ING Groep N.V.

Kompleks Cedar w Amsterdamie, główna siedziba Grupy ING od 2020 r.
Forma prawna	Naamloze vennootschap
Data założenia	4 marca 1991
Państwo	Holandia
Siedziba	Amsterdam
Adres	Bijlmerdreef 106
Prezes	Steven van Rijswijk
Rodzaj banku	Bank uniwersalny
Zatrudnienie	62 311
Kapitał własny	€50,953 mld
Przychody	€9,148 mld
Zysk netto	€6,327 mld
Giełda	Euronext, NYSE
Waluta	Euro
ISIN	NL0011821202
Symbol akcji	NYSE: ING Euronext: ING
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

ING Groep N.V. – holenderska międzynarodowa korporacja bankowo-finansowa z siedzibą w Amsterdamie. Jej główne obszary działalności to: bankowość detaliczna, bankowość bezpośrednia, bankowość komercyjna, bankowość inwestycyjna, bankowość korporacyjna, bankowość prywatna, oraz zarządzanie aktywami. Z aktywami o wartości 1.316 miliardów euro (stan na marzec 2026)^[1], ING plasuje się w czołówce największych banków na świecie.

ING jest holenderskim członkiem konsorcjum Inter-Alpha Group of Banks zrzeszającym 11 czołowych banków europejskich^[2]. Flagowy bank Grupy ING, ING Bank, znajduje się na liście globalnych banków o znaczeniu systemowym od momentu utworzenia listy w 2011 r.^[3] Bank został uznany za instytucję znaczącą od czasu wejścia w życie Europejskiego Nadzoru Bankowego pod koniec 2014 r. i w związku z tym podlega bezpośredniemu nadzorowi Europejskiego Banku Centralnego^[4][5].

W pierwszym kwartale 2026 roku ING obsługiwała 40,8 mln klientów na dziewięciu rynkach detalicznych oraz w szerszej działalności bankowości korporacyjnej^[6]. Grupa jest składnikiem indeksu giełdowego Euro Stoxx 50^[7]. W grudniu 2019 roku długoterminowe zadłużenie firmy wynosiło 150 mld euro^[8]. ING to skrót od Internationale Nederlanden Groep („Międzynarodowa Grupa Holenderska”). Logo ING nawiązuje do holenderskiej symboliki, używanej przez kilka poprzedniczek spółki ING. Pierwotny symbol niebieskiego lwa został odświeżony w 2000 roku i zastąpiony pomarańczowym wariantem w latach 2007–2009^[9][10][11].

Korzenie Grupy ING sięgają dwóch dużych holenderskich firm ubezpieczeniowych oraz usług bankowych rządu holenderskiego. Najstarszym poprzednikiem Grupy był lokalny fundusz bractwa pogrzebowego Kooger Doodenbos, założony w 1743 roku przez dziewięć osób w miejscowości Koog aan de Zaan w Holandii Północnej. Mężczyźni zawarli wówczas między sobą umowę „na gromadzenie i deponowanie funduszy przeznaczonych na godny pochówek każdej ze stron umowy”^[12].

W 1820 roku zasoby funduszu w kwocie 300 guldenów zostały przelane do kasy oszczędnościowej, a w 1835 roku postanowiono nie rozdzielać nadwyżki budżetowej, lecz zdeponować ją w banku lub zainwestować w papiery wartościowe. W 1949 roku, gdy kapitał ubezpieczony wniesiony do Kooger Doodenbos sięgał 30 915 guldenów i 229 kontraktów, fundusz połączył się z towarzystwem ubezpieczeń na życie Vesta z siedzibą w Arnhem, oferującym świadczenia z tytułu urodzenia dziecka. Seria dalszych przejęć ostatecznie połączyła kolejne spółki ubezpieczeniowe w firmę Nationale-Nederlanden^[12].

12 kwietnia 1845, za zgodą króla Wilhelma II, powstało towarzystwo ubezpieczeń od ognia Assurantie Maatschappij tegen Brandschade de Nederlanden van 1845 („Towarzystwo Ubezpieczeń od Ognia Niderlandów 1845 roku”). Firma stała się wiodącym holenderskim towarzystwem ubezpieczeniowym, otwierając w 1857 roku pierwszą zagraniczną agencję w Batawii (obecnie Dżakarta), a do 1900 roku posiadała oddziały w 139 lokalizacjach na całym świecie. Później zmieniła nazwę na De Nederlanden van 1845.^[13][14]

Dwie dekady później, w 1863 roku, w Rotterdamie założono towarzystwo ubezpieczeń na życie Nationale Levensverzekerings Bank („Narodowy Bank Ubezpieczeń na Życie”)^[13][14]. Od 1932 roku obie firmy współpracowały ze sobą w zakresie ubezpieczeń grupowych i emerytalnych, a w 1938 roku De Nederlanden van 1845 przejęła swojego pierwszego zagranicznego ubezpieczyciela, belgijskiego De Vaderlandsche. Podczas II wojny światowej biura obu firm zostały zbombardowane, a 46 pracowników zginęło^[13][14]. Obie firmy, wówczas dwóch największych ubezpieczycieli w kraju, połączyły się 3 kwietnia 1963 roku, tworząc Nationale-Nederlanden. Nowa grupa znacząco rozszerzyła działalność na arenie międzynarodowej w latach 70. i 80. XX wieku, wprowadzając w 1970 roku pomarańczowe logo z literą N.^[15] W 1986 roku Nationale-Nederlanden rozszerzyło swoje portfolio o sektor bankowy, stając się jedynym właścicielem podupadającego banku hipotecznego Westland-Utrecht Hypotheekbank^[16].

W kwietniu 1881 roku utworzono Rijkspostspaarbank, którego ustawowym zadaniem było zapewnienie możliwości oszczędzania populacji Holandii poprzez wykorzystanie istniejącej sieci urzędów pocztowych w systemie oszczędności pocztowych, aby zachęcić pracowników do oszczędzania. Około 1916 roku utworzono zarządzany przez miasto Gemeentegiro Amsterdam (GGA), centralizujący miejskie transakcje gotówkowe w Amsterdamie, co otworzyło usługi dla osób prywatnych w 1918 roku^[17]. W 1961 roku GGA został pierwszym bankiem w Holandii, który wydał plastikowe karty płatnicze (giropassen), a w 1969 roku wprowadził pierwszy w kraju bankomat, zainstalowany w nowej dzielnicy Amsterdamu Bijlmermeer^[18].

