Tarabu

Zespół tarabu z Zanzibaru
Zespół tarabu z Zanzibaru

Tarabu (tarab, taarab)[1] – gatunek muzyczny tanzańskiej i kenijskiej muzyki popularnej.

Historia

Pierwotnie była to muzyka zarezerwowana na uroczystości ślubne[2]. Wykształciła się około 1870 roku[3.1]. Muzyka tarabu jest tworzona przez muzułmańską ludność[2] mówiącą w języku suahili[1]. Na skutek popularności muzycznych filmów egipskich w latach 20. i 30. XX wieku orkiestry przejmowały z nich brzmienie[3.1]. Wczesne zespoły tarabu używały m.in. arabskiego instrumentu ud oraz skrzypiec[1]. Co najmniej od lat 40. XX wieku tarabu jest wykonywane także w urdu i hindi[1]. Współcześnie tarabu jest grane z wykorzystaniem gitary, mandoliny, instrumentów klawiszowych, shruti boksu(inne języki), hinduskich lub arabskich bębnów[1]. Przeciętny zespół ma nie mniej niż trzech perkusistów, a używane przez nich instrumenty to głównie darbuka, tabla i rik(inne języki)[2]. Inne używane instrumenty to ney[3.2], kanun, taishōgoto(inne języki), klasyczne europejskie instrumenty smyczkowe[2]. Muzyka tarabu dalej towarzyszy uroczystościom weselnym[3.2].

Styl

Muzyka tarab dla laickiego słuchacza brzmi bardzo arabsko[2]. Jest to śpiewana poezja[2] – teksty śpiewane w tarabu to wyrafinowana zrytmizowana poezja, a jednym z ważniejszych jej twórców jest Juma Balo[1]. Tematyka tekstów to główne kwestie małżeńskie i romansowe[3.2]. Partie wokalne oraz instrumentacja noszą ślady wpływów muzyki arabskiej i islamskiej(inne języki)[1]. Rytmika z kolei jest oparta na lokalnej muzyce tanecznej ngoma(inne języki)[2]. Z uwagi na popularność filmów indyjskich na wybrzeżu kenijsko-tanzańskim do tarabu przeniknęły wpływy muzyki Indii(inne języki)[1]. Od lat 40. XX wieku zauważalny jest także wpływ muzyki latynoamerykańskiej, zwłaszcza kubańskiej[2].

Wykonawcy

Duży odsetek wykonawczyń tarabu stanowią kobiety[1]. Preferowane są wysokie i czyste kobiece głosy[2].

Wybrani artyści:

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m Richard Trillo, Arkadiusz Belczyk, Jerzy Nedoma, Kenia, Wyd. 1, dodr, Praktyczny Przewodnik, Bielsko-Biała: "Pascal", 1999, s. 505, ISBN 978-83-87037-33-8 [dostęp 2023-12-28].
  2. ↑ a b c d e f g h i Simon Broughton, Mark Ellingham, Richard Trillo, World Music: Africa, Europe and the Middle East, Rough Guides, 1999, s. 690, ISBN 978-1-85828-635-8 [dostęp 2023-12-30] (ang.).
  3. ↑ Lyn Avins, Betsy D. Quick, Brad Shank, The Heritage of African Music: A Curriculum Resource Unit, National Endowment for the Humanities, 2000 (ang.).
    1. ↑ a b c S. 63.
    2. ↑ a b c S. 64.
  4. ↑ Iza Klementowska, Bi Kidude: co ja poradzę, że wciąż żyję? [online], National Geographic, 10 września 2012 [dostęp 2023-12-30].
  5. ↑ Siti binti Saad, the mother of taarab – DW – 05/25/2018 [online], dw.com [dostęp 2023-12-30] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.