzędowa jednostka sześciocylindrowa OHC o pojemności 3815 cm³ i mocy 140 HP przy 4000 obr./min, zasilana m.in. gaźnikami Solex (w materiałach muzealnych wskazywano dwa gaźniki Solex MMO VS 35)^[1][3]. Dla modelu SW38 Maybach Car Register podaje prędkość maksymalną 130–150 km/h (w zależności od wersji)^[1].

W SW38 stosowano preselekcyjną skrzynię Maybach DSG (double quick-shift gearbox). W opisie katalogowym RM Sotheby’s wskazano układ czterech biegów obsługiwanych preselekcją oraz dodatkowy przełącznik zakresów (wysoki/niski), co dawało łącznie osiem przełożeń do przodu^[7].

Maybach Motorenbau w latach 20. i 30. wytwarzał głównie kompletne podwozia (z zespołem napędowym, układem jezdnym, kierowniczym i hamulcowym), natomiast nadwozia wykonywały wyspecjalizowane wytwórnie – w rejestrze Maybacha wymieniono m.in. Auer (Stuttgart), Erdmann & Rossi (Berlin) i Gläser (Drezno), a za głównego dostawcę nadwozi dla Maybachów wskazano zakłady Hermann Spohn (Ravensburg)^[1].

Wśród zachowanych informacji o strukturze nadwozi pojawia się dominacja odmian typu Pullman/limuzyna oraz czterodrzwiowych kabrioletów, przy relatywnie niewielkiej liczbie dwuosobowych lub sportowych kabrioletów i roadsterów^[4].

W drugiej połowie lat 30. XX wieku producent opon Fulda zlecił budowę unikatowego, opływowego samochodu testowego na bazie Maybacha SW38 – przeznaczonego do długotrwałych prób ogumienia przy prędkościach powyżej 200 km/h (w części źródeł opisywanego skrótowo jako SW38 „Special”)^[8][9]. Według relacji prasowych dyrekcja Fuldy miała postawić warunek, aby samochód był zdolny prowadzić testy przy prędkościach ponad 200 km/h przez dłuższy czas, co miało umożliwić badania ogumienia dla rosnących prędkości jazdy na rozwijanej sieci autostrad^[9][10]. Nadwozie samochodu testowego wykonała frankfurcka wytwórnia karoseryjna Dörr & Schreck, współpracując z Maybach Motorenbau przy zastosowaniu podwozia SW38^[9][10][11].

W opisie samochodu wskazuje się, że był to trzymiejscowy samochód o opływowej sylwetce (streamliner), opracowany we współpracy z aerodynamikiem baronem Reinhardem Koenigiem von Fachsenfeldem^[9][10]. Nadwozie opisywano jako samonośne (self-supporting bodywork) i wyróżniające się długim, opadającym tyłem; w celu ograniczenia oporu powietrza zabudowano spód pojazdu, całkowicie zakryto tylne nadkola, a klamki drzwi były częściowo wpuszczane^[9]. W źródłach podano współczynnik oporu aerodynamicznego C_d równy 0,25 (zestawiany porównawczo z wartościami rzędu ~0,6 dla typowych samochodów seryjnych tamtej epoki)^[9][10]. Jako kolejny warunek projektu wskazywano ograniczenie masy (podawane jako limit 1,6 t)^[9]. Dla osiągnięcia prędkości powyżej 200 km/h źródła podają zastosowanie sześciocylindrowego silnika Maybacha o mocy 140 KM (103 kW), co w połączeniu z aerodynamiką i masą miało umożliwiać przekroczenie bariery 200 km/h^[9][10][12]. Samochód ukończono 27 lipca 1939 i poddano jazdom próbnym^[10].

W ujęciu konstrukcyjnym „Stromlinie/Special” różnił się od typowego Maybacha SW38 przede wszystkim zakresem przebudowy nadwoziowej pod kątem aerodynamiki oraz przeznaczeniem (testy opon), podczas gdy seryjny SW38 był luksusowym podwoziem oferowanym do indywidualnej zabudowy karoseryjnej.

Z powodu wybuchu II wojny światowej samochód testowy miał być wykorzystywany w ograniczonym stopniu, a następnie zaginął w „zawierusze wojennej” i nie został odnaleziony^[9][8]. W doniesieniach prasowych z 2005 r. podkreślano, że w trakcie przygotowań do projektu Exelero w archiwum firmowym Fuldy odnaleziono rysunki i fotografie historycznego opływowego pojazdu SW38 z lat 30., który stał się punktem odniesienia dla późniejszej akcji promocyjno-testowej z Maybachem^[11].

Jako rekwizyt/pojazd Maybach SW 38 bywa również identyfikowany w wybranych produkcjach filmowych Conspiracy (2001), Diesmal muß es Kaviar sein(inne języki) (1961)^[15][16].