W 1918 roku utworzono Postcheque- en Girodienst (PCGD) jako część państwowej firmy telekomunikacyjnej PTT, tworząc pierwsze w Holandii krajowe usługi płatnicze oparte na przelewach giro, umożliwiające pracującym rodzinom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom zarządzanie swoimi dochodami i wydatkami za pośrednictwem urzędów pocztowych^[19][20]. W 1965 roku PCGD stał się pierwszym w pełni zautomatyzowanym systemem płatności giro na świecie, a w 1979 roku przejął GGA, podporządkowując miejskie usługi płatności giro w Amsterdamie administracji krajowej^[17][19]. Państwowe pocztowe usługi finansowe zostały objęte nadzorem ostrożnościowym holenderskiego banku centralnego od 1979 roku^[21]. Podczas II wojny światowej rząd holenderski przejął 86% kapitału NMB, a jego stopniowa prywatyzacja trwała do przełomu lat 80. i 90.^[16]

Równolegle, w 1927 roku, w wyniku fuzji kilku instytucji, powstał Nederlandsche Middenstands Bank (NMB), którego celem było udzielanie kredytów przedsiębiorstwom z klasy średniej oraz małym i średnim przedsiębiorstwom w Holandii i za granicą, po kryzysie bankowym w Holandii na początku lat dwudziestych XX wieku^[22][23]. W latach sześćdziesiątych XX wieku NMB coraz bardziej koncentrował się na rynku detalicznym i rozszerzał działalność na rynki międzynarodowe. W 1994 roku nazwę NMB zmieniono na ING^[22].

W 1986 roku Rijkspostspaarbank i PCGD połączyły się, tworząc jeden podmiot bankowy Postbank^[17], który miał ponad 7,5 miliona prywatnych posiadaczy kont^[13][22]. W tym samym roku Postbank wprowadził Girotel, pierwszy elektroniczny system bankowości osobistej w Holandii (do 2006 roku przekształcił się w platformę internetową MijnPostbank, z której korzystało 2 miliony klientów)^[24]. Rząd holenderski formalnie sprywatyzował Postbank w 1987 roku, po czym bank wszedł na wolny rynek, podlegając ograniczeniom zakazującym mu udzielania pożyczek komercyjnych, obrotu papierami wartościowymi przedsiębiorstw i sprzedaży ubezpieczeń – limitom, które ograniczyły jego zdolność do konkurowania jako niezależny bank komercyjny^[25]. W 1989 roku Postbank połączył się z NMB, tworząc NMB Postbank Groep, która stała się jednym z pięciu największych holenderskich banków tamtych czasów^[22].

W 1991 roku działalność bankowa NMB Postbank Groep i działalność ubezpieczeniowa Nationale-Nederlanden połączyły się, tworząc Grupę ING^[26]. Fuzja, zakończona 4 marca 1991 roku, była możliwa dzięki liberalizacji holenderskiego prawa finansowego w 1990 roku, która zezwoliła na współwłasność instytucji bankowych i ubezpieczeniowych. Dekadę wcześniej, w 1981 roku, Nationale-Nederlanden i towarzystwo ubezpieczeniowe Aegon uratowały borykające się z problemami regionalne banki hipoteczne. Posunięcie to ułatwił minister finansów, co uznano za pierwszy krok w kierunku zniesienia zakazu fuzji międzysektorowych w Holandii^[21].

Nowo utworzona grupa przyjęła model bancassurance, dystrybuując produkty ubezpieczeniowe Nationale-Nederlanden za pośrednictwem rozległej bazy depozytów detalicznych Postbanku. Liberalizacja z 1990 roku uczyniła Holandię pionierem w dziedzinie bancassurance, a szybki rozwój konglomeratów, takich jak ING, doprowadził do podpisania Protokołu z 1990 roku, który nakazywał ścisłą współpracę i wymianę informacji między organami nadzoru bankowego i ubezpieczeniowego^[27]. Aad Jacobs pełnił funkcję pierwszego przewodniczącego zarządu grupy, integrując usługi dla małych i średnich przedsiębiorstw z NMB, masowe depozyty detaliczne z Postbanku oraz rynek ubezpieczeń Nationale-Nederlanden^[22].

Od momentu założenia Grupa ING rozwijała się dzięki stałemu programowi przejęć. W połowie lat 90. ING poszerzyło swoje możliwości zarządzania aktywami poprzez zakup banków Parcom (1994) i Clarion (1998), a także rozszerzyło działalność w zakresie ubezpieczeń dzięki akwizycji towarzystw Wellington (1995) oraz Equitable of Iowa (1997, za kwotę 2,2 mld dolarów)^[28]. W 1998 roku ING sprzedało swoją amerykańską spółkę zależną zajmującą się ubezpieczeniami ogólnymi, Netherlands Insurance Group of Cos., brytyjskiemu ubezpieczycielowi Guardian Royal Exchange Group za 775 mln dolarów, jednocześnie nabywając kanadyjską firmę ubezpieczeniową Guardian za 375 mln dolarów^[29].

Operacje bankowe zostały wzmocnione również poprzez przejęcia Furman Selz (za 600 milionów dolarów)^[30], Bank Mendes Gans oraz Bank Brussels Lambert – przejęte po złożeniu przez ING oferty w 1997 r. o wartości 4,68 miliarda dolarów, za zgodą Komisji Europejskiej udzieloną w styczniu 1998, co ugruntowało wiodącą pozycję ING na rynku belgijskim^[31]. W 1999 r. ING przejął niemiecki BHF-Bank oraz Canadian Group Underwriters.

Początek lat 2000. przyniósł dalszą ekspansję geograficzną: usługi finansowe i międzynarodowa część amerykańskiego ubezpieczyciela Aetna (za 7,7 mld dolarów)^[32][33][34], ReliaStar (za 6,1 mld dolarów)^[35][36] (obie w 2000 r.), Seguros Comercial América w Ameryce Łacińskiej (2001), Bank Śląski w Polsce (2001) oraz bank DiBa w Niemczech (2002). W 2004 r. ING dodał Alliance of Canada do swojego portfela ubezpieczeniowego, a Rodamco Asia do swoich operacji zarządzania aktywami. W tym samym roku zgodził się sprzedać większość ING BHF-Bank niemieckiemu bankowi Sal. Oppenheim za 600 mln euro, przenosząc 6 mld euro w aktywach ważonych ryzykiem i około 1800 pracowników, zachowując jednocześnie niektóre aktywa pod nazwą ING Bank Deutschland i sprzedając oddział w Londynie bankowi Deutsche Postbank^[37].

