Një agger (latinisht)^[1][2] është një barrikadë, pengesë ose ledh fortifikues romak. Fjala ndonjëherë përdoret për fortifikimet, si Agger Servianus, një pjesë e Murit Servian të Romës, i cili e mbronte qytetin në krahun e tij më të brishtë, Campus Esquilinus. Ai konsistonte në një ledh të dyfishtë që bartëte fortifikime të frikshme. Sidoqoftë në përdorimin modern, veçanërisht në arkeologjinë britanike, zakonisht përdoret për të përshkruar bregun ose argjinaturën mbi të cilën ndërtoheshin rrugët romake. Itinerari i një rruge romake shpesh mund të gjurmohet sot nga vija dalluese e agger përgjatë peizazhit^[3] dhe madje edhe kur shkatërroheshin nga bujqësia, brigjet e mbetura mund të vijojnë duke i lejuar arkeologët në vitet e fundit të gjurmojnë itinerarin e rrugëve romake duke përdorur lidarin.

Agger, si një ledh mbrojtës, do të shfaqej në Latium nga shekulli VIII p.e.s.,^[4][5] zakonisht përreth zonave më pak të mbrojtura në mënyrë natyrore të një vendbanimi.^[6][7] Një strategji e tillë mbrojtëse me gjasa u nxit nga gjeologjia vendore e Italisë Qendrore, e cila përbëhej kryesisht nga terrene kodrinore, duke lejuar për vendbanime që mbështeteshin gjerësisht te mbrojtja natyrore dhe vetëm i shtonin rrethimiet me fortifikime të kufizuara njerëzore.^[8] Site të ndryshme laciale përmbajnë dëshmi kategorish të tjera strukturash mbrojtëse.^[6] Për shembull, në Romë, ka dëshmi të një palisade druri—e datuar nga Periudha III—që u ndërtua në krye të një hendeku të mbushur me shtuf të lidhur me baltë.^[9]

Agger-i i rrugës zakonisht ndërtohej nga pastrimi fillimisht i kreut të terrenit, para se të gërmohej një hendek i cekët përgjatë vijës së rrugës, megjithëse në disa shembuj rrugësh ushtarake, ndërtoheshin drejtpërdrejtë mbi sipërfaqen ekzistuese pa e hequr bimësinë. Krijoheshin themele të forta (në Britani vetëm 28% e rasteve ishin prej guri^[10]), përpara ndërtimit të agger-it, zakonisht nga materiale me burime të afërta me rrugën, duke përfshirë gurë, tdhe, rërë dhe baltë, ndonjëherë në shtresa, jo shpesh, por gjithmonë të ngjeshur fortë në një masë solide.

Disa nga këto materiale vinin nga gërmimi i hendeqeve (fossae), të cilat zakonisht shoqëronin një rrugë romake. Këto hendeqe shpesh vendoseshin në një largësi nga agger-i,^[11][12] kur funksioni i tyre duket se përkufizonte rrugën, në vend që të mundësonte dranazhimin, megjithëse në zonat malore, me reshje të shumta dhe terren më të vështirë, ishte mjaft e zakonshme të gjeje hendeqe pranë agger-it për të ndihmuar me dranazhimin. Meqë hendeqet shpesh ishin (por jo gjithmonë) mjaft të cekët, quhen 'hulli kanali' nga arkeologët, materiale të mëtejshme rruge shpesh merej nga gropat e guroreve pranë rrugës, që shpesh mund të formojnë vija të gjata, ose të bashkoheshin për të formuar atë që në fakt ishte një gërmim guroreje. Vetëm rrallë materiali sillej nga një largësi.

Ky përdorim i materialeve vendore, veçanërisht në rrugët ushtarake (viae militares), nënkuptonte se herë pas here në ndërtimin e agger-it nuk kishte gurë fare. Në fund, agger-i mbulohej me gurë të vegjël në një sipërfaqe materialesh më të vogal si zhavor dhe dhe, dhe mysëtohej për të siguruar kullim të mirë të sipërfaqes së rrugës. Rrugët e shtruara gjenden rrallë jashtë qyteteve, as afër vetë Romës madje.

Agger-ët e pak rrugëve të rëndësishme romake në Britani dhe Evropë, mbijetojnë si ledhe të larta lineare dhe deri relativisht afër shumë studjues besonin se ato ishin ndërtuar në atë mënyrë. Për shembull, Rruga Ermine në veri të Linkolnit, e cila mbijoton në vende deri në 1.5 m e lartë dhe në gjerësi deri në 15 m, u përshkrua nga Margary si të ishte 'një nga më madhështoret në Britani, duke u rivalizuar vetëm nga Ackling Dyke'.^[13] Rruga tjetër romake nga Linkolni për në Jork ishte e njohur si Ledhi Romak në vende të ndryshme midis Donkasterit dhe Tadkasterit, duke qëndruar afërsisht 2 m e lartë dhe ishte akoma në përdorim në shekullin e XVIII, siç përmendet nga një gravurë në Eboracum të Francis Drake në vitin 1736.

Sidoqoftë, hulumtimet moderne arkeologjike kanë treguar (mbi këtë rrugë dhe të tjera), se kur u ndërtuan së pari këto rrugë agger-ët përgjithësisht nuk ishin të mëdhenj fare – qe mbulimet e mëvonshme dhe rindërtimet që i shtuan gjithmonë e më shumë materiale agger-ëve që i bënë ato të merrnin madhësi të dallueshme. Për shembull, kur u hulumtuar afër fundit të Korsisë së Tillbrixhit, agger-i origjinal romak i Rrugës Ermine u konstatua të kishte qenë vetëm 6.5 m i gjerë dhe 50 cm i lartë^[14][15] me shumicën e agger-it të madh që ishte post-romak dhe me gjasa deri i shekullit të XVIII.