Fu Cong

Ta osoba nosi chińskie nazwisko Fu.
Fu Cong
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

10 marca 1934
Szanghaj

Pochodzenie

chińskie

Data i miejsce śmierci

28 grudnia 2020
Londyn

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

pianista

Wydawnictwo

m.in. Decca Records, Meridian Records i CBS

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Fu Cong (chiń. upr. 傅聪; chiń. trad. 傅聰; pinyin Fù Cōng; pisany także często w starej transkrypcji jako Fou Ts’ong; ur. 10 marca 1934 w Szanghaju, zm. 28 grudnia 2020 w Londynie[1]) – chiński pianista, laureat III nagrody podczas V Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1955 roku. Podczas konkursu w prasie polskiej wymieniany był jako Fu Tsung[2].

Życiorys

Młodość i wykształcenie

Pochodził z inteligenckiej rodziny. Jego ojciec Fu Lei (1908–1966) był tłumaczem literatury francuskiej oraz krytykiem sztuki. Fu Cong rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku siedmiu lat, a jego pierwszym nauczycielem został włoski pianista i dyrygent Mario Paci[3]. W 1951 zadebiutował V koncertem fortepianowym Ludwiga van Beethovena[4].

W 1953 zdobył III nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Bukareszcie[4]. W 1955 reprezentował Chiny na V Konkursie Chopinowskim. Zajął tam 3. miejsce i zdobył nagrodę Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków[5].

W latach 1954–1956 studiował w Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie w klasie Zbigniewa Drzewieckiego[4].

Kariera pianistyczna

Działalność koncertową rozpoczął w Chinach. Do Polski po raz pierwszy przyjechał w 1953 jako solista Chińskiego Zespołu Pieśni i Tańca[2]. Od lipca 1954 (gdy rozpoczął studia pod kierunkiem Drzewieckiego) dawał w Polsce liczne recitale i występy z orkiestrą symfoniczną. W latach 50. występował także w wielu państwach Europy Wschodniej. W 1958 z powodu sytuacji politycznej w Chinach przeprowadził się do Anglii[6]. W latach 60. i 70. XX wieku dał około 2400 koncertów solowych, stając się jednym z najpopularniejszych pianistów na świecie[7]. Koncertował w większości krajów Europy, w Azji, obu Amerykach i Australii[8]. W Chinach występował m.in. w 1976[9], 1989 i 1998[10]. Wiele razy powracał też do Polski, m.in. na Międzynarodowy Festiwal Chopinowski w Dusznikach-Zdroju[8].

Zasiadał w jury wielu konkursów muzycznych, m.in. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina[11] i Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Królowej Elżbiety Belgijskiej[9].

Współpracował m.in. z Yehudim Menuhinem i Danielem Barenboimem[7]. Tygodnik „Time” uznał go za najlepszego z żyjących chińskich muzyków, a niemiecki pisarz Hermann Hesse nazwał go „jedynym prawdziwym wykonawcą Chopina”[12].

Repertuar i dyskografia

W jego repertuarze znajdują się utwory m.in. Fryderyka Chopina, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Franza Schuberta, Claude’a Debussy’ego, Georga Friedricha Händla, Domenica Scarlattiego, Johanna Sebastiana Bacha i Ludwiga van Beethovena[10].

Nagrał kilkadziesiąt płyt dla różnych wytwórni muzycznych, m.in. Decca Records, Meridian Records i CBS[13][14]. W 1994 ukazała się płyta Sztuka pianistyczna Fou Ts’onga, która została wydana prywatnie przez Marthę Argerich, Leona Fleishera i Radu Lupu[8].

Zmarł w Londynie na COVID-19 w wieku 86 lat[1].

Przypisy

  1. ↑ a b Just in: Major pianist dies of Covid. slippeddisc.com. [dostęp 2020-12-28]. (ang.).
  2. ↑ a b Życie Warszawy. R. 12, 1955 nr 53=3536 (3 III), Instytut Prasy "Czytelnik", 3 marca 1955, s. 1 [dostęp 2020-12-29].
  3. ↑ Like Father, Like Son. chinaculture.org, 6 sierpnia 2007. [dostęp 2017-01-14]. (ang.).
  4. ↑ a b c Dybowski 2005 ↓, s. 202.
  5. ↑ Wysocki 1987 ↓, s. 65.
  6. ↑ Dybowski 2005 ↓, s. 204.
  7. ↑ a b Fu Cong. polish.cri.cn. [dostęp 2016-04-26]. (pol.).
  8. ↑ a b c Dybowski 2005 ↓, s. 205.
  9. ↑ a b Fou Ts'ong Piano Recital. theatrebeijing.com. [dostęp 2016-04-26]. (ang.).
  10. ↑ a b Robert Cummings: Fou Ts'ong. allmusic.com. [dostęp 2016-04-26]. (ang.).
  11. ↑ Wysocki 1987 ↓, s. 216.
  12. ↑ Fou Ts'ong, piano. chineseperformingarts.net. [dostęp 2016-04-26]. (ang.).
  13. ↑ Fou Ts'ong: Discography. allmusic.com. [dostęp 2016-04-26]. (ang.).
  14. ↑ Fou Ts'ong: Discography. discogs.com. [dostęp 2016-04-26]. (ang.).

Bibliografia

  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 202–205. ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.
Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie
I (1927)
II (1932)
III (1937)
IV (1949)
V (1955)
VI (1960)
VII (1965)
VIII (1970)
IX (1975)
X (1980)
XI (1985)
XII (1990)
XIII (1995)
XIV (2000)
XV (2005)
XVI (2010)
XVII (2015)
XVIII (2021)
XIX (2025)

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.