Pascal Renier
| Pascal Renier | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Persoonlijke informatie | ||||||||
| Geboortedatum | 3 augustus 1971 | |||||||
| Geboorteplaats | Borgworm, België | |||||||
| Lengte | 183 cm | |||||||
| Positie | Centrale verdediger Linkervleugelverdediger | |||||||
| Jeugd | ||||||||
| ||||||||
| Senioren | ||||||||
| ||||||||
| Interlands | ||||||||
| ||||||||
| ||||||||
Pascal Renier [uitspraak: 'pɑskɑl rən'jeː]? (Borgworm, 3 augustus 1971) is een Belgisch voormalig voetballer die als centrale verdediger of linksachter speelde. Hij kwam van 1992 tot 1998 uit voor Club Brugge. Renier speelde 13 interlands voor de Rode Duivels.
Clubcarrière
Club Brugge
In 1996 werd Pascal Renier, wiens profarrière op 19-jarige leeftijd begon bij het Waalse Club Luik, kampioen met Club Brugge. In 1995 won hij een eerste keer de Beker van België. Germinal Ekeren ging in de finale voor de bijl. In zijn beginperiode was Renier een titularis bij blauw-zwart. Renier speelde dus als basisspeler het overgrote deel van de wedstrijden in de Belgische competitie, en deed dat doorgaans als centrale verdediger. Renier vormde op het hoogtepunt van zijn carrière het kloppende hart van de Brugse defensie met libero Paul Okon.
Renier werd als linker centrale verdediger in de rol van voorstopper uitgespeeld, terwijl Dirk Medved en Vital Borkelmans de vleugelbacks waren. Hij pakte ook de ‘‘dubbel’’ (titel en Beker) met Brugge: in 1996 versloeg men stadsrivaal Cercle Brugge in de bekerfinale: Club won met 1–0.[1]
Tussen 1993 en 1996 was Renier als jonge speler een vaste waarde bij Club Brugge, maar tijdens het seizoen 1996/97, het laatste van trainer Hugo Broos voor diens vertrek naar Excelsior Moeskroen, speelde hij minder. Onder Eric Gerets begon hij nog in het basiselftal aan het seizoen, maar verhuisde naar de bank ten voordele van Tjörven De Brul of aanwinsten als Aleksandar Ilić en de beloftevolle Ghanees Eric Addo. Lorenzo Staelens op zijn beurt ging een rijtje lager spelen na het vertrek van libero Paul Okon naar Lazio Roma.
Standard Luik
Renier verkaste in juli 1998 naar Standard Luik, waarvoor hij 16 competitiewedstrijden speelde in één seizoen bij de Rouches. Vaste waarde werd hij niet echt, al had Renier af te rekenen met blessures.[2]
Latere carrière
Nadien had Renier een Frans intermezzo bij AC Troyes dat drie seizoenen duurde. Hij speelde ook nog louter als linksachter in de verdere fases van zijn carrière. Troyes was destijds een laagvlieger in de Franse hoogste klasse. Hij speelde twintig wedstrijden in de Franse Ligue 1.[3] In 2003 keerde Pascal Renier terug naar België en hij tekende voor toenmalig eersteklasser Excelsior Moeskroen. Ook daar werd hij geen basisspeler, deels door fysiek ongemak. Spelers als Marco Casto en de Congolees Filston Mongu genoten de voorkeur van trainer Lorenzo Staelens, gewezen ploegmaat van Renier bij Club Brugge. Renier belandde op een zijspoor bij Moeskroen, vanwege zijn blessureleed, en hij werd in de zomer van 2003 gevraagd om te vertrekken. In januari 2004 stond Renier dicht bij een overgang naar eersteklasser KVC Westerlo, waar Jan Ceulemans trainer was, maar een transfer werd nooit gefinaliseerd. Renier bleef nadien zonder club.[4] Van 2004 tot 2005 bracht Renier zijn laatste seizoen als profvoetballer door bij het SV Zulte Waregem van trainer Francky Dury. Zulte Waregem was actief in de Tweede Klasse, maar promoveerde dat seizoen naar de toenmalige Jupiler Liga. Renier kwam niet meer in actie en had geen aandeel in de promotie.[5]