Przy rozszerzaniu działalności detalicznej za granicą, w ING wykorzystano sprawdzony wcześniej w NMB Postbank model biznesowy bankowości bezpośredniej do uruchomienia bankowości bezpośredniej w innych krajach. Pierwszy tego typu bank powstał w Kanadzie w 1997 roku jako ING Bank of Canada, a wkrótce potem w innych krajach, w tym w USA, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Hiszpanii, Włoszech, Francji i Australii. W lipcu 2007 roku ING zapłacił 1,3 miliarda dolarów za produkty emerytalne Banco Santander w Ameryce Łacińskiej, stając się drugim co do wielkości w tamtym regionie po BBVA i zwiększając fundusze zarządzane w Ameryce Łacińskiej do 35,5 miliarda euro^[38].

Na początku 2008 r. liczba klientów ING Direct wzrosła do 20 milionów w dziewięciu krajach, przy depozytach o wartości 210 miliardów euro i kredytach hipotecznych o wartości blisko 90 miliardów euro, co stanowiło około 7% zysków grupy w 2006 r.^[39] W 2008 r. ING przejął od Citigroup i State Street amerykańską firmę CitiStreet, zajmującą się administracją planów emerytalnych i świadczeń, liczącą ponad 14 milionów uczestników – za kwotę 578 milionów euro^[40][41].

Zakup Barings Bank w 1995 roku za symboliczną kwotę 1 funta po jego dramatycznym upadku doprowadził do ożywienia działalności ING w zakresie bankowości korporacyjnej i inwestycyjnej. Barings został założony w 1762 roku przez Francisa Baringa, urodzonego w Wielkiej Brytanii członka rodziny Baringów, niemiecko-brytyjskich kupców i bankierów, i był, po Berenberg Bank, jednym z najstarszych banków handlowych w Anglii^[42].

W 1995 roku 233-letni bank upadł po tym, jak Nick Leeson – 28-letni szef Barings Futures Singapore – zgromadził 830 milionów funtów katastrofalnych nieautoryzowanych strat na kontraktach terminowych na indeks Nikkei 225, ukrytych na rachunku błędów. Jego pozycje zostały zniszczone przez gwałtowny spadek indeksu Nikkei po trzęsieniu ziemi w Kobe 17 stycznia 1995 roku. Barings ogłosił niewypłacalność 26 lutego 1995 roku, a Leeson został następnie skazany na sześć i pół roku więzienia w Singapurze^[42]. ING przejął Barings za 1 funta, przejmując jego zobowiązania i ustanawiając ING Barings – zyskując platformę bankowości inwestycyjnej, międzynarodową rozpoznawalność marki i historyczne Archiwum Barings. W 2001 roku ING sprzedał amerykańskie operacje ING Barings bankowi ABN AMRO za 275 milionów dolarów^[42]. Kolekcja dzieł sztuki Barings i charytatywna Baring Foundation nadal mieszczą się w londyńskim biurze ING^[43][44].

W czerwcu 2007 roku ING ogłosiło przejęcie tureckiego banku Oyak Bank za 2,673 mld USD, co oznaczało wejście na rynek turecki. Oyak Bank, założony w 1984 roku, znalazł się w pierwszej dziesiątce największych banków w Turcji, z udziałem w rynku wynoszącym około 3%. Bank posiadał łącznie 360 oddziałów, 1,2 miliona aktywnych klientów detalicznych i 10 000 klientów MŚP. W 2006 roku bank odnotował zysk przed opodatkowaniem w wysokości 165 milionów lir tureckich (94,6 miliona euro), przy całkowitych aktywach w wysokości 11,8 miliarda lir tureckich (6,77 miliarda euro) i wartości księgowej 988 milionów lir tureckich (566 milionów euro)^[45][46].

W 2008 roku, w ramach kryzysu finansowego w 2008 roku, Grupa ING, wraz z wieloma innymi dużymi bankami w Holandii, przyjęła zastrzyk kapitału od rządu holenderskiego (patrz § Pomoc rządu holenderskiego poniżej). Po doniesieniach o rzekomych niedoborach kapitału, w piątek 17 października 2008 cena akcji ING spadła o ponad 27%^[47]. ING odnotował również stratę w wysokości 500 milionów euro w trzecim kwartale 2008 roku, co stanowiło pierwszą w historii stratę kwartalną^[48] oraz zgłoszoną stratę netto w wysokości 729 milionów euro za cały rok^[49]. Jako warunek holenderskiej pomocy państwa UE zażądała zmian w strukturze firmy, w tym sprzedaży działalności ubezpieczeniowych w Ameryce Łacińskiej, Azji, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii oraz jednostek ING Direct w USA, Kanadzie i Wielkiej Brytanii^[50]. Obejmowało to sprzedaż działalności ING Direct w USA spółce Capital One, ING Direct w Kanadzie spółce Scotiabank (prowadzącej działalność pod nazwą Tangerine) oraz działalności ING Direct w Wielkiej Brytanii spółce Barclays w 2012 r.^[50][51] Wydzielone przedsiębiorstwa ubezpieczeniowe w Ameryce Północnej zostały przemianowane w 2014 r. na Voya Financial(inne języki)^[52][53].

W 2009 roku Postbank i ING Bank połączyły się pod jedną marką ING. Fuzja została sfinalizowana w styczniu 2009 roku pod kierownictwem dyrektora generalnego Nicka Jue^[54]. Rebranding oficjalnie rozpoczął się 10 lutego 2009, kosztował 890 milionów euro i 2500 miejsc pracy, głównie ze względu na historyczną niezdolność Postbanku do sprzedaży złożonych produktów finansowych o wyższej marży^[55]. W październiku 2009 ING ogłosił, że jego oddział ubezpieczeniowy zostanie ponownie oddzielony od ING Group. W kwietniu 2016 ING sprzedał ostatnie akcje NN Group, dzięki czemu firma ponownie stała się wyłącznie bankiem^[56][57].

