Puck

Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Puck
miasto i gmina
Ilustracja
Rynek w Pucku
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

pucki

Aglomeracja

trójmiejska

Data założenia

XII wiek

Prawa miejskie

1348

Burmistrz

Hanna Pruchniewska

Powierzchnia

16,94[1] km²

Wysokość

0–25 m n.p.m.

Populacja (30.06.2023)
• liczba ludności
• gęstość


10 555[2]
623,08 os./km²

Strefa numeracyjna

(+48) 58

Kod pocztowy

84-100

Tablice rejestracyjne

GPU

Położenie na mapie powiatu puckiego
Mapa konturowa powiatu puckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Puck”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Puck”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Puck”
Ziemia54°43′02″N 18°24′27″E/54,717222 18,407500[3]
TERC (TERYT)

2211031

SIMC

0934636

Hasło promocyjne: Miasto Puck – Niezapomniany Nadmorski Klimat
Urząd miejski
ul. 1 Maja 13,
84-100 Puck
Multimedia w Wikimedia Commons
Informacje w Wikipodróżach
Wiadomości w Wikinews
Hasło w Wikisłowniku
Strona internetowa
BIP

Puck (kaszub. Pùck lub Pùckò, niem. Putzig)[4] – miasto w Polsce, w województwie pomorskim, siedziba powiatu puckiego i gminy wiejskiej Puck.

Leży na Kaszubach u ujścia Płutnicy do Zatoki Puckiej, w północno-wschodniej części Kępy Puckiej na Pobrzeżu Gdańskim.

Miasto królewskie położone było w II połowie XVI wieku w powiecie puckim województwa pomorskiego[5]. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa gdańskiego[6]. Według danych GUS z 31 grudnia 2022 r., Puck liczył 10 644 mieszkańców[7] i był pod względem liczby ludności 20. miastem w województwie pomorskim.

Struktura powierzchni

Marina w Pucku

Dzielnice

W Pucku można wyróżnić osiem dzielnic:

  • Centrum (Stare Miasto) – o zabytkowej zabudowie,
  • Osiedle Derdowskiego, Nowy Świat, Majkowskiego – znajdują się tutaj liczne domy wielorodzinne,
  • Grodzisko – nowa dzielnica z prowadzoną rozbudową,
  • Rozgard – nadmorska część miasta częściowo położona na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego
  • Zamkowa – dzielnica położona nad morzem, obecnie modernizowana,
  • Osiedle Elizy Orzeszkowej – domy jednorodzinne, obecnie rozbudowywane zabudowania szeregowe
  • Osiedle Artystów – domy jednorodzinne,
  • Osiedle Swarzewskie – domy jednorodzinne, obecnie prowadzona rozbudowa.

Użytkowanie gruntów

Miasto stanowi 0,85% powierzchni powiatu. Użytkowanie gruntów w 2005[8]:

Powierzchnia w ha w %
Całkowita 490 100,0
Użytki rolne, w tym: 188 38,4
grunty orne 118 24,1
sady 0 0,0
łąki 59 12,0
pastwiska 11 2,2
Lasy i grunty leśne 3 0,6
Pozostałe grunty i nieużytki 299 61,0

Demografia

Według danych z 29 października 2025 miasto miało 10 289 mieszkańców[9].

Ludność Pucka – stan na dzień 29.10.2025[9]

Wyszczególnione Ludność Gęstość zaludnienia
osób w % osób/km²
Ogółem 10 289 100,0 2359,6
Kobiety 4874 47,37 1216,5
Mężczyźni 5415 52,63 1143,5


Piramida wieku mieszkańców Pucka w 2014 roku[10]

