Statocysta

Statocysta z kulistym otolitem i orzęsionymi komórkami czuciowymi. Pobudzone przez statolit komórki zaznaczone są jaśniejszym kolorem.

Statocysta – narząd równowagi niektórych bezkręgowców. Jest to wypełniony płynem pęcherzyk zbudowany z komórek czuciowych z wiciami lub wypustkami plazmatycznymi skierowanymi do wnętrza. Wewnątrz znajduje się kuliste ziarno węglanu wapnia lub fosforanu wapnia – otolit (statolit).

Mechanizm działania

W wyniku działania siły bezwładności, otolit uciska określone wypustki komórkowe podczas ruchu zwierzęcia. Ucisk zależy również od położenia względem źródła przyciągania grawitacyjnego, czyli środka Ziemi. Ugięcie wici wywołane przez otolit powoduje przekazanie za pośrednictwem układu nerwowego informacji o zmianie położenia, co pomaga w utrzymaniu równowagi przez zwierzę.

Występowanie

Statocysty występują u małży[1] parzydełkowców[2], szkarłupni[3], głowonogów[4] i skorupiaków[5]. Podobną strukturę zaobserwowano również u Xenoturbellida[6].

U meduz statocysty wraz z komórkami światłoczułymi znajdują się w ropaliach – ciałkach brzeżnych (narządach zmysłu scyphomeduz i cubomeduz). Ropalia są zlokalizowane na brzegu dzwonu u meduzy. Statocysta występuje również u płazińców (tylko u wirków)[potrzebny przypis] i wirkokształtnych Nemertodermatida. Odpowiadają za koordynację ruchów bezwarunkowych jak i warunkowych.

Przypisy

  1. ↑ Morton, B. Statolith formation in Cnidaria: effects of cadmium on Aurelia statoliths. „Journal of Zoology”, s. 23–34, 2004. DOI: 10.1111/j.1469-7998.1985.tb05633.x. 
  2. ↑ Spangenberg, D. B. Statocyst structure in the Anomalodesmata (Bivalvia). „Scanning Electron Microscopy”, 1986. PMID: 11539690. 
  3. ↑ Ehlers, U. Ultrastructure of the statocysts in the apodous sea cucumber Leptosynapta inhaerens (Holothuroidea, Echinodermata). „Acta Zoologica”, s. 61-68, 1997. DOI: 10.1111/j.1463-6395.1997.tb01127.x. 
  4. ↑ Clarke, M. R,. The cephalopod statolithan—introduction to its form. „Journal of the Marine Biological Association of the United Kingdom”, s. 701-712, 1997. DOI: 10.1017/S0025315400041345. 
  5. ↑ Cohen, M. J,. The response patterns of single receptors in the crustacean statocyst. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”, s. 30-49, 1960. DOI: 10.1098/rspb.1960.0020. 
  6. ↑ Israelsson, O,. Ultrastructural aspects of the 'statocyst' of Xenoturbella (Deuterostomia) cast doubt on its function as a georeceptor. „Tissue and Cell”, s. 171-177, 2007. DOI: 10.1016/j.tice.2007.03.002. PMID: 17434196. 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.