Tami (hebr. תַּמִ"י, akronim od nazwy תנועת מסורת ישראלית, Tnuat Masoret Jisra’elit, czyli Ruch Izraelskiego Dziedzictwa) – izraelska, sefardyjska partia polityczna powstała w 1981 roku.

W 1977 roku zwycięstwo Likudu było w dużej mierze zasługą głosów Żydów sefardyjskich i mizrachijskich. Wiązali oni dużą nadzieję z partią Menachema Begina na zmianę polityki rządowej wobec nich. Jednak już na początku lat 80. XX wieku rzeczywistość polityczna utwierdziła ich w tym, że nowy rząd nie jest w stanie zaoferować im nic nowego. W wyniku tego w Izraelu narodziły się ruchy mające wywrzeć oddolny wpływ na politykę względem tzw. „Żydów orientalnych”. W rezultacie w polityce pojawiło się wielu polityków z silną tożsamością i samoświadomością pochodzenia mizrachijskiego lub sefardyjskiego. Radykalizacja postaw tych grup społecznych sprawiła, że politycy tacy jak Aharon Abuchacira czy Dawid Lewi musieli zacząć postępować tak jak oni. W rezultacie doszło do starć na tle personalnym i ambicjonalnym^[1]. Tami powstało w przededniu wyborów w 1981 roku, kiedy Abuchacira opuścił Mafdal (Narodowa Partia Religijna), który nie chciał go poprzeć w procesie o korupcję, co postrzegane było za dyskryminację sefardyjskich członków partii^[2].

Mimo radykalizmu swojego lidera Tami była partią nawołującą do poszanowania praw i przywilejów wszystkich obywateli bez względu na religię czy pochodzenie etniczne^[2]. Abuchacira dążył do udowodnienia, że Mizrachijczycy i Sefardyjczycy są dojrzali politycznie i mogą decydować o kraju na równi z Izraelczykami pochodzenia aszkenazyjskiego. Mimo postulatów odwołujących się do ogółu społeczeństwa, to największe poparcie Tami uzyskiwała wśród „Żydów orientalnych”^[3].

Początki partii były bardzo imponujące. Program Tami i osoba jej lidera sprawiły, że partia w wyborach w 1981 roku uzyskała aż 3 mandaty. Abuchacira zdobył poparcie wśród różnych grup zawodowych Sefardyjczyków i Mizrachijczyków. Ideologicznie partia umiejscowiła się w centrum, pomiędzy lewicą i prawicą, imigrantami a sabrami, religijnymi i świeckimi. Mimo obiecującego początku Tami nie potrafiła stworzyć silnej i realnej alternatywy dla aszkenazyjskiej dominacji w izraelskiej polityce. Abuchacira nie był w stanie zaproponować zmian społecznych i ekonomicznych dla reprezentowanych społeczności^[4]. Mimo swojej słabości partia Tami przygotowała grunt pod działanie społeczno-polityczne Szasu, który w kolejnych wyborach przejął dużą część wyborców Abuchaciry^[2][5]. Po 1984 roku Abuchacira i działacze Tami dołączyli do Likudu^[5].

• Sami Shalom Chetrit, Mizrahi Politics in Israel: Between Integration and Alternative, „Journal of Palestine Studies” 2000, vol. 29, no. 4. (ang.)