Nazwa

Nazwa miasta jest pochodzenia topograficznego, utworzono ją od nazwy rzeki Płutnicy[11], którą zapisywano m.in. jako Pulnitza (1285), Putnicza (1342), Plutnica (1627)[11]; nazwa rzeki może pochodzić od wyrazu „puta” oznaczającego kałużę[11], bądź od wyrazu „pula” oznaczającego kobiecy narząd płciowy[12]. Od nazwy rzeki odjęto formant hydronimiczny –nica i dodano formant –sk(o)[12]. Najstarszy zapis nazwy Puck pochodzi z 1215 roku w formie Puyczk i Pulzk[11]. W XIII wieku stosowano zapisy w postaci: Puzk, Pulzig, Putzik, Puczsko[11], natomiast w XIV wieku pojawiały się formy Puwczig, Putzk[11]. Pisownia w postaci Puck pojawiła się w 1457 roku[11], a w postaci Pucko w 1565 roku[11].

Historia

Herb Pucka w sali plenarnej staromiejskiego ratusza w Gdańsku
Przywilej lokacyjny Pucka z 1348 r.

Początki osadnictwa sięgają III i IV w. n.e., gdy nad brzegiem morza istniała osada[13]. W IX w. powstał tu port[14]. W II połowie XIII w. w Pucku istniał gród kasztelański książąt wschodniopomorskich[13]. Od 1309 we władaniu Krzyżaków[15], prawa miejskie chełmińskie uzyskał z rąk wielkiego mistrza krzyżackiego Dusemera w 1348[16][17]. W ramach lokacji miasta wykonano na jego granicach fortyfikacje ziemne i palisadę, u schyłku XIV w. zastąpioną przez mur obronny oraz wytyczono parcele, które potem stopniowo zabudowywano, sieć ulic, a także rynek[18].

W 1440 miasto przystąpiło do antykrzyżackiego Związku Pruskiego, na prośbę którego w 1454 król Kazimierz IV Jagiellończyk ogłosił wcielenie regionu do Królestwa Polskiego[19]. Podczas wojny trzynastoletniej (1454–1466) mieszczanie puccy stanęli po stronie Polski. W 1457 w Pucku znalazł schronienie wygnany król Szwecji Karol VIII Knutsson Bonde. W zamian za 15 tys. marek pruskich otrzymał w zastaw od Kazimierza Jagiellończyka ziemię pucką[20.1] (980 km²)[21]. W 1460 Puck zdobyli Krzyżacy, a król szwedzki zbiegł do Gdańska, zaś w 1464 r. wojska gdańskie przez 5 miesięcy oblegały miasto, by w końcu wymusić kapitulację garnizonu krzyżackiego[22].

W 1466 włączono Puck do polskich Prus Królewskich – autonomiczna część Królestwa Polskiego[23], będących od 1569 częścią Korony Polskiej (wcześniej podlegały jej na zasadach autonomicznych). Siedziba starostwa powiatowego[23], miejsce sejmików szlacheckich i sądów grodzkich[20.2]. Za czasów panowania Zygmunta Augusta, Batorego i Władysława IV Wazy twierdza i okresowo baza floty polskiej[24]. Był pierwszym polskim portem wojennym[20.3].

 Osobny artykuł: Atak floty duńskiej na Puck 1571.

Z Puckiem związany jest ród Kostków, herbu Dąbrowa, którego dwaj przedstawiciele byli starostami[25] tego miasta: Stanisław Kostka w latach 1546–1554, i jego syn Jan Kostka w latach 1554–1581[26]. Za Jana Kostki zaczął się okres prosperity miasta, kontynuowany podczas rządów jego następców i określony przez Domańską jako złoty wiek miasta[27]. Dochody wynikały zarówno z obsługi floty kaperskiej, jak i handlu oraz rzemiosła, zwłaszcza szkutnictwa i innych związanych z obróbką drewna, skóry oraz tekstyliami, a także z piwowarstwa. Istotny był połów ryb[28].

