AT-4
 Marine z granatnikiem AT-4 (M136) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Rodzaj | |
| Historia | |
| Prototypy |
lata 80. |
| Dane techniczne | |
| Kaliber |
84 mm |
| Wymiary | |
| Długość |
1,0 m (w położeniu bojowym)[1] |
| Masa | |
| broni |
6,7 kg (w położeniu bojowym)[1] |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku |
290 m/s |
| Zasięg skuteczny |
ok. 300 m[1] |
| Przebijalność pancerza |
ponad 420 mm[1] |
AT-4 – szwedzki granatnik przeciwpancerny skonstruowany i produkowany w zakładach Förenade fabriksverken (FFV) (obecnie część koncernu Saab Bofors Dynamics).
Na początku lat 80. w Szwecji rozpoczęto prace nad nowym jednorazowym granatnikiem, następcą Pskott m/68. W połowie lat 80. gotowa była seria prototypowa granatników oznaczonych jako AT-4. Wśród potencjalnych nabywców znalazły się także Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych, które po anulowaniu programu granatnika Viper rozpoczęły poszukiwania następcy przestarzałego granatnika M72 LAW poza granicami USA. Poszukiwania zakończyły się testami, podczas których AT-4 konkurował z niemieckim granatnikiem Armbrust. Po testach dowództwo amerykańskie postanowiło przyjąć do uzbrojenia AT-4 pod oznaczeniem M136 AT-4. Przed rozpoczęciem zakupów seryjnych granatników zażądano jednak wprowadzania zmian. Zmodyfikowany, wyposażony w nowe przyrządy celownicze AT-4 został przyjęty do uzbrojenia amerykańskich sił zbrojnych pod oznaczeniem M136 AT-4. Zmodyfikowana wersja została także przyjęta do uzbrojenia armii szwedzkiej pod oznaczeniem Pansarskott m/86 (Pskott m/86). W następnych latach AT-4 trafił do uzbrojenia kilkunastu armii świata. Niewielką liczbą tych granatników otrzymaną w ramach amerykańskiego programu FMS dysponuje także Wojsko Polskie (polska desygnata – ręczny granatnik przeciwpancerny AT-4).
Dane taktyczno-techniczne
- Kaliber: 84 mm
- Masa: 6,7 kg
- Masa pocisku: 1,8 kg
- Długość: 1020 mm
- Prędkość początkowa pocisku: 290 m/s
- Donośność: 300 m
- Przebijalność: 400 mm
Przypisy
- ↑ a b c d Igor Witkowski: Broń przeciwpancerna. Warszawa: Lampart, 1996, s. 64-65. ISBN 83-86776-25-0.
Bibliografia
- Jacek Szymański, Ryszard Woźniak. Granatniki przeciwpancerne (II). „Nowa Technika Wojskowa”. 1995. Nr. 12. s. 14-16. ISSN 1230-1655.
- Field Manual No. 3-23.25 (FM 23-25) Light Antiarmor Weapons. 2001.
| Pistolety i pistolety maszynowe | |
|---|---|
| Karabiny, karabinki i karabiny wyborowe | |
| Karabiny maszynowe | |
| Strzelby | |
| Granatniki i granatniki przeciwpancerne | |
| Granaty ręczne | |
| Konstrukcje prototypowe i niestandaryzowane |
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.