W październiku 2008, w ramach działań mających na celu zwiększenie podstawowego współczynnika kapitału Tier 1 powyżej 8%, Grupa ING przyjęła plan zastrzyku kapitału od rządu holenderskiego^[58]. Plan ten zapewnił 10 mld euro (13,5 mld dolarów) na operację w zamian za papiery wartościowe i prawo weta w przypadku istotnych zmian operacyjnych i inwestycji. Jako dodatkowy warunek pomocy państwa Komisja Europejska zażądała od ING zbycia działalności w zakresie ubezpieczeń i zarządzania inwestycjami (patrz § Restrukturyzacja korporacyjna poniżej)^[59].

W grudniu 2009 r. Grupa ING spłaciła połowę pomocy państwa (5 mld euro plus odsetki i uzgodnioną premię za wcześniejszą spłatę) poprzez emisję praw poboru, która przyniosła 7,5 mld euro^[60]. Spór między ING a rządem holenderskim z jednej strony i Komisją Europejską z drugiej strony, dotyczący częściowego wstrzymania zatwierdzenia, został skierowany do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej^[61].

W maju 2011 r. Grupa ING spłaciła kolejne 2 mld euro w drugiej transzy, plus 50% premii, co zwiększyło całkowitą kwotę płatności do 3 mld euro; do tego czasu do państwa powróciło łącznie 8,6 mld euro^[61]. Bank oświadczył, że zamierza spłacić pozostałe 3 mld euro pożyczki państwowej najpóźniej do maja 2012 r. 26 listopada 2012 r. Grupa ING spłaciła kolejne 1,125 mld euro^[62], a 6 listopada 2013 r. kolejne 1,125 mld euro zostało przekazane państwu^[63]. 25 marca 2014 r. ogłoszono, że ING spłaci przedostatnią transzę w wysokości 1,225 mld euro – o 100 mln euro więcej niż planowano – a ostateczna płatność w wysokości 1,025 mld euro nastąpi najpóźniej do maja 2015 r.^[64]

7 listopada 2014 r. ING spłaciło ostatnią transzę pomocy państwa; w ten sposób ING spłaciło państwu holenderskiemu łącznie 13,5 mld euro, co stanowiło średnioroczną stopę zwrotu dla państwa na poziomie 12,7%^[65][66].

Na początku 2011 roku rozgorzała publiczna debata na temat zamiaru ING, aby ponownie przyznać swojemu prezesowi znaczną premię, co wielu uznało za szczególnie niestosowne, biorąc pod uwagę, że ING był wówczas nadal zależny od pomocy państwa. W odpowiedzi Izba Reprezentantów Holandii przyjęła wniosek o pełne i wsteczne opodatkowanie premii w bankach otrzymujących pomoc państwa, a Minister Finansów ogłosił ustawowy zakaz wypłacania premii dyrektorom banków otrzymujących wsparcie państwa^[67][68].

Zgodnie z pierwotnymi warunkami, ING miał prawo do całkowitego lub częściowego odkupienia papierów wartościowych kapitału podstawowego wyemitowanych na rzecz państwa holenderskiego za 15 euro za jednostkę. Państwo holenderskie zaklasyfikowało te papiery wartościowe jako kapitał Tier 1. Państwo miało taką samą pozycję jak posiadacze akcji zwykłych, ale rozwodnienie kapitału dla obecnych akcjonariuszy było ograniczone. W dniu obrotu następującym po ogłoszeniu wniesienia kapitału cena akcji ING wzrosła o 29,24%^[69].

26 stycznia 2009 r. Grupa ING i Ministerstwo Finansów ogłosiły, że państwo holenderskie udzieli 80% gwarancji na wartość portfela amerykańskich kredytów hipotecznych typu Alt-A o wartości 27,7 mld euro, znajdującego się w portfelach spółek zależnych ING Direct i ING Insurance Americas. Porozumienie to nazwano „instrumentem wsparcia aktywów niepłynnych” (Illiquid Assets Back-up Facility, IABF). W ramach umowy ING zobowiązało się do udzielenia holenderskim klientom pożyczek o wartości 25 mld euro. Prezes Michel Tilmant zrezygnował ze stanowiska, a jego następcą został Jan Hommen. Ogłoszono zwolnienie 7000 pracowników^[70].

Financial Times określił to posunięcie jako zręczny ruch władz holenderskich, zadając jednocześnie pytanie, czy nie włączono do niego 5 miliardów euro ukrytej pomocy państwa^[71]. We wrześniu 2009 r. Komisja Europejska stwierdziła, że transakcja stanowiła (zakazaną) pomoc państwa, ponieważ uznała, że ING nie zapłaciło wystarczającej kwoty za gwarancję^[72].

Do września 2010 r., w wyniku spłat i refinansowań, wielkość portfela spadła z 30,9 mld euro do 23,8 mld euro, choć jego średnia jakość uległa pogorszeniu. Do tego momentu państwo osiągnęło z tego tytułu zysk w wysokości 461 mln euro, który został zarezerwowany na pokrycie przewidywanych przyszłych strat^[73][74].

1 listopada 2013 r. ING i państwo holenderskie zawarły porozumienie w sprawie rozwiązania IABF^[75]. Zgodnie z porozumieniem IABF w swojej obecnej formie miał zostać rozwiązany, regularne płatności opłat miały zostać uregulowane, a pozostałe warunki porozumienia IABF miały wygasnąć. Państwo holenderskie zamierzało sprzedać papiery wartościowe Alt-A na rynku w ciągu następnego roku. Przy ówczesnych cenach rynkowych portfel Alt-A miał wartość rynkową 6,4 mld euro na dzień 1 listopada 2013 r.; wpływy ze sprzedaży po tej cenie wystarczyłyby na spłatę pozostałej pożyczki ING w wysokości 6,0 mld euro, pozostawiając państwu zysk w wysokości 0,4 mld euro. Porozumienie zostało sfinalizowane 17 grudnia 2013 r.^[76] Prawo rządu do mianowania dwóch członków rady nadzorczej ING wygasło, a pozostali członkowie rady nadzorczej wyznaczeni przez rząd nie mieli już większych praw głosu w niektórych decyzjach niż ich koledzy nadzorcy^[76]. 4 lutego 2014 r. ostatnia część portfela Alt-A pozostająca nadal w posiadaniu państwa została sprzedana na aukcji Credit Suisse^[77]. Dwa dni później poinformowano, że operacja ratunkowa przyniosła państwu zysk w wysokości 1,4 mld euro – o 1 mld euro więcej niż oczekiwano w listopadzie poprzedniego roku^[78].