W drugiej połowie XVII w. miasto podupadło, co wynikało ze zniszczeń w czasie potopu szwedzkiego, dyskryminacyjnych działań Gdańska ograniczających handel w Pucku i konkurencji pobliskiego Wejherowa[29]. Kolejne wojny w I połowie XVIII w. pogłębiły upadek miasta[30]. Po I rozbiorze Polski w 1772 zostało włączone do pruskiego państwa Fryderyka Wielkiego, jako część zaboru pruskiego[31][23]. Pod pruskim panowaniem Puck został znacznie zgermanizowany[32]. W 1892 r na łączna liczbę 1864 mieszkańców było 904 Niemców (48,5%), 869 Kaszubów (46,6%), 64 Żydów (3,4%), 25 Polaków( 1,3%) i 2 osoby innej narodowości[33]. Wyznaniowo dominowali katolicy. Stanowili 72% mieszkańców. Co jest dość nietypowe wśród ludności niemieckiej również przeważali katolicy (504 katolików i 402 ewangelików)[33]. W 1921 roku w wyniku powojennej emigracji udział Niemców zmniejszył się 20 procent ludności, a dziesięć lat później do 13 procent[20.4]. W 1818 miasto weszło w skład powiatu wejherowskiego w rejencji gdańskiej[34]. W 1887 r. utworzono nowy okręg, a jego siedzibą stał się Puck[34][35]. Po długotrwałej stagnacji, a wręcz regresji, której apogeum przypadło na schyłek I połowy XIX w.[36], od lat 70. zaczął się wzrost gospodarczy i inwestycyjny miasta. Istotną rolę w tym odegrały inwestycje w infrastrukturę transportową, co sprzyjało rozwojowi przemysłu, handlu i turystyki. W latach 70. i 80. wybudowano odcinki dróg brukowanych, które połączyły Puck z szosami do Gdańska i Słupska, a w 1899 powstało połączenie kolejowe miasta z linią Gdańsk – Szczecin i na przełomie XIX/XX w. dworzec kolejowy. Ponadto od 1879 r. do końca wieku prowadzono przebudowę portu puckiego i budowę toru wodnego umożliwiającego dopływanie z Zatoki Gdańskiej statków o większym niż dotychczas zanurzeniu, uruchomiono też regularne połączenie morskie z Gdańskiem. Inwestowano też w turystykę – w 1884 r. otwarto Dom Kuracyjny, z parkiem w tych latach zbudowano ponadto dwa hotele, powstały obiekty gastronomiczne. Do istniejącej wcześniej cegielni i powstałego w latach 60. browaru miejskiego dołączyły w ostatniej dekadzie XIX w. mleczarnia, tartak i młyn, oba z maszynami parowymi i fabryka maszyn zbożowych wraz z odlewnią żelaza, w następnej dekadzie powstały jeszcze kolejny młyn i tartak. W 1911 r. wzniesiono na brzegu morza wojskową bazę wodnosamolotów i sterowców. Na przełomie XIX i XX w. zaczęto realizować rozbudowę miasta o nowe osiedla i ulice oraz akcję brukowania ulic, co trwało z dość znaczną intensywnością do 1927 r. Na niewielką skalę, ale wykonano też lokalnie kanalizację. Natomiast programy elektryfikacji i budowy wodociągów zakończyły się fiaskiem z powodów finansowych[37]. Powstały nowe budynki szkolne, szpital, neogotycki ratusz oraz niewielkie molo spacerowe. W owym czasie wytwarzano tu słynne na całe Pomorze piwo puckie[38].

W pierwszych tygodniach 1920 r. Puck wszedł w skład Polski[39]. 10 lutego 1920 odbyły się tu tzw. zaślubiny Polski z morzem z udziałem generała Józefa Hallera[40] poprzez wrzucenie do Zatoki Puckiej platynowego sygnetu[20.5].

W październiku 1920 rozpoczęto formowanie Pułku Artylerii Nadbrzeżnej, który jednak rozwiązano na początku 1922 r[41]. 1 lipca 1920 w Pucku utworzona została Baza Lotnictwa Morskiego – pierwsza jednostka polskiego lotnictwa morskiego[42], która to jednostka pod różnymi nazwami (najdłużej jako Morski Dywizjon Lotniczy) stacjonowała w mieście do września 1939 Puck był garnizonem[43][44]. Przy dywizjonie funkcjonował pod koniec lat 30. Posterunek Żandarmerii Puck[45]. 15 sierpnia 1922, w czasie obchodów drugiej rocznicy „Cudu nad Wisłą”, miało miejsce tragiczne w skutkach omyłkowe zbombardowanie publiczności.

