Topaz

Topaz
Ilustracja
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

Al2[SiO4|F,(OH)2]

Twardość w skali Mohsa

8[1]

Przełam

muszlowy, schodkowy, nierówny[1]

Łupliwość

doskonała wg {001}[1], jednokierunkowa

Pokrój kryształu

słupkowy, pręcikowy[1]

Układ krystalograficzny

rombowy[1]

Właściwości mechaniczne

kruchy[1]

Gęstość

3,4-3,6 g/cm³[1]

Właściwości optyczne
Barwa

biała, żółta, niebieska, zielona, różowa, fioletowa, brunatna, czerwona, pomarańczowa, brązowa - może być także bezbarwny[1]

Rysa

biała[1]

Połysk

szklisty[1]

Współczynnik załamania

nγ=1,618-1,638; nβ=1,610-1,631; nα=1,607-1,629

Inne
Topaz - Mt. Kheritha, Kala Dharipeche, prowincja Kunar, Afganistan.

Topazminerał z gromady krzemianów, krzemian wyspowy[2], chemicznie fluorokrzemian glinu[3] rozpowszechniony w wielu rejonach świata.

Nazwa pochodzi od gr. τοπάζιος (topázios, topazos) oznaczającego poszukiwać i łacińskiego topasus, które są związane prawdopodobnie ze starą sanskrycką nazwą topas oznaczającą ogień, co nawiązuje do pomarańczowo-złotej barwy i blasku szlachetnych odmian tego minerału[4][3][5]. Niektórzy wywodzą nazwę topaz od wyspy Topasios (obecnie należącej do Egiptu), położonej na Morzu Czerwonym[6].

Jest uznawany za oficjalny kamień szlachetny Utah[7].

Właściwości

Kryształy topazów zbudowane są z zawierającego fluor krzemianu glinu(inne języki). Rzadko jest silnie zabarwiony, najczęściej przyjmuje kolor żółty z czerwonawym odcieniem, a najbardziej cenione są kamienie o barwie od różowej do pomarańczowej. Nadawać odcień mogą domieszki żelaza i chromu[8]. Jest przezroczysty do prześwitującego[9]. Wykazuje dyspersję na poziomie 0,014[9]. Okazy różowe wykazują brunatną fluorescencję, czerwone - brunatnożółtą, a żółte - słabo pomarańczową[9]. Nierozpuszczalny w kwasach[2]. Okazy niebieskie lub żółtopomarańczowe niekiedy wykazują efekt kociego oka[5].

Topaz najczęściej występuje w postaci dobrze wykształconych kryształów o pokroju słupkowym, zarówno krótkim, jak i długim, z charakterystycznym pionowym prążkowaniem na ścianach. Tworzy także kryształy izometryczne, czasem o pokroju beczułkowatym[5]. Rzadziej spotykany jest w formie skupień pręcikowych, promienistych (pyknit) lub ziarnistych, a także jako kryształy wrosłe lub narosłe. Niektóre okazy osiągają imponujące rozmiary – znane są kryształy ważące nawet około 80 kg m.in. z Wołynia i Iveland w Norwegii[3]. Topaz sporadycznie występuje również w skupieniach masywnych, promienistych lub zbitych[2][6].

Niektóre odmiany topazów mogą utracić swoją barwę wskutek wystawienia na światło słoneczne[8]. Bezbarwne topazy po naświetleniu mogą uzyskać niebieska barwę, uzyskane w ten sposób okazy przedstawiają jednak niewielką wartość i mogą blednąć z czasem[1]. Dobra łupliwość topazów może utrudniać jubilerom obróbkę kamieni[8]. Z tego powodu są szlifowane niemal wyłącznie fasetkowo[5].

Odmiany

W zależności od koloru, kształtu i miejsca pochodzenia, nadawane są mu różnorodne nazwy przede wszystkim zwyczajowe, regionalne, gemmologiczne oraz handlowe[5].