Od 2008 roku, przed wybuchem kryzysu finansowego, ING świadczył usługi bankowe, ubezpieczeniowe i zarządzania aktywami dla ponad 85 milionów klientów w ponad 40 krajach^[79]. Zatrudniając 125 000 pracowników i mając sumę bilansową wynoszącą 1,332 mld euro, była to jedna z największych instytucji finansowych na świecie^[79]. Pomoc państwa została udzielona na podstawie rygorystycznych warunków^[79]. Po konsultacjach z rządem holenderskim ING podjął szeroko zakrojony plan restrukturyzacji mający na celu przywrócenie długoterminowej rentowności komercyjnej, zapobiegając jednocześnie nadmiernemu zakłócaniu konkurencji przez pomoc państwa^[80].

W kwietniu 2009 roku nowy dyrektor generalny Jan Hommen przedstawił strategię powrotu do podstaw, zgodnie z którą ING sprzedałby od 10 do 15 firm o łącznej wartości 6–8 miliardów euro, uwalniając szacowany kapitał w wysokości 4 miliardów euro i zawężając zakres działalności kredytowej do Europy^[81][79]. Kluczowym krokiem była sprzedaż wszystkich działań ubezpieczeniowych do końca 2013 roku. Ponadto ING zostało zobowiązane do zbycia Westland Utrecht Hypotheekbank w celu wzmocnienia konkurencji na holenderskim rynku bankowości detalicznej. Wreszcie, ING tymczasowo zabroniono przejmowania innych firm i dążenia do pozycji lidera cenowego^[79].

Proces restrukturyzacji rozpoczął się w 2009 roku. W ramach grupy dwa główne działy zostały od siebie oddzielone organizacyjnie. W tym czasie działalność bankowa miała aktywa w wysokości 912 miliardów euro (13. miejsce w Europie), a działalność ubezpieczeniowa osiągnęła przychody w wysokości 64 miliardów dolarów (szóste miejsce na świecie)^[59]. Od 1 stycznia 2011 roku ING Bank działa jako niezależna spółka, oddzielona od działalności ubezpieczeniowej i zarządzania inwestycjami ING^[82].

ING Bank składa się z dwóch działów: bankowości detalicznej i bankowości hurtowej (znanej jako bankowość komercyjna do czasu rebrandingu w styczniu 2016 r.)^[83]. Bankowość detaliczna obejmuje usługi bankowości detalicznej i bezpośredniej dla osób fizycznych i małych i średnich przedsiębiorstw w Europie, Azji i Kanadzie. Bankowość hurtowa świadczyła usługi bankowe, takie jak udzielanie pożyczek, płatności i zarządzanie gotówką, na rzecz firm, instytucji rządowych i finansowych w ponad 40 krajach^[82].

Działalność ubezpieczeniowa i zarządzania aktywami ING obejmowała ubezpieczenia na życie, ubezpieczenia majątkowe, działalność emerytalną i inwestycyjną. Działalność ta została podzielona na dwie jednostki: jedną dla operacji w USA i jedną dla operacji w Europie, z których każda miała być notowana oddzielnie na giełdzie^[82].

Od końca 2009 roku ING rozważał, jak pozbyć się swojego ramienia ubezpieczeniowego, NN Group – którego wartość szacowano wówczas na 12–16 miliardów euro – w ramach restrukturyzacji nakazanej przez UE^[84]. W kwietniu 2014 roku firmy inwestycyjne z Hongkongu i Singapuru objęły już akcje o wartości 1,3 miliarda euro^[85]. W maju 2014 roku ING ogłosił, że wprowadzi NN Group na giełdę po cenie 20 euro za akcję – wyceniając NN Group na dzień 1 lipca 2014 roku na 7 miliardów euro^[85][86][87]. Oferta 77 milionów akcji przyniosła 1,5 miliarda euro, a ING zachowało 71,4% udziałów w NN Group^[88][89]. ING skonsolidował również swoją działalność w zakresie zarządzania inwestycjami, która została wprowadzona na giełdę i przemianowana na NN Investment Partners^[90].

W tamtym czasie Grupa NN zatrudniała ponad 12 000 osób w 18 krajach i zarządzała aktywami o wartości 168 miliardów euro^[91]. W maju 2015 r. pozostałe udziały ING w Grupie NN wynosiły 42,4%, w którym to momencie wygasły ograniczenia Komisji Europejskiej nałożone na ING w kwestiach takich jak przejęcia i przywództwo cenowe^[92].

W kwietniu 2016 roku ING sprzedało pozostałe 14% udziałów w NN Group za 1,4 miliarda euro^[93]. Oznaczało to ostatni krok pięcioletniego procesu restrukturyzacji ING, po którym ING pozostało spółką czysto bankową^[85]. NN Investment Partners zostało później sprzedane przez NN Group – wówczas w pełni niezależną od ING – firmie Goldman Sachs za 1,7 miliarda euro w ramach transakcji sfinalizowanej w kwietniu 2022 roku^[94][95]. Z głównym składnikiem Nationale-Nederlanden, NN Group działa – oprócz Holandii – w Belgii, Czechach, Grecji, na Węgrzech, w Polsce, Rumunii, Słowacji, Hiszpanii i Japonii^[96][97].

Od 2009 roku jednostki biznesowe, które nie pasowały do nowej struktury grupy, były wyprzedawane. Pozyskane środki przeznaczono na wzmocnienie pozycji kapitałowej ING oraz spłatę pomocy państwa. W 2010 roku działalność Private Banking ING w Azji została sprzedana za 985 milionów euro, generując zysk ze sprzedaży w wysokości 332 milionów euro. Sprzedaż szwajcarskiej jednostki private banking ING – która zarządzała aktywami klientów o wartości 10 miliardów euro – grupie Julius Baer za 520 milionów CHF (505 milionów dolarów) została sfinalizowana w pierwszym kwartale 2010 roku, generując zysk w wysokości 120 milionów euro dla ING. W tym samym okresie ING sprzedało swoje 51% udziałów w australijskim joint venture zajmującym się ubezpieczeniami na życie i zarządzaniem majątkiem firmie ANZ za 1,1 miliarda euro^[98].