Puck w 1909 roku

Aż do 1926 Puck oraz Hel były jedynymi polskimi portami nad morzem (oprócz tego Polska współzarządzała portem w Gdańsku, który jednak leżał poza jej granicami)[46]. Z dniem 1 I 1927 zlikwidowano powiat pucki, włączając miasto i okolice do nowo utworzonego powiatu morskiego z siedzibą w Gdyni[47].

9 marca 1937 w Warszawie popełnił samobójstwo Jan Szkuta, od 1935 komisaryczny burmistrz Pucka[48].

Jesienią 1937 w Pucku sformowany został Kaszubski Batalion Obrony Narodowej[49].

Kampania wrześniowa w Pucku rozpoczęła się rano 1 IX bombardowaniem przez niemieckie lotnictwo bazy Morskiego Dywizjonu Lotniczego (zginął jego dowódca Edward Szystowski[50]), a także portu oraz stacji kolejowej. Do 8 IX miasto było w rękach polskich, jednak tego dnia zostały zajęte przez Wehrmacht. Okupanci przeprowadzili w tym miesiącu i następnym serię egzekucji polskiej inteligencji oraz niektórych żołnierzy Morskiego Dywizjonu Lotniczego[51]. W okresie 1941–1944 istniał tu obóz pracy, w którym więźniowie produkowali części do samolotów. Miasto zostało ostatecznie zdobyte 12 marca 1945 r. przez jednostki 19 armii i 11 korpusu pancernego gwardii 2 Frontu Białoruskiego[52].

W 1954 reaktywowano powiat pucki[53], który istniał do 1975[54] i ponownie powstał w 1999 r[55].

1 października 2017 w Pucku uruchomiono komunikację miejską, obsługiwana przez PKS Gdynia[56]. Obsługiwana jest jedna linia, jeżdżąca od poniedziałku do soboty[57].

Turystyka

 Zobacz też: Centrum Pucka.

Zabytki

Gotycki Kościół farny par. pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Pucku
Ryglowy szpitalik dla ubogich z XVIII wieku, obecnie oddział Muzeum Ziemi Puckiej im. Floriana Ceynowy
Neogotycki ratusz z XIX wieku

Miejsca pamięci i pomniki

Pomnik gen. Józefa Hallera i słupek zaślubinowy
Pomnik (ławeczka) Mariusza Zaruskiego

Atrakcje

 Zobacz też: Port morski Puck.
Port w Pucku
Restauracja na molo w Pucku

Szlaki turystyczne

Piesze

Rowerowe

Motoryzacyjne

Wodne

Sport i rekreacja

Kitesurferzy na plaży w Pucku

Entuzjaści żeglarstwa, windsurfingu i innych sportów wodnych mają możliwość korzystania z Zatoki Puckiej. Co roku organizowane są na niej Mistrzostwa Europy i Świata w różnego rodzaju klasach żeglarskich i windsurfingowych. Nad Zatoką znajduje się stadion z tartanową nawierzchnią. W Pucku odbywają się systematycznie Półmaratony Ziemi Puckiej. Istnieją tu dobre warunki do uprawiania siatkówki plażowej. Obok molo w Pucku jest ogrodzony obiekt, który mieści w sobie trzy boiska do siatkówki plażowej. Można również uprawiać kolarstwo (kilka razy z rzędu przez Puck przebiegała trasa Tour de Pologne).

