Sexting

Sexting może polegać na przesyłaniu zdjęć o charakterze seksualnym za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Sexting (także seksting) – forma komunikacji elektronicznej, w której przekazem jest seksualnie sugestywny obraz lub treść. Termin powstał w pierwszych latach XXI wieku jako zrost angielskich słów sex (seks) i texting (czynność wysyłania wiadomości SMS). Z czasem jego znaczenie poszerzyło się na wysyłanie podobnych komunikatów także za pomocą innych mediów, na przykład komunikatorów internetowych, wiadomości MMS czy portali społecznościowych.

Ludzie uprawiający sexting korzystają głównie z aplikacji mobilnych. Prócz najpopularniejszych z nich, takich jak Facebook Messenger czy Snapchat, wykorzystywane są takie programy jak AntiChat czy KiK Messenger. Część z nich docelowo przeznaczona jest do poznawania kobiet i mężczyzn zainteresowanych wymianą prywatnych materiałów erotycznych[1].

W sierpniu 2012 termin został wpisany do słownika Merriam-Webster jako wyraz ugruntowany w języku angielskim[2], rozpowszechnił się także w innych językach.

Seksting uznawany jest za jedno z najważniejszych zagrożeń społeczno-wychowawczych stojących przed młodymi ludźmi korzystającymi z Internetu, obok pornografii, pedofilii w sieci, stalkingu i innych form cyberprzemocy[3].

W 2020 i 2021 przeprowadzono w Polsce badania Nastolatki 3.0 wśród uczniów klas VII szkół podstawowych i klas II szkół ponadpodstawowych. Opublikowano je w raporcie Dzieci się liczą 2022. W trakcie badań do otrzymywania półnagich zdjęć przyznało się 8,3% badanych uczniów, a 2,2% do ich wysyłania. W 2017 podobne badania przeprowadziła Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę na próbce młodzieży w wieku 15–18 lat. Wówczas do otrzymywania zdjęć przyznało się 42% osób, a do ich wysyłania 13%. Większe rozpowszechnienie sekstingu zaobserwowano u młodzieży starszej, jednak udział w takich praktykach brali już 12-latkowie, a nawet dzieci młodsze[4].

Przypisy

  1. ↑ 6 aplikacji do sextingu – Sexting.pl, „Sexting.pl”, 19 czerwca 2017 [dostęp 2017-09-15] [zarchiwizowane z adresu 2017-09-16] (pol.).
  2. ↑ F-bomb makes it into mainstream dictionary, „The Washingtion Times” [dostęp 2016-02-16] (ang.).
  3. ↑ Tomasz Biernat, Janusz Gierszewski, Wielowymiarowość bezpieczeństwa środowiska wychowawczego, Powszechna Wyższa Szkoła Humanistyczna „Pomerania”, 17 grudnia 2014, s. 20, ISBN 978-83-941893-0-3 [dostęp 2016-02-16] (pol.).
  4. ↑ Katarzyna Kulesza, Czy świat dla dzieci jest bezpieczny? Skala krzywdzenia dzieci, [w:] Niebieska Linia, nr 4/2023, s. 27, ISSN 1507-2916.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.