W sierpniu 2010 r. ING ogłosiło sprzedaż 50% udziałów w portfelu kanadyjskich nieruchomości przemysłowych. Sprzedaż została sfinalizowana w listopadzie 2010 r. za kwotę 1,4 mld euro, wliczając przejęte zobowiązania. Jednocześnie ING oceniło potencjalną sprzedaż ING Real Estate Investment Management, wówczas największego na świecie zarządzającego funduszami nieruchomości, pod względem aktywów, z 66,4 mld euro w zarządzaniu; proces ten wymagał warunków pomocy państwa UE^[99]. W lutym 2011 r. ING sprzedało większość ING Real Estate Investment Management firmie CB Richard Ellis (CBRE) za 940 mln dolarów, dodając 59,8 mld dolarów aktywów w zarządzaniu do platformy inwestycyjnej CBRE^[100].

Pod koniec 2010 roku Grupa ING zatrudniała 107 000 pracowników, czyli o ponad 18 000 mniej niż na koniec 2008 roku^[101].

W 2011 roku ING sprzedał ING Car Lease firmie BMW. Transakcja wygenerowała wpływy w wysokości 696 milionów euro, z czego połowę stanowił zysk. W 2011 roku ING sfinalizował sprzedaż swojej działalności w zakresie ubezpieczeń na życie i zarządzania aktywami w Ameryce Łacińskiej firmie Grupo Sura (patrz § Wyprzedaż w Ameryce Łacińskiej)^[102]. Do końca 2011 roku zatrudnienie w Grupie ING zmniejszyło się o kolejne 10 000 osób, do około 97 000 pracowników^[82].

W lutym 2012 roku ING Direct US został sprzedany amerykańskiemu bankowi holdingowemu Capital One (zgodnie z zapowiedzią z 2011 roku). Cena sprzedaży wyniosła 7 mld euro, z czego część została zapłacona akcjami Capital One. ING następnie objął 9,7% udziałów w Capital One. Transakcja ta przyniosła ING zysk w wysokości 0,5 mld euro^[103][104].

W grudniu 2012 r. ING zakończyło sprzedaż swojego biznesu ubezpieczeniowego w Malezji Grupie AIA. Przychody ze sprzedaży wyniosły 1,3 mld euro, co przełożyło się na zysk w wysokości 750 mln euro^[105]. Sprzedaż ta była częścią planów ING dotyczących zbycia azjatyckich działań w zakresie ubezpieczeń i zarządzania aktywami. W lutym 2013 r. ING sprzedało swoje operacje ubezpieczeń na życie w Hongkongu, Makau i Tajlandii^[106]. ING osiągnęło na sprzedaży zysk netto w wysokości 950 mln euro. Transakcja z Pacific Century Group, która zapłaciła łącznie 1,64 mld euro, została ogłoszona już w październiku 2012 r.

W sierpniu 2013 r. ING ogłosiło sprzedaż swojego biznesu ubezpieczeń na życie w Korei Południowej firmie inwestycyjnej MBK Partners(inne języki). ING zachowało pośredni udział w wysokości 10% w ING Life Korea i otrzymało 1,24 mld euro. ING odnotowało stratę w wysokości 950 mln euro na tej sprzedaży^[107]. Transakcja została sfinalizowana w grudniu 2013 r. Wraz z tą sprzedażą ING pozbyło się większości swoich azjatyckich działań ubezpieczeniowych przeznaczonych do sprzedaży w niedalekiej przyszłości. Pozostały japoński biznes ubezpieczeń na życie, ING Life Japan, okazał się nieodpowiedni do samodzielnej sprzedaży i zamiast tego został włączony do europejskiego harmonogramu sprzedaży ubezpieczeń (patrz § NN Group)^[108][109].

ING miało trudności z realizacją planów restrukturyzacyjnych zakładających sprzedaż działalności ubezpieczeniowej i zarządzania aktywami do końca 2013 r. W listopadzie 2012 r. ING osiągnęło porozumienie z Komisją Europejską, dające ING więcej czasu i elastyczności na sfinalizowanie sprzedaży^[110]. Termin ten przedłużono do końca 2016 r. lub 2018 r., w zależności od regionu, w którym prowadzona była działalność^[110].

Negocjacje w sprawie sprzedaży holenderskiego banku konsumenckiego Westland Utrecht Bank nie przyniosły rezultatu. Jego działalność komercyjna została włączona do działu bankowości detalicznej Nationale-Nederlanden, podczas gdy portfel kredytów hipotecznych pozostał w dużej mierze w ING Banku^[110]. Ostatecznie ING przedstawił harmonogram spłaty pozostałych 3 mld euro pomocy państwa wraz z 50% premią (1,5 mld euro) w czterech równych ratach w latach 2012–2015^[110].

W lipcu 2011 roku ING sprzedało wszystkie swoje operacje ubezpieczeniowe w Ameryce Łacińskiej kolumbijskiej firmie ubezpieczeniowej Grupo Sura za 2,6 miliarda dolarów (generując zysk dla ING w wysokości 1 miliarda euro)^[111]. Jednostka, obsługująca wówczas 10 milionów klientów i zarządzająca kwotą 70 miliardów dolarów, zwiększyła łączną bazę klientów Grupo Sura do 25 milionów, a aktywa zarządzane do 120 miliardów dolarów, z wyłączeniem 36-procentowych udziałów ING w brazylijskim ubezpieczycielu SulAmérica Seguros, które zostały później sprzedane^[112]. Działania te były zgodne z żądaniami UE dotyczącymi podziału operacji bankowych i ubezpieczeniowych Grupy jako warunku holenderskiej pomocy państwa^[113]. W 2013 roku ING zmniejszyło swoje udziały w SulAmérica Seguros o 7,2%^[114].

W październiku 2002 roku amerykańska jednostka ING zajmująca się zarządzaniem inwestycjami w nieruchomości Clarion Partners nabyła Crow Holdings Industrial Trust, portfel 300 magazynów powiązanych z rodziną dewelopera Trammell Crow, za kwotę 680 milionów dolarów, plus przejęcie długu w wysokości 820 milionów dolarów, tworząc nową jednostkę Lion Industrial Trust^[115] (w 2011 roku ING sprzedało spółkę Clarion Partners swojemu własnemu kierownictwu za 100 milionów dolarów)^[100].