Obiekty sportowe

  • Miejski Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji (hale sportowe, kręgielnia, siłownia i strzelnica), ul. Lipowa 3c)
  • Stadion Miejski z 1968, zmodernizowany 2009, na 636 miejsc, rozgrywki UKS Zatoka 95 Puck[60], ul. Lipowa
  • Boisko do piłki plażowej k. mola, ul. Żeglarzy
  • Harcerski Ośrodek Morski – przystań żeglarska, ul. Żeglarzy 1
  • Szkoła Windsurfingu na plaży
  • Korty tenisowe przy SP Puck, ul. Przebendowskiego 27
  • Boisko ze sztuczną trawą przy Hotelu Delfin oraz przy MOKSiR, ul. Lipowa
  • Boisko ze sztuczną nawierzchnią do piłki nożnej, ręcznej, tenisa oraz koszykówki Orlik przy SP Puck
  • Skate Park Puck ul. Nowy Świat 12

Szkolne hale sportowe

Kluby sportowe

  • Lekkoatletyczny Klub Sportowy Ziemi Puckiej, ul. Lipowa 3c
  • Międzyszkolny Klub Sportowy Korab, ul. Lipowa 3a
  • Uczniowski Klub Sportowy Zatoka 95 Puck, ul. Przebendowskiego 27
  • Klub Strzelecki Grot, ul. Lipowa 3a
  • Klub Sportowy Zatoka Puck – sekcja kręglarstwa klasycznego, ul. Lipowa 3a
  • Gminne Zrzeszenie Ludowe Zespoły Sportowe OKSiT Gmina Puck, ul. Lipowa 3a
  • Klub Szermierczy, ul. Lipowa 3a
  • Klub wietnamskiej sztuki walki VoQuyen, ul. Kolejowa 7
  • Klub Taichi, ul. Kolejowa 7
  • Klub systemu samoobrony ESDS – Explosive Self Defence, ul. Kolejowa 7

Szkoły i placówki oświatowe w Pucku

  • Szkoły:
    • Szkoła Podstawowa im. Mariusza Zaruskiego w Pucku (dwa budynki)
    • Szkoła Podstawowa „Małe Morze” im. ks. Jana Kaczkowskiego w Pucku
    • Niepubliczne Szkoła Podstawowa w Pucku
    • I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Pucku
    • Powiatowe Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Pucku
    • Liceum Akademickie im. Macieja Płażyńskiego w Pucku
    • Technikum Informatyczne im. Macieja Płażyńskiego w Pucku
    • Szkoła Muzyczna I st. i Ognisko Baletowe im. Stanisława Moniuszki
    • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Pucku
  • Przedszkola:
    • Przedszkole „Grzybek”
    • Przedszkole im. Jana Brzechwy
    • Przedszkole „Pod Tęczą”
    • Przedszkole „Małe Morze”
    • Przedszkole Samorządowe[61]

Wspólnoty wyznaniowe

Sąsiednie gminy

Granica lądowa z gmina wiejską Puck. Od północy i pn.-wsch. miasto sąsiaduje z Zatoką Pucką.

Puck w kulturze

Puck rozsławiony został piosenką wykonywaną przez Krystynę Prońko „Ballada o Pucku”[63]. Autorem tekstu jest Marek Gast, melodię zaś skomponował Jacek Mikuła[64].

