Muskus
Muskus is een sterk ruikende afscheiding uit een geurklier van het muskushert. De naam wordt ook gebruikt voor de geur van muskus en soortgelijke geuren van andere dieren, synthetische stoffen en sommige planten.
Productie
Andere dieren die een muskusachtige geur verspreiden zijn de muskusos en de muskusrat uit India en Europa, de muskusboktor (Aromia moschata) en de alligator uit Centraal-Amerika.
Om de geurstof te verkrijgen uit een muskushert dient het dier gedood te worden; de klier wordt verwijderd en gedroogd, in de zon, op een hete steen of in hete olie. Aangezien het muskushert met uitsterven wordt bedreigd is de jacht erop verboden. Muskusgeurstoffen worden tegenwoordig daarom vrijwel altijd synthetisch gemaakt.
Synthetische muskusgeurstoffen
Synthetische muskusgeurstoffen kunnen in verschillende groepen verdeeld worden:
- Nitromuskussen vormen de oudste groep. Het zijn aromatische verbindingen met nitrogroepen; voorbeelden zijn musk xyleen en musk keton. Er is echter vastgesteld dat deze stoffen misschien carcinogeen zijn. Ze worden niet meer geproduceerd in de Europese Unie.
- Polycyclische muskussen, die na de Tweede Wereldoorlog populair werden en op industriële schaal bereid. De belangrijkste vertegenwoordigers zijn HHCB (merknaam onder andere Galaxolide) en AHTN (merknaam onder andere Tonalide). Deze stoffen zijn echter lipofiel, moeilijk biologisch afbreekbaar en kunnen zich ophopen in het vetweefsel van organismen. Sedert 1995 is het gebruik van deze stoffen verminderd.
- Macrocyclische muskussen; deze zijn wel biologisch afbreekbaar. Het zijn macrocyclische lactonen of ketonen. Vertegenwoordigers van deze groep zijn onder meer synthetisch muskon en oxacyclohexadecen-2-on (merknaam onder andere Globalide). Vergeleken met polycyclische muskussen zijn de macrocyclische muskussen moeilijker te bereiden en dus duurder. Sedert de late jaren 1990 is hun marktaandeel wel toegenomen ten koste van de polycyclische muskussen.
- Alicyclische muskussen, een relatief recente "vierde generatie" muskusgeurstoffen met als voornaamste vertegenwoordigers Helvetolide (merknaam) en Romandolide (merknaam).[1] Het zijn cycloalkylesters.
Zie ook
- ↑ Marcus Eh, "New Alicyclic Musks: The Fourth Generation of Musk Odorants", Chemistry & biodiversity 1 (2004): 1975–1984. DOI:10.1002/cbdv.200490151
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.