Renier was begin 2006 nog even actief voor de West-Vlaamse amateurclub KBS Poperinge in tweede provinciale.[6]
Interlandcarrière
Pascal Renier werd in de zomer van 1994 door bondscoach Paul Van Himst geselecteerd voor het WK in de Verenigde Staten. Ondanks zijn uitstekende prestaties bij Club Brugge tijdens het seizoen 1993/94 werd zijn selectie destijds toch als een verrassing beschouwd.[7] Op het toernooi kwam de bijna 23-jarige Renier geen minuut in actie. België was uitgeschakeld na de 1/8ste finales tegen Duitsland.[8]
Carrière
| seizoen | club | land | competitie | wed. | goals |
|---|---|---|---|---|---|
| 1990/91 | FC Luik | .svg){kind=small} België |
Jupiler League | 4 | 0 |
| 1991/92 | FC Luik | België |
Jupiler League | 28 | 0 |
| 1992/93 | Club Brugge | België |
Jupiler League | 2 | 0 |
| 1993/94 | Club Brugge | België |
Jupiler League | 27 | 0 |
| 1994/95 | Club Brugge | België |
Jupiler League | 25 | 0 |
| 1995/96 | Club Brugge | België |
Jupiler League | 31 | 2 |
| 1996/97 | Club Brugge | België |
Jupiler League | 18 | 0 |
| 1997/98 | Club Brugge | België |
Jupiler League | 7 | 0 |
| 1998/99 | Standard Luik | België |
Jupiler League | 16 | 1 |
| 1999/00 | Troyes AC |  Frankrijk |
Ligue 1 | 12 | 0 |
| 2000/01 | Troyes AC | Frankrijk |
Ligue 1 | 8 | 0 |
| 2001/02 | Troyes AC | Frankrijk |
Ligue 1 | 0 | 0 |
| 2002/03 | Exc. Moeskroen | België |
Jupiler League | 7 | 0 |
| 2003/04 | KVC Westerlo | België |
Jupiler League | 19 | 0 |
| 2004/05 | Zulte Waregem | België |
Tweede Klasse | 0 | 0 |
| 2006 | KBS Poperinge | België |
Tweede Provinciale | ? | ? |
Zie ook
Externe link
- Spelersprofiel van Pascal Renier op Transfermarkt
- ↑ Buyse Frank, Pakt Club Brugge de eerste dubbel sinds 1996? Hugo Broos wikt en weegt. Krant van West-Vlaanderen (6 februari 2020). Geraadpleegd op 16 januari 2022. [dode link]
- ↑ Pascal Renier, ex-speler van Club Brugge, oordeelt. Voetbalprimeur (4 maart 2021). Geraadpleegd op 16 januari 2022.
- ↑ (fr) Dubois Michel, Pascal Renier, ex-Rouche, ne loupe pas un match de Bruges: "La mentalité est la principale différence". La Dernière Heure (4 maart 2021). Geraadpleegd op 16 januari 2022.
- ↑ (fr) Renier à Westerlo: cela se précise. La Dernière Heure (23 januari 2004). Geraadpleegd op 16 januari 2022.
- ↑ Pascal Renier vindt club. Voetbalkrant (29 december 2004). Geraadpleegd op 16 januari 2022.
- ↑ Bologne Steven, Pascal Renier debuteerde bij KBS. Voetbalkrant (10 januari 2006). Geraadpleegd op 16 januari 2022.
- ↑ Voor de laatste zeven WK’s had de bondscoach telkens een verrassing in petto voor de Belgische WK-selectie. Het Laatste Nieuws (21 mei 2018). Geraadpleegd op 16 januari 2022.
- ↑ Deze West-Vlamingen schitterden 20 jaar geleden op het WK in Amerika. Krant van West-Vlaanderen (11 juni 2014). Gearchiveerd op 16 januari 2022. Geraadpleegd op 16 januari 2022.
1 Preud'homme ·
2 Medved ·
3 Borkelmans ·
4 Albert ·
5 Smidts ·
6 Staelens ·
7 Van der Elst ·
8 Nilis ·
9 Degryse ·
10 Scifo ·
11 Czerniatynski ·
12 De Wilde ·
13 Grün 
·
14 De Wolf ·
15 Emmers ·
16 Boffin ·
17 Weber ·
18 Wilmots ·
19 Van Meir ·
20 Verlinden ·
21 Van der Heyden ·
22 Renier ·
Coach: Van Himst
· 
· 
· · Verdedigers: 2 Deflandre · 3 Ilić · 4 Renier · 5 Borkelmans · 8 Staelens · 12 De Brul · 20 De Coninck · 22 Pardo | |
| Coach: Gerets |
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.