  • imperial (złoty, pomarańczowy, intensywnie fioletowy i różowy, czerwony)[10];
  • peredell (zielona pochodząca z Rosji)[5]
  • sherry (gemmologiczno-handlowa o zabarwieniu pomarańczowym lub żółtobrunatnym, pochodząca głównie z Meksyku i USA)[10]
  • syberyjski (regionalna odmiana barwy ciemnoniebieskiej z Syberii w Rosji)[5]
  • royal (handlowo-gemmologiczna odmiana niebieska)[5]
  • safiras (jasnoniebieska pochodząca z Minas Gerais w Brazylii)[5]
  • taurydzki (regionalna odmiana niebieska)[5]
  • szlachetny (gemmologiczna odmiana pięknych i cenny odmian - przede wszystkim barwy pomarańczowej i żółtej)[5]
  • szafir wodny (handlowa nazwa jasnoniebieskiej odmiany m.in. ze Sri Lanki)[5]
  • szafir brazylijski (handlowa nazwa niebieskiej odmiany pochodzącej z Minas Gerais w Brazylii)[5]
  • rubin brazylijski (handlowa nazwa czerwonej lub czerwonobrunatnej odmiany topazu z Minas Gerais)[5]
  • diament niewolników (zwyczajowa nazwa odmiany bezbarwnej)[5]
  • hiacynt, hiacynt orientalny (lokalna lub zwyczajowa odmiana topazu o zabarwieniu pomarańczowym, żółtym, czerwonym, brunatnym i różowym w odcieniach i ich kombinacjach kolorystycznych)[5]
  • pyknit[5]

Powstawanie i Występowanie

Topazy wykształcają się w druzach pegmatytowych, metasomatytach pneumatolitycznych i hydrotermalnych, zwłaszcza w grejzenach. Niekiedy powstaje także w zmienionych ryolitach i ich tufach. W formie obtoczonych ziaren występuje w utworach aluwialnych, głównie żwirze[2]. Współwystępuje m.in. z kwarcem, turmalinem, schorlem kasyterytem, fluorytem, wolframitem, skaleniami, miki, ortoklazem, muskowitem[9] i berylem[6][9][5].

Miejsce występowania

Duże złoża topazów występują w Brazylii (Minas Gerais), Rosji (Ural, Zabajkale), dobrej jakości topazy, szczególnie niebieskie występowały w kopalni Murzinka, USA (Thomas Range), w Saksonii w Niemczech, Norwegii, na Wołyniu na Ukrainie, Namibii, Zimbabwe, Pakistanie, Nigerii, Sri Lance, brązowo-brunatno-czerwone okazy znane są z Meksyku[2][10].

W Polsce: Strzegom, Borów, Kamień k. Mirska, Michałowice k. Szklarskiej Poręby, Biały Kościół k. Strzelina[6].

Galeria

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k Rupert Hochleitner, Minerały: kamienie szlachetne, skały, Warszawa: Multico, 2022, s. 358, ISBN 978-83-7763-613-8.
  2. a b c d e Jan Parafiniuk, ATLAS MINERAŁÓW, Multico Oficyna Wydawnicza, 2019, s. 214, ISBN 978-83-7073-845-7.
  3. a b c Michał Sachanbiński, Kamienie szlachetne i ozdobne Śląska, Ossolineum, 1979, s. 103,104, ISBN 83-04-00394-6.
  4. Online Etymology Dictionary: topaz.
  5. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Jerzy Żaba: ILUSTROWANA ENCYKLOPEDIA SKAŁ I MINERAŁÓW. Wydawnictwa Videograf SA, 2024, s. 450-452, 112, 177, 436. ISBN 978-83-8293-231-7.
  6. a b c d Eligiusz Szełęg, MINERAŁY I SKAŁY POLSKI, Multico Oficyna Wydawnicza, 2023, s. 202, ISBN 978-83-7763-668-8.
  7. Pioneer - Utah State Symbols [online], pioneer.utah.gov [dostęp 2025-07-06] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-29].
  8. a b c Walter Schumann, Kamienie szlachetne i ozdobne, Warszawa: Alma-Press, s. 118, ISBN 978-83-7020-645-1.
  9. a b c d e Ryszard Hutnik, Eufrozyna Piątek, Jerzy Wierski, Michał Sachanbiński, Vademecum Zbieracza Kamieni Szlachetnych i Ozdobnych, Wydawnictwo geologiczne, 1984, s. 208, ISBN 83-220-0199-1.
  10. a b c Mindat.org [online], www.mindat.org [dostęp 2024-11-28].

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.