Ludzie związani z Puckiem

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Puckiem.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ GUS: Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2023 roku. stat.gov.pl, 2023-07-20. [dostęp 2023-07-27]. (pol.).
  2. ↑ Wyniki badań bieżących - Baza Demografia - Główny Urząd Statystyczny [online], demografia.stat.gov.pl [dostęp 2023-11-30] (pol.).
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 112905.
  4. ↑ Dr F. Lorentz, Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem (ISBN 83-60437-22-X) (ISBN 978-83-60437-22-3).
  5. ↑ Prusy Królewskie w drugiej połowie XVI wieku : suplement. Cz. 1, Mapy, plany, Warszawa 2021, k. 1.
  6. ↑ Hanna Domańska, Puck, wyd. 1, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985, ISBN 83-04-01968-X, OCLC 16985345 [dostęp 2020-05-13].
  7. ↑ Wyniki badań bieżących – Baza Demografia – Główny Urząd Statystyczny [online], demografia.stat.gov.pl [dostęp 2021-12-20].
  8. ↑ Główny Urząd Statystyczny [online], stat.gov.pl [dostęp 2020-05-13].
  9. ↑ a b Ludność w gminach [online], GUS [dostęp 2016-07-16].
  10. ↑ Puck w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2016-01-11], liczba ludności na podstawie danych GUS.
  11. ↑ a b c d e f g h Puck – miejsce zaślubin Polski z morzem – Region Gdański NSZZ „Solidarność” [online], solidarnosc.gda.pl, 3 marca 2020 [dostęp 2022-06-22].
  12. ↑ a b Béata Jankòwskô, Òbrazë Pùcka w kaszëbsczi lëteraturze na wëbrónëch przëkładach, „Biuletin Radzëznë Kaszëbsczégò Jãzëka / Biuletyn Rady Języka Kaszubskiego”, Gduńsk: Kaszëbskò-Pòmòrsczé Zrzeszenié, 2020, s. 90, ISSN 1899-4318 (kaszub.).
  13. ↑ a b Domańska 1985 ↓, s. 6
  14. ↑ Uścinowicz S. i in. 2013. The rise, development and destruction of the medieval port of Puck in the light of research into palaeoclimate and sea level change. Archaeologia Polona Vol. 49 (2011-2013): 87-104.
  15. ↑ Encyklopedia PWN, 1967 r., tom nr 9.
  16. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 12.
  17. ↑ Maria, Stary gród nad Małym Morzem [online], Gdańsk Strefa Prestiżu, 18 września 2018 [dostęp 2020-05-13] (pol.).
  18. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 12, 13, 17..
  19. ↑ Karol Górski: Związek Pruski i poddanie się Prus Polsce: zbiór tekstów źródłowych. Poznań: Instytut Zachodni, 1949, s. XXXVII, 54.
  20. ↑ Wacław Odyniec, Jerzy Godlewski, Ziemia Pucka, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1974.
    1. ↑ S. 27–28.
    2. ↑ S. 32.
    3. ↑ S. 43.
    4. ↑ S. 168.
    5. ↑ S. 164.
  21. ↑ Historia [online], miastopuck.pl [dostęp 2020-05-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-02-18].
  22. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 20.
  23. ↑ a b c Puck, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-03-15].
  24. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 23, 32, 41.
  25. ↑ Jerzy Antoni Kostka, Kostkowie herbu Dąbrowa. Wyd. Z.P. POLIMER Koszalin 2010, ISBN 978-83-89976-40-6, s. 79, 84–97.
  26. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 22, 23, 32.
  27. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 23, 34-35, 41-43.
  28. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 24–29.
  29. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 48 i 51.
  30. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 52.
  31. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 54.
  32. ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IX – wynik wyszukiwania – DIR [online], dir.icm.edu.pl [dostęp 2020-05-13].
  33. ↑ a b Stefan Ramułt, Statystyka ludności kaszubskiej, Akademia Umiejȩtności, 1899, s. 46 [dostęp 2025-05-16].
  34. ↑ a b Domańska 1985 ↓, s. 59
  35. ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IX – wynik wyszukiwania – DIR [online], dir.icm.edu.pl [dostęp 2020-05-13].
  36. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 54–59.
  37. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 60–65.
  38. ↑ Redakcja, Bąbelki rozlewane w Gdyni i wygodna „Wygoda” [online], Dziennik Bałtycki, 22 lutego 2017 [dostęp 2020-05-13] (pol.).
  39. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 65.
  40. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 66.
  41. ↑ Rafał Witkowski: Hel na straży wybrzeża 1920-1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974, s. 17,18.
  42. ↑ Redakcja, Jak wyglądał Puck przed II wojną światową? Zobaczcie archiwalne zdjęcia [galeria] [online], Puck Nasze Miasto, 16 października 2018 [dostęp 2020-05-13] (pol.).
  43. ↑ Zbigniew Jankiewicz: Wodnosamoloty. Warszawa: Wydawnictwo ministerstwa Obrony Narodowej, 1986, s. 67–73. ISBN 83-11-07272-8.
  44. ↑ Ryszard Kaczkowski: Lotnictwo w działaniach na morzu. Warszawa: MON, 1986, s. 82–90. ISBN 83-11-07175-6.
  45. ↑ Ratajczyk G., Żandarmeria Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, Toruń: Dom Wydawniczy DUET, 2004, ISBN 83-89706-20-2, OCLC 309915820.
  46. ↑ WOLNE MIASTO GDAŃSK, 1920–1939 – Encyklopedia Gdańska [online], www.gedanopedia.pl [dostęp 2020-05-13].
  47. ↑ Dz. U. z 1926 r. Nr 128, poz. 760 (ISAP).
  48. ↑ Burmistrz miasta Pucka odebrał sobie życie w Warszawie. „Dziennik Bydgoski”. 56, s. 1, 1937-03-10. Bydgoszcz. 
  49. ↑ Kazimierz Pindel, Obrona Narodowa 1937-1939, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 29–31, ISBN 83-11-06301-X, OCLC 69279234.
  50. ↑ Pomnik kmdr. por. pilota Edwarda Szystowskiego [online], pomorskie.travel [dostęp 2020-07-01] (ang.).
  51. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 70–71.
  52. ↑ „Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945” Sport i Turystyka 1988, ISBN 83-217-2709-3, s. 210.
  53. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 72.
  54. ↑ Dz. U. z 1975 r. Nr 17, poz. 92 (ISAP).
  55. ↑ Dz. U. z 1998 r. Nr 103, poz. 652 (ISAP).
  56. ↑ Puck: Po latach wraca komunikacja miejska.
  57. ↑ Miasto Puck, kom. miejska - PKS GDYNIA [online], www.pksgdynia.pl [dostęp 2024-11-30].
  58. ↑ Warto zobaczyć. miasto.puck.pl. [dostęp 2020-02-11]. (pol.).
  59. ↑ Puck – atrakcje dla dzieci i nie tylko [online] [dostęp 2020-11-18] (pol.).
  60. ↑ Stadion MOSiR w Pucku. stadiony.net. [dostęp 2025-04-13].
  61. ↑ Przedszkola i żłobki [online], miastopuck.pl [dostęp 2017-09-10] (pol.).
  62. ↑ Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2020-07-22].
  63. ↑ Osobista kolekcja 1 [online], www.empik.com [dostęp 2021-01-15] (pol.).
  64. ↑ Ballada o Pucku – Utwory – Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki [online], bibliotekapiosenki.pl [dostęp 2021-01-15].

Linki zewnętrzne

Miasta województwa pomorskiego
Miasta na prawach powiatu
Miasta powiatowe
Miasta gminne

Gmina Puck
  • Siedziba gminy: Puck
Wsie
Osady
Części wsi
Kolonie wsi
Osady wsi
Pozostałe
miejscowości
  • Pustki
  • Piaśnica
  • Korea
  • Karwaszewo
  • Betlejem
  • Domatówko-Pustki
  • Trzy Gracki
  • Nowy Świat

Herb gminy Puck

Powiat pucki
Miasta
Gminy miejskie
Gminy miejsko-wiejskie
Gminy wiejskie

Powiat morski (1927–1951)
Przynależność wojewódzka
Miasta (1927–51)
Gminy wiejskie zbiorowe
(1934–51 →)
Powiat wejherowski (1919-28 i 1951-75)
Przynależność wojewódzka
Miasta (1919-28 i 1951-75)
Osiedla (1954-72)
Gminy wiejskie zbiorowe
(← 1951-54 i 1973-75)
Gromady
(1954-72)
Powiat pucki (1919–26 i 1954–75)
  • Siedziba powiatu – Puck
Przynależność wojewódzka
Miasta (1919–26 i 1954–75)
Osiedla (1954–72)
Gromady
(1954–72)
Gminy wiejskie zbiorowe
(1973–75)

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.