Zobacz też: inne znaczenia.

Beagle

Inne nazwy	English Beagle
Kraj patronacki	Wielka Brytania
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania[1]
Wymiary
Wysokość	33–40 cm[2]
Masa	ok. 15 kg
Klasyfikacja
FCI	Grupa VI, Sekcja 3.1, nr wzorca 161
AKC	Hound
ANKC	Grupa 4 (Hounds)
CKC	Grupa 2 – Hounds
KC(UK)	Hound
NZKC	Hounds
UKC	Grupa 2 – Scenthound
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC KC(UK) NZKC UKC
Multimedia w Wikimedia Commons

Beagle – rasa psa należąca do grupy psów gończych, posokowców i psów ras pokrewnych, typu wyżłowatego^[3]. Zaklasyfikowana do sekcji psów gończych, w podsekcji psy gończe małe. Podlega próbom pracy^[1]. Należy do grupy 6 FCI.

Rasa angielskich psów gończych, znana od XIV wieku, używana do polowań w sforach na lisy i zające, powstała najprawdopodobniej z krzyżówek francuskich psów gończych harrierów z terierami. Istnieją dwie teorie pochodzenia rasy beagle. Pierwsza, do której skłaniali się Bourdon i Dutheil, na podstawie starożytnych dzieł Ksenofonta, mówiła o antycznych praprzodkach greckich psów gończych. Trafiły one z Rzymianami do Anglii, gdzie krzyżowały się z psami Normanów. Druga teoria odnosi się do dwóch ras psów gończych pochodzących z południa Francji – Gaskonii i Saintonge. Dały one początek psom nazywanym southern hound, które przybyły do Anglii z kontynentu w okresie wojny stuletniej.

Nazwa może pochodzić od celtyckiego słowa beag (mały) lub francuskiego begueule (rozdziawiony pysk)^[4].

W Zjednoczonym Królestwie klub miłośników tej rasy powstał w 1895 roku, a kilka lat później psy te pojawiły się w USA^[2].

Pies średniej wielkości, o mocnej i krępej budowie; nie może być ociężały. Beagle są najmniejszymi psami gończymi.

• Głowa jest średniej wielkości, mocna, ale nie ciężka, bez zmarszczek i fałd; mózgoczaszka lekko wysklepiona, średniej szerokości, z nieznacznym guzem potylicznym; stop wyraźnie zaznaczony; kufa niespiczasta; nos czarny, u psów jasno umaszczonych może być jaśniejszy; zgryz nożycowy.
• Oczy nie są osadzone głęboko, ani nie są zbyt wyłupiaste, szeroko rozstawione, o łagodnym wyrazie; kolor ciemnobrązowy lub orzechowy.
• Uszy są długie, nisko osadzone, z zaokrąglonymi końcami, zwisające wzdłuż policzków.
• Tułów:
  • Grzbiet jest prosty; klatka piersiowa głęboka, sięga poniżej łokci; żebra dobrze wysklepione i zachodzące daleko do tyłu; lędźwie krótkie i mocne; brzuch niezbyt podkasany.
  • Kończyny przednie są proste, stabilnie ustawione pod klatką piersiową, dobrze umięśnione; łopatki dobrze kątowane; łokcie mocne, nieodstające ani zbyt mocno przylegające; stopy silne, palce zwarte.
  • Kończyny tylne mają uda muskularne; stawy kolanowe dobrze kątowane; stawy skokowe mocne, nisko umieszczone; stopy jak u kończyn przednich.
• Ogon jest mocny, średniej długości, wysoko osadzony; noszony wesoło, ale nie zakręcony ponad grzbietem; dobrze porośnięty włosem, szczególnie na spodniej stronie.

Szata jest krótka i przylegająca. Według wzorca FCI u beagle'a „jest dopuszczalne każde umaszczenie psa gończego, od tego roku dopuszczony jest również do tej pory nieuznawany kolor wątrobiany, koniec ogona biały”. Najczęściej spotykane beagle posiadają typ umaszczenia tricolor, ale umaszczenia bicolor (dwukolorowe) oraz hare-pied (zajęcze) zyskują na popularności. Rzadziej spotyka się umaszczenie mottle, czyli cętkowane.

Pies rasy beagle charakteryzuje się wesołym, odważnym i energicznym usposobieniem. Jest sympatyczny i towarzyski w stosunku do ludzi oraz innych psów. Ułożony pies powinien być zrównoważony, nieagresywny i niebojaźliwy.

Beagle cechuje zarówno wysoka inteligencja, jak i buntowniczość, co w połączeniu z wysoko rozwiniętym zmysłem węchu, cenionym wśród myśliwych, czyni go dobrym kandydatem do nauki i treningu behawioralnego. Niewytresowany beagle, puszczony bez smyczy może uciec od właściciela.

Beagle to pies gończy, tropowiec, posokowiec, dzikarz, praktycznie wykorzystywany jedynie przez środowisko myśliwskie. Od czasu spopularyzowania psów tej rasy w XX wieku, coraz częściej pełni rolę psa rodzinnego i do towarzystwa.

Do najczęstszych problemów zdrowotnych tych psów zalicza się:

• problemy związane z urazami,
• infekcje i osłabienie systemu immunologicznego,
• choroby będące wynikiem czynników genetycznych – tutaj rzadko spotyka się choroby takie jak: padaczka, dysplazja czy dziedziczne choroby oczu. Z powodu długich, zwisających uszu, beagle są podatne na infekcje bakteryjne lub grzybicze tych okolic ciała i wymagają one starannej pielęgnacji.

Oprócz regularnego czyszczenia uszu beagle wymagają niewielu zabiegów pielęgnacyjnych, które ograniczają się do wyczesywania sierści, okresowego kąpania i czyszczenia zębów, w celu uniknięcia osadzania się kamienia nazębnego. W przypadku psów, które prowadzą mało aktywny tryb życia – istnieje niebezpieczeństwo otyłości.

• Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
• Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
• Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 98. ISBN 83-7073-122-8.
• Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
• David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.

• The Beagle Club (ang.)
• National Beagle club of America. clubs.akc.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-02)]. (ang.).