W 2004 roku ING sprzedało CenE Bankiers, spółkę zależną odziedziczoną po NMB, spółce F. Van Lanschot Bankiers^[116]. W następnym roku ING nabyło 19,9% udziałów w Bank of Beijing za 1,7 miliarda yuanów (200 milionów dolarów)^[117]. W styczniu 2013 roku ING zbyło 26% udziałów w indyjskim Vysya Life Insurance na rzecz wspólnego partnera Exide Industries^[118].

W marcu 2018 r. ING i Credit Suisse zrealizowały pierwszą transakcję pożyczki papierów wartościowych na żywo, wykorzystując aplikację zbudowaną przez HQLAx na platformie rozproszonego rejestru Corda, o wartości 25 mln euro^[119].

W lipcu 2025 r. Grupa ING sfinalizowała przejęcie 17,6% udziałów w banku prywatnym Van Lanschot Kempen, zwiększając swój całkowity udział do 20,3%^[120]. W październiku 2025 r. ING uruchomił program skupu akcji o wartości do 1,1 mld euro, któremu towarzyszyła wypłata gotówki w wysokości 0,5 mld euro^[121][122]. W grudniu 2025 r. ING wprowadził natychmiastowe płatności przychodzące w euro bez opłat dla klientów detalicznych i biznesowych^[123].

W lipcu 2026 r. ING nabył 40% udziałów w hiszpańskim zarządzającym majątkiem Singular Bank(inne języki), który zarządza aktywami o wartości około 20 mld euro^[124].

W styczniu 2016 r. jednostka bankowa ING zainwestowała w chińską platformę pożyczek mobilnych WeLab^[125][126]. Na początku 2018 r. ING nabył 75% udziałów kontrolnych w holenderskiej firmie płatniczej Payvision za kwotę 380 mln euro^[127][128].

W 2017 roku ING uruchomił Yolt, brytyjską aplikację do zarządzania finansami osobistymi, opartą na bankowości otwartej, która umożliwia użytkownikom agregację kont i śledzenie wydatków, docierając do ponad 1,5 miliona zarejestrowanych użytkowników. ING zamknął aplikację konsumencką w 2022 roku, aby skupić się na platformie B2B, a następnie zdecydował się zakończyć również tę działalność. W 2023 roku Yolt został przejęty przez Tarabut Gateway^[129][130].

Pod koniec 2017 roku ING wprowadził na rynek Katanę, narzędzie oparte na sztucznej inteligencji, do handlu obligacjami, które wykorzystywało dane z setek tysięcy poprzednich transakcji, aby pomóc traderom obligacji w decydowaniu o cenie, jaką oferować klientom. Test obniżył koszty transakcyjne o 25% i doprowadził do szybszego ustalania cen w przypadku 90% transakcji^[131]. ING rozszerzył narzędzie na zarządzających aktywami po stronie kupującego, opracowane we współpracy z holenderskim menedżerem funduszy emerytalnych PGGM, a następnie w 2020 roku wydzielił tę technologię jako londyński fintech^[132].

W 2024 roku ING nawiązał współpracę z McKinsey & Company w celu stworzenia generatywnego, opartego na sztucznej inteligencji chatbota do obsługi klienta. Chatbot ten zajął się około 200 z 5000 codziennych zapytań klientów banku, a analiza rozmów była przeprowadzana przez człowieka w celu zapobiegania szkodliwym lub niedokładnym wynikom^[133].

Grupa ING prowadzi działalność bankową, zatrudniając ponad 60 tysięcy osób na całym świecie, za pośrednictwem dwóch globalnie zorganizowanych pionów biznesowych – pionu bankowości detalicznej (Retail Banking), który obsługuje klientów indywidualnych i małe firmy, oraz pionu bankowości korporacyjnej (Wholesale Banking), który obsługuje duże korporacje, instytucje finansowe i rządy – każdą z nich kieruje własny szef w ramach odrębnej kadry kierowniczej ING.^[134]

Pion ten obsługuje klientów indywidualnych i małe przedsiębiorstwa, a od 2026 r. działa na dziesięciu rynkach, obsługując łącznie 41 milionów klientów: w Australii, Belgii, Niemczech, Włoszech, Luksemburgu, Holandii, Polsce, Rumunii, Hiszpanii i Turcji^[135][136].

Bankowość biznesowa dla małych i średnich przedsiębiorstw jest oferowana w dziewięciu z tych dziesięciu (wszystkie z wyjątkiem Hiszpanii), podczas gdy usługi bankowości prywatnej i zarządzania majątkiem są oferowane oddzielnie w Holandii, Belgii, Luksemburgu i Polsce^[137]. Usługi bankowości prywatnej i zarządzania majątkiem są oferowane w węższym zestawie czterech rynków: Holandii, Belgii, Luksemburgu i Polsce. W zależności od kraju, bankowość detaliczna jest świadczona albo za pośrednictwem oddzielnie zarejestrowanej lokalnej spółki zależnej (np. ING Belgia, ING-DiBa(inne języki) w Niemczech lub ING Bank Śląski w Polsce), albo za pośrednictwem bezpośredniego oddziału spółki dominującej, ING Bank NV, bez oddzielnej rejestracji (na przykład w Hiszpanii, Włoszech i Rumunii)^{[136][137][138]}.

Ten pion obsługuje duże korporacje, instytucje finansowe i rządy, a jego zasięg jest znacznie szerszy niż w przypadku bankowości detalicznej: w roku obrotowym 2024 działał on w 36 krajach w trzech regionach – Europie, na Bliskim Wschodzie i w Afryce (EMEA), regionie Azji i Pacyfiku oraz obu Amerykach – przy czym region EMEA jest największym z tych trzech. Ponieważ klienci bankowości hurtowej często działają poza granicami kraju, ponad połowa dochodów działu (58% w 2024 r.) pochodziła z działalności transgranicznej – co oznacza, że ING obsługuje klientów korporacyjnych działających w znacznie większej liczbie niż 36 krajów, w których utrzymuje fizyczną obecność, co leży u podstaw szerszego twierdzenia firmy o działalności w „ponad 100 krajach”^[139]. W Europie ING opisuje swoją sieć jako bramę, przez którą amerykańscy i azjatyccy klienci międzynarodowi uzyskują dostęp do usług bankowych w regionie^[140].

