Olmazor

Olmazor
Ilustracja
Polski Cmentarz Wojenny
Państwo

 Uzbekistan

Wilajet

taszkencki

Tuman

tuman Chinoz(inne języki)

Populacja (2012)

 

• liczba ludności

szac. 27 979[1]

Położenie na mapie Uzbekistanu
Mapa konturowa Uzbekistanu, po prawej znajduje się punkt z opisem „Olmazor”
Ziemia40°57′52″N 68°50′48″E/40,964444 68,846667
Multimedia w Wikimedia Commons

Olmazor (ros. Алмазар, Ałmazar) – osiedle typu miejskiego we wschodnim Uzbekistanie, do 1963 roku wieś o nazwie Wriewskij[a].

Miasto

Osada została założona przez rosyjskich chłopów na pustyni, którą zalewała rzeka Chirchiq[2], prawy dopływ Syr-darii[3]. Pierwotnie otrzymała nazwę Wriewskij na cześć rosyjskiego generała Aleksandra B. Wriewskiego(inne języki) (1834–1910), generał-gubernatora Turkiestanu w latach 1889–1898[4]. Miejscowość leży w tumanie Chinoz wilajetu taszkenckiego. Od wybudowania linii kolejowej z Taszkentu do Xovos w osiedlu funkcjonowała stacja kolejowa Wriewskij (obecnie także Olmazor). W mieście działają zakłady przemysłowe: cegielnia i fabryka materiałów budowlanych oraz fabryka mebli[3][2]. Uprawa owoców i winorośli[3].

Centrum Wyszkolenia PSZ

W 1942 roku umieszczono tu Centrum Wyszkolenia Armii (Armii Andersa). Komendantem Centrum był płk Nikodem Sulik, zastępcą płk kaw. Roman Józef Safar.

Szkoła Podchorążych

Szkołę Podchorążych ulokowano w dużym budynku, mieszczącym m.in. sale uczniów, kancelarie i mieszkania kadry. Intensywne szkolenie obejmowało wykłady i ćwiczenia praktyczne piechoty, terenoznawstwo, ze szczególnym naciskiem na sprawność bojową. Rozdanie dyplomów ukończenia I Kursu Unitarnego Szkoły Podchorążych nastąpiło 12 marca 1942 roku[b] z udziałem szefa sztabu Polskich Sił Zbrojnych gen. Zygmunta Bohusza-Szyszko[5]. 24 marca 1942 roku rozpoczął się I etap ewakuacji Armii Andersa do Iranu[6].

Saperzy

W skład Centrum Wyszkolenia Armii wchodził Ośrodek Szkolenia Saperów.

Ponadto w 1942 roku w rejonie miejscowości Wriewskij stacjonował 1 Pułk Saperów, który liczył wtedy około 200 ludzi bez przeszkolenia i wyposażenia. Już po ewakuacji do Iranu i Iraku, w październiku 1942 roku z połączenia Baonu Saperów 2 Korpusu i 1 Pułku Saperów Armii został sformowany 10 Baon Saperów Armii[7].

Junacy

Na stacji kolejowej Wriewskij zgrupowano też kilkuset junaków z oddziałów junackich Polskich Sił Zbrojnych[8]. Do wojska przyjmowano bowiem zgłaszającą się młodzież „sybiracką” w wieku 14–18 lat, dla której utworzono szkoły junackie m.in. w celu zapewnienia wojsku przyszłych, wykształconych kadr. Junacy dostali mundury wojskowe i już w Rosji rozpoczęli naukę[9]. W Iranie młodszych junaków zwolniono, trafili potem do obozów w Valivade i Balachadi.

Uwagi

  1. ↑ W źródle Wspomnienia... na s. 6 podano nazwę Wrewskaja.
  2. ↑ W źródle Wspomnienia... na s. 7 podano błędny rok (1941).

Przypisy

  1. ↑ Uzbekistan: largest cities and towns and statistics of their population. World Gazetteer, 2013-02-09. [dostęp 2019-12-28]. (ang.).
  2. ↑ a b Алмазар. Путешественники. [dostęp 2019-12-28]. (ros.).
  3. ↑ a b c Алмазар. W: Aleksandr Prochorow: Большая советская энциклопедия. 3-е издание. Aleksandr Prochorow (red.). T. Том 1: Часть 3: Александрия – Ангоб. Moskwa: Sowietskaja Encikłopedija, 1970. OCLC 490596808. [dostęp 2019-12-28]. (ros.).
  4. ↑ Вревский Александр Борисович. Биография. «ПомниПро» виртуальный мемориал. [dostęp 2019-12-28]. (ros.).
  5. ↑ Ludwik Więckowski, red. Mieczysław Hucał: Wspomnienia o kursie unitarnym Szkoły Podchorążych w 41-szą rocznicę jej ukończenia. Buzułuk, Dzieckij Sad, Kołtubanka i Wrewskaja – ZSSR (pdf). szpzl-zegrze.waw.pl. s. 2, 6–7, 10. [dostęp 2019-12-28].
  6. ↑ Mariusz Jarosiński: 76 lat temu rozpoczęła się ewakuacja Armii Polskiej ze Związku Sowieckiego. dzieje.pl, 2018-03-24. [dostęp 2019-12-28]. (pol.).
  7. ↑ Wacław Górczyński: Kronika 101 Kompanii Saperów, sygn. C.854. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, 1947. s. 36. [dostęp 2019-12-28].
  8. ↑ Tadeusz Janiszewski: …wiedzieliśmy, że do Polski wrócimy. W: Jerzy Kobryń, Janusz Kobryń: Wspomnienia Sybiraków. Zbiór tekstów źródłowych. T. 2. Bystrzyca Kłodzka: Koło Związku Sybiraków w Bystrzycy Kłodzkiej, 2010, s. 89. ISBN 978-83-926622-4-2.
  9. ↑ Wywózki Polaków na Sybir w czasie II wojny światowej. IV. Polska Armia w ZSRS. 5. Dzieci przy Armii Andersa. W: Anna Kubajak: Kresy i Sybir: losy polskich dzieci. Anna Kubajak. Krzeszowice: Wydawnictwo Kubajak, 2009. ISBN 978-83-87971-94-6. [dostęp 2019-12-28]. (pol.).
Obozy dla uchodźców polskich z ZSRR w czasie II wojny światowej
tranzytowe w b. ZSRR:
Uzbekistan i Turkmenia
przejściowe: Pakistan i Iran
Indie
Afryka Wschodnia i Afryka Południowa
Meksyk
Nowa Zelandia
przejściowe: Włochy
wojskowe: b. ZSRR

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.