Voor het gelijknamige begrip uit de beleggingen, zie Liquiditeit (beleggingen).

Liquiditeit is de mate waarin een onderneming haar lopende betalingsverplichtingen kan voldoen. Hierbij wordt er een onderscheid gemaakt tussen dynamische en statische liquiditeit.

De dynamische liquiditeit geeft aan of in bepaalde periode de binnenkomende geldstroom groter of kleiner zal zijn dan de uitgaande geldstroom. Dit wordt vastgesteld door voorafgaand aan de gestelde periode een liquiditeitsbegroting op te stellen. Het opstellen van een betrouwbare prognose van de kasstroom is hierbij essentieel.

De statische liquiditeit geeft aan of een onderneming haar kortetermijnverplichtingen kan voldoen met behulp van de vlottende activa. Er worden drie kengetallen onderscheiden, elk met een steeds strengere definitie van wat als beschikbaar geld wordt meegerekend.

De current ratio zet de gehele vlottende activa af tegen het kort vreemd vermogen (vlottende schulden):

${\displaystyle {\text{current ratio}}={\frac {\text{vlottende activa}}{\text{kort vreemd vermogen}}}}$

Een waarde van rond de 1,5 tot 2,0 wordt vaak als gezond gezien, al verschillen normen sterk per sector.

De quick ratio (ook wel acid test genoemd) laat de voorraad buiten beschouwing, omdat die in een crisis niet altijd snel te gelde te maken is:

${\displaystyle {\text{quick ratio}}={\frac {{\text{vlottende activa}}-{\text{voorraad}}}{\text{kort vreemd vermogen}}}}$

Een vuistregel is een waarde van minimaal 1,0, wat betekent dat de meest liquide vlottende activa de kortlopende schulden dekken.

De cash ratio gaat een stap verder en kijkt uitsluitend naar de liquide middelen in verhouding tot het kort vreemd vermogen:

${\displaystyle {\text{cash ratio}}={\frac {\text{liquide middelen}}{\text{kort vreemd vermogen}}}}$

Deze maatstaf laat zien hoeveel van de kortlopende schulden direct uit kas en bankrekening kan worden afgelost, zonder dat debiteuren eerst hoeven te betalen.

Een ander veelgebruikt liquiditeitsbegrip is het nettowerkkapitaal, het absolute verschil tussen vlottende activa en kort vreemd vermogen.

Voor banken gelden afzonderlijke wettelijke liquiditeitseisen. Onder het Bazelse raamwerk Basel III, opgesteld door het Bazels Comite, moeten banken voldoen aan twee minimumratio's:^[1][2]

• De Liquidity Coverage Ratio (LCR) eist dat een bank voldoende hoogwaardige liquide activa aanhoudt om een gestresste uitstroom van geld gedurende dertig dagen op te vangen.
• De Net Stable Funding Ratio (NSFR) verlangt dat langlopende activa zijn gefinancierd met voldoende stabiele financiering over een horizon van een jaar.

Het toezicht op de naleving van deze ratio's ligt in Nederland bij De Nederlandsche Bank en in de eurozone bij de Europese Centrale Bank.^[3]

De liquiditeit zegt weinig over het kunnen voldoen door de onderneming van de financiële verplichtingen op de lange termijn. Hiervoor is de solvabiliteit, het eigen vermogen gedeeld door het balanstotaal of uitstaande schulden, leidend.

• Liquide middelen
• Werkkapitaal
• Kasstroom
• Solvabiliteit