Do 2022 roku bankowość hurtowa obejmowała również Rosję, działającą za pośrednictwem spółki zależnej ING Bank (Eurazja). Po pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę ING zaprzestał przyjmowania nowych rosyjskich klientów i od lutego 2022 roku wycofuje swoją działalność w Rosji. Planowana sprzedaż ING Bank (Eurazja) spółce Global Development JSC, ogłoszona w styczniu 2025 roku, została anulowana w kwietniu 2026 roku, ponieważ nabywca nie uzyskał wymaganych zgód regulacyjnych. ING oświadczył, że nadal dąży do wyjścia z rynku rosyjskiego (patrz § Działania i sankcje wobec Rosji)^[141][142].

ING Groep NV jest spółką holdingową dominującą grupy. Wszystkie działania bankowe prowadzone są za pośrednictwem jej spółki zależnej w całości należącej do ING Bank NV. Zarząd ING Groep NV składa się z trzech członków (CEO, CFO i CRO), którzy zasiadają również w siedmioosobowym Zarządzie Bankowości ING Bank NV, który dodatkowo obejmuje COO, CTO oraz szefów bankowości detalicznej i bankowości hurtowej^[137][143]. ING Bank NV posiada 75,00% akcji w ING Banku Śląskim SA (Polska)^[144].

W celu zabezpieczenia się przed wrogimi przejęciami, ING Groep NV utworzyło Fundację Ciągłości ING (Stichting Continuïteit ING). Fundacja posiada umowną opcję nabycia akcji uprzywilejowanych ING Groep NV, maksymalnie do jednej trzeciej całkowitego wyemitowanego kapitału zakładowego spółki w momencie wykonania opcji. Fundacja może skorzystać z tej opcji w przypadku uznania, że ciągłość, niezależność lub tożsamość Grupy ING jest zagrożona, dając Radzie Nadzorczej czas na rozważenie odpowiedniej reakcji^[145].

Według stanu na rok fiskalny 2025, BlackRock był jedynym inwestorem posiadającym 5% lub więcej wyemitowanego kapitału zakładowego ING Groep NV (7,3%, zgodnie z Załącznikiem 13G ujawnionym w lutym 2024 r., nadal najnowszym obowiązującym ujawnieniem). Prawo holenderskie wymaga od inwestorów publicznego ujawnienia swoich udziałów po przekroczeniu pewnych poziomów własności, takich jak 3% lub 5%. Na podstawie tych ujawnień, ING zidentyfikował również Goldman Sachs Group Inc., Norges Bank, Capital Research and Management Company i samą ING Group NV (poprzez skupowanie własnych akcji) jako posiadaczy co najmniej 3% akcji spółki^[146][147].

ING Belgium to belgijska spółka zależna ING Group, utworzona w 1998 r. w wyniku rebrandingu Bank Brussels Lambert (BBL) po przejęciu banku przez ING w 1997 r. (patrz § Historia)^[31]. Sam BBL powstał w 1975 r. w wyniku fuzji Bank of Brussels i Banque Lambert, a formalnie zmienił nazwę na ING Belgium w 2003 r. Oferuje usługi bankowości detalicznej i komercyjnej osobom fizycznym i przedsiębiorstwom w Belgii, a także powiązane produkty finansowe, takie jak ubezpieczenia i zarządzanie aktywami^[31].

W roku obrotowym 2025 ING Belgium odnotowało zysk przed opodatkowaniem w wysokości 865 mln euro, co stanowi spadek w porównaniu z 1,2 mld euro w 2024 r. Spadek ten przypisuje się niższym dochodom odsetkowym z działalności w Luksemburgu (gdzie działalność detaliczna na rynku masowym jest ograniczana na rzecz bankowości prywatnej i zarządzania majątkiem), wyższym opłatom bankowym oraz wyższym kosztom ryzyka w międzynarodowej części działalności bankowości hurtowej^[148][149].

W 1996 roku Grupa stała się większościowym udziałowcem Banku Śląskiego, jednego z dziewięciu banków wydzielonych pod koniec lat 80. z Narodowego Banku Polskiego, co zakończyło jednolity system bankowy w kraju. ING zainwestował po raz pierwszy w Bank Śląski w 1994 roku, nabywając 25,9% akcji od polskiego rządu za 57 milionów dolarów – co uczyniło go pierwszym dużym bankiem w Europie Środkowej, który pozyskał prywatnego zagranicznego inwestora – a następnie zwiększył swoje udziały do 54% w czerwcu 1996 roku^[150].

W 2001 roku Bank Śląski połączył się z oddziałem ING Banku w Warszawie i od tego czasu bank działa jako ING Bank Śląski. Jest notowany na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie i ma siedzibę w Katowicach. W 2024 roku był piątym co do wielkości bankiem w Polsce pod względem aktywów ogółem (260,36 mld zł, 7,75% udziału w rynku), osiągając dochód netto w wysokości 4369 mln zł i zwrot z kapitału własnego w wysokości 25,86%. W 2025 roku odnotował rekordowy zysk netto w wysokości 4,6 mld zł (wzrost o 6%), zwiększył bazę klientów detalicznych do 4,7 mln, a klientów biznesowych do 554 tys., wyprzedzając Santander i stając się trzecim co do wielkości polskim bankiem pod względem kredytów i depozytów^[151].

Obecność ING w Australii uruchomiono w 1999 roku i ma siedzibę w Sydney. Oferta firmy w Australii obejmuje rachunki transakcyjne, rachunki oszczędnościowe, karty kredytowe, konta firmowe, lokaty terminowe, kredyty hipoteczne i fundusze emerytalne. Działalność firmy regulują Australijski Urząd Regulacji Ostrożnościowej (Australian Prudential Regulation Authority(inne języki)) oraz Australijska Komisja Papierów Wartościowych i Inwestycji (Australian Securities and Investments Commission(inne języki)), organy regulacyjne rządu federalnego. ING jest oddziałem ING Bank (Australia) Limited^[152][153].

W roku obrotowym 2025 ING Australia odnotował zysk netto w wysokości 591 mln dolarów australijskich, co stanowi wzrost o 11% rok do roku, przy dochodzie operacyjnym w wysokości 1,705 mld dolarów australijskich. Całkowity portfