Wiktor Past
 tytularny generał dywizji
| |
| Data i miejsce urodzenia |
7 grudnia 1858 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 listopada 1924 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
do 1912 i 1917–1921 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
3 Brygada Kawalerii Obrony Krajowej |
| Stanowiska |
dowódca brygady |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     
| |
.png){kind=small}
Wiktor Past (ur. 7 grudnia 1858 w Brzeżanach, zm. 24 listopada 1924 w Krakowie) – tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys
Był synem urzędnika państwowego. Jego matka nosiła panieńskie nazwisko Potakowska. Ukończył 6 klasowe gimnazjum w Brzeżanach i Korpus Kadetów we Lwowie oraz kurs sztabowy w Wiedniu (1895). W kwietniu 1905 objął dowództwo Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 3 w Rzeszowie. Od kwietnia 1911 dowodził 3 Brygadą Kawalerii Obrony Krajowej we Lwowie. Z dniem 1 maja 1912 przeniesiony został w stan spoczynku[1]. Zamieszkał we Lwowie. Po wybuchu I wojny światowej i rozpoczęciu ofensywy rosyjskiej, ewakuował się do Wiednia. W październiku 1915 roku przybył do Krakowa. 1 sierpnia 1917 roku został reaktywowany i mianowany komendantem Szkoły dla Inwalidów Wojennych w Krakowie[2][3].
18 marca 1919 roku przyjęty został do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1910 i zaliczony do 1 Rezerwy Armii oraz powołany do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacji i wyznaczony – z dniem 6 stycznia 1919 – na stanowisko komendanta Szkoły Inwalidów Wojskowych w Krakowie[4][5][6][7].
21 czerwca 1919 roku został szefem Generalnej Ekspozytury Sekcji Opieki Ministerstwa Spraw Wojskowych przy Dowództwie Okręgu Generalnego w Krakowie[8]. Z dniem 1 kwietnia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 zatwierdzony został w stopniu tytularnego generała dywizji. Zmarł 24 listopada 1924 roku w Krakowie[9]. Pochowany został na cmentarzu Rakowickim (kwatera HB, rząd płn.).
Wiktor Past był żonaty z kobietą o nazwisku Mayerburg, z którą miał troje dzieci: Adelę (1891), Wiktorię (1894) i Edwarda (1896)[10].
Awanse
W Cesarskiej i Królewskiej Armii:
- podporucznik (Leutnant) – 1878
- porucznik (Oberleutnant) – 1883
- rotmistrz (Rittmeister II kl.) – 1889
- rotmistrz (Rittmeister I kl.) – 1890
- major (Major) – 1897
- podpułkownik (Oberstleutnant) – 1 maja 1901
- pułkownik (Oberst) – 1 listopada 1905
- generał brygady (Generalmajor) – 1 listopada 1910
W Wojsku Polskim:
- generał podporucznik
- tytularny generał dywizji – zatwierdzony 26 października 1923
Ordery i odznaczenia
- Order Korony Żelaznej 3 klasy[3]
- Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy[3]
- Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstążce[3]
- Krzyż za 25-letnią służbę wojskową dla oficerów[3]
- Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii[3]
- Krzyż Jubileuszowy Wojskowy[3]
Przypisy
- ↑ Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 2, Nr 17 z 21 kwietnia 1912.
- ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 243 według autora reaktywowany (przywrócony ze stanu spoczynku) 1 lipca 1917 roku.
- ↑ a b c d e f g Lista starszeństwa generałów i pułkowników 1918 ↓, s. 24.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 37 z 03.04.1919 r. Była to ta sama placówka, którą objął w 1917.
- ↑ Rydel 2001 ↓, s. 246 według autora pełnił służbę w WP od 1 listopada 1918 roku.
- ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 243 autor utrzymuje, że było to stanowisko komendanta Szpitala Inwalidów we Lwowie.
- ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 53 autorzy podają obie wersje.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 71 z 28 czerwca 1919 roku, poz. 2310.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 lutego 1925 roku, s. 68.
- ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 243.
Bibliografia
- Generale und Obersten (k. u. k. Heer). Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych®. [dostęp 2016-02-15].
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
- Jan Rydel: W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2001. ISBN 83-7188-235-1.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.