Parcie gruntu – obciążenie, które wywiera grunt na mury oporowe, ścianki szczelne i inne obiekty^[1] w nim zagłębione.

Parcie gruntu uwzględniane jest w geotechnice i mechanice budowli przy projektowaniu ścian oporowych, schronów podziemnych, piwnic, tuneli i powstaje w wyniku działania naprężeń poziomych wywołanych w gruncie jego ciężarem i obciążeniami występującymi na jego powierzchni.

Do określenia naprężenia poziomego stosuje się współczynnik parcia gruntu K, który jest określany jako stosunek naprężenia poziomego do naprężenia pionowego (K = σ_h'/σ_v') przy założeniu, że naprężenie poziome jest w każdym punkcie w gruncie wprost proporcjonalne do naprężenia pionowego. K zależy od parametrów mechanicznych gruntu oraz jego wcześniejszych obciążeń. Współczynnik parcia gruntu może być rozbity na trzy kategorie: spoczynkowy (parcie geostatyczne)^[2], aktywny i bierny. Parcie czynne powstaje, gdy ściana oporowa zostanie nieznacznie odsunięta od pierwotnego położenia od gruntu lub od pionu. Gdy zewnętrzna siła przesunie ścianę oporową w kierunku gruntu jest to określane parciem biernym. W pozostałych przypadkach mamy do czynienia z parciem spoczynkowym.

Poziome parcie spoczynkowe gruntu K₀ jest naprężenie poziomym in situ i może być mierzone za pomocą presjometru Menarda. Najczęściej jednak określane jest za pomocą zależności empirycznej na podstawie kąta tarcia wewnętrznego ф.

Dla normalnie skonsolidowanych gruntów jest to:

${\displaystyle K_{0(NC)}=1-\sin \phi '}$

• Czynne i bierne parcie gruntu