Një altar është një tavolinë ose platformë për paraqitjen e ofertave fetare, për sakrifica ose për qëllime të tjera ritualistike. Altarët gjenden në faltore, tempuj, kisha dhe vende të tjera adhurimi. Ato përdoren veçanërisht në Krishterim, Budizëm, Hinduizëm dhe paganizëm modern. Shumë besime historike-mesjetare i përdorën gjithashtu ato, duke përfshirë fetë romake, greke dhe nordike.

Fjala moderne angleze altar rrjedh nga fjala e anglishtes së mesme altar, nga fjala e vjetër angleze alter, e marrë nga latinishtja altare ("altar"), ndoshta e lidhur me fjalën adolere ("djegie"); pra "vend djegieje", i ndikuar nga fjala altus ("i lartë"). Ajo zëvendësoi fjalën vendase të anglishtes së vjetër wēofod.

Në antikitet, altarët përdoreshin për të bërë flijime për hyjnitë; kjo mund të përfshinte si pije alkoolike ashtu edhe flijime kafshësh.^[1]

Në fenë e Romës së Lashtë, altarët shpesh gdhendeshin me emrin e dhuruesit dhe hyjninë të cilës i ishte kushtuar altari. Një nga altarët romakë më të rëndësishëm që kanë mbijetuar është Ara Pacis, i kushtuar nga Augusti Cezar në fillim të Pax Romana perëndeshës së paqes, Pax.

Vendet e larta janë zona të ngritura në të cilat janë ngritur altarë për adhurim me besimin se, meqenëse ishin më afër qiellit sesa fushat dhe luginat, ato janë vende më të favorshme për lutje. Vendet e larta ishin të përhapura në pothuajse të gjitha kulturat e lashta si qendra të adhurimit kultik.

Vendet e larta në kulturën izraelite (hebraisht: Bamah, ose Bama) ose kananite ishin faltore në ajër të hapur, zakonisht të ngritura në një vend të ngritur. Përpara pushtimit të Kanaanit nga izraelitët në 12th–11th century BCE, vendet e larta shërbenin si faltore të hyjnive të pjellorisë kananite, Baalëve (Zotërinjve) dhe Asherotëve (perëndeshave semite). Përveç një altari, ngriheshin edhe matzevot (shtylla guri që përfaqësonin praninë e hyjnores).

Praktika e adhurimit në këto vende u bë e shpeshtë midis hebrenjve, megjithëse pasi u ndërtua tempulli u ndalua. Një adhurim i tillë u zhduk me vështirësi, megjithëse u denoncua herë pas here nga profetët si një fyerje ndaj Zotit. Një shembull i ngjashëm është një altar "në oborrin e shtëpisë", si të thuash. Përpara se të ekzistonte një tempull i vendosur dhe një altar i vendosur, njerëzit ndërtuan altarët e tyre. Pasi u ndërtua tempulli, përdorimi i këtyre altarëve ishte i ndaluar. Ndryshe nga rasti i vendeve të larta, adhurimi i altarit "në oborrin e shtëpisë" u zhduk shpejt. Në vitet në vijim, popullariteti i kësaj praktike ra në mënyrë drastike.

1. ^ cite_ref-1 "Animal Sacrifice in the Ancient Greek World – Bryn Mawr Classical Review" (në anglishte amerikane). Marrë më 2025-01-03.

• "An essay on a Hindu home altar". pluralism.org. Arkivuar nga origjinali më 2009-01-10. Marrë më 2006-06-12. {{cite web}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
• "Taoist great ritual offerings to the all-embracing Heaven". www.eng.taoism.org.hk (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 2007-08-16.
• "How to build an altar (ofrenda) for Dia de los Muertos". DiaDeMuertos.net. Arkivuar nga origjinali më 2007-10-30. {{cite web}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
• "Thor Stalli (neo-pagan altar to Thor)". earthlink.net/~odindis. Arkivuar nga origjinali më 2009-01-12. {{cite web}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)