Artykuł ten został zgłoszony do umieszczenia na stronie głównej w rubryce „Czy wiesz”.
Pomóż nam go sprawdzić: oceń zgłoszoną nominację.

ResMAN – miejska sieć teleinformatyczna i szerokopasmowa infrastruktura bezprzewodowa rozwijana przez samorząd Rzeszowa. Projekt sieci obejmował połączenie jednostek miejskich i placówek oświatowych, miejskie usługi transmisji danych oraz publiczny dostęp do Internetu przez hotspoty. W połowie pierwszej dekady XXI w. sieć była przedstawiana jako jeden z pionierskich w Polsce przykładów bezpłatnego, miejskiego dostępu do Internetu drogą radiową^[1][2].

Pierwszy etap projektu „Budowa regionalnej sieci szerokopasmowej aglomeracji rzeszowskiej ResMAN” zrealizowano w latach 2004–2006. Według strategii rozwoju miasta wartość tego etapu wyniosła 8,8 mln zł, z czego 6,6 mln zł pochodziło ze współfinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego^[3][4].

W ramach pierwszego etapu do sieci włączono 91 lokalizacji, przede wszystkim budynki urzędowe i oświatowe oraz urzędy gmin Krasne i Głogów Małopolski. Na 46 budynkach zamontowano radiowe punkty dostępu dla mieszkańców. Ich zasięg wynosił około 100–300 m od szkół i budynków publicznych, a pokrycie sieci szacowano na około 60% powierzchni miasta^[3].

W maju 2006 PAP, powołując się na „Super Nowości”, informował o uruchomieniu w Rzeszowie szerokopasmowego bezprzewodowego łącza internetowego. Według tej relacji sygnał z centrali był rozprowadzany do 91 hotspotów umieszczonych m.in. na placówkach oświatowych i budynkach urzędu miasta, a dostęp w zasięgu sieci był bezpłatny^[1]. W tym samym okresie wskazywano, że projekt znajdował się w fazie testów, ale już wtedy miał umożliwiać bezpłatne korzystanie z Internetu większości mieszkańców miasta^[2].

W 2010 serwis Telepolis.pl informował, że planowana rozbudowa ResMAN-u ma objąć zastosowanie technologii WiMAX. Według tej relacji 60 hotspotów ResMAN obsługiwało wówczas około 40% powierzchni Rzeszowa, a do objęcia całego miasta dostępem w technologii WiMAX potrzebnych miało być 7–10 nadajników^[5].

Kolejny etap budowy określano jako uzupełnienie infrastruktury teleinformatycznej powstałej po pierwszym etapie budowy sieci. Projekt objął Rzeszów i gminę Krasne, a jego celem było zwiększenie obszaru dostępu do Internetu oraz rozwój usług dla mieszkańców i jednostek publicznych^[6]. W drugim etapie wykorzystano m.in. technologię WiMAX; do sieci dołączono kolejne budynki jednostek administracji publicznej, utworzono ponad 1600 nowych punktów dostępu w postaci portów sieciowych oraz zainstalowano 110 hotspotów Wi-Fi w otoczeniu tych jednostek^[6].

W późniejszych opracowaniach ResMAN był opisywany jako jeden z elementów szerszej Miejskiej Sieci Teleinformatycznej w Rzeszowie, obok Rzeszowskiego Inteligentnego Systemu Transportowego i systemu miejskiego monitoringu cyfrowego. W ramach tej infrastruktury 161 miejskich jednostek organizacyjnych, w tym szkoły, przedszkola, żłobki i punkty obsługi mieszkańca, miało uzyskać dostęp do bezpiecznego intranetu, telefonii VoIP, systemów zarządzania miastem i e-usług^[7].

ResMAN na początku swojego działania nie był wyłącznie siecią publicznych hotspotów. W sieci funkcjonowały także usługi wewnętrzne miasta: intranet dla urzędów i szkół, dostęp do Internetu, telefonia internetowa, elementy monitoringu miejskiego oraz transmisja danych dla systemów związanych ze sterowaniem sygnalizacją świetlną^[3].

Dla mieszkańców widoczną częścią projektu były hotspoty Wi-Fi. Według danych przytoczonych w strategii miasta, we września 2006 z dostępu korzystało ponad 4600 mieszkańców znajdujących się w promieniu do 300 m od budynków publicznych^[3]. W opracowaniu Unii Metropolii Polskich podkreślano, że dostęp do sieci miał charakter „internetu socjalnego” i nie był projektowany jako pełny odpowiednik komercyjnego łącza domowego^[8].

Dokumenty budżetowe Rzeszowa wskazują, że sieć ResMAN pozostawała w 2026 utrzymywaną infrastrukturą telekomunikacyjną miasta^[9] wykorzystywaną jako infrastruktura miejska i zaplecze systemów używanych przez jednostki organizacyjne miasta^[10][11].

ResMAN opisywano przede wszystkim jako infrastrukturę wspólną dla elementów samorządu miejskiego oraz jako narzędzie ograniczania kosztów usług telekomunikacyjnych ponoszonych przez samorząd. W opisie Polskiego Funduszu Rozwoju dotyczącym zdalnej edukacji w Rzeszowie wskazano, że wprowadzona w 2004 bezpieczna sieć bezprzewodowa zapewniała łączność telefoniczną i internetową we wszystkich 90 jednostkach organizacyjnych, a konsolidowanie łączy pozwalało miastu obniżyć roczne koszty telekomunikacyjne o 60% i jednocześnie zapewnić dostęp do Internetu uczniom w każdej rzeszowskiej szkole^[12].

ResMAN był również elementem prezentacji Rzeszowa jako samorządu wdrażającego projekty z zakresu społeczeństwa informacyjnego. W 2012 projekt został wskazany jako zwycięzca w kategorii „Innowacyjny projekt unijny realizowany przez gminę miejską” w regionalnej edycji konkursu „Krajowi Liderzy Innowacji i Rozwoju”^[13].

Uruchomienie sieci ResMAN zostało odnotowane przez media lokalne, samorządowe i branżowe, wskazując, że Rzeszów jest jednym z nielicznych miejsc w Polsce z bezpłatnym dostępem bezprzewodowym oferowanym mieszkańcom przez samorząd^{[1][2][5][14]}.

W dyskusjach użytkowników pojawiały się także krytyczne opinie dotyczące jakości i ograniczeń sieci. W 2007 użytkownicy forum Gazeta.pl skarżyli się m.in. na blokowanie części portów i usług, takich jak czaty, gry online czy transmisje sportowe^[15]. W 2009 w innym wątku forum pojawiały się zarzuty dotyczące niewydolności sieci i niestabilnego sygnału, ale także głosy wskazujące, że ResMAN miał charakter usługi socjalnej, a nie pełnowartościowego łącza komercyjnego^[16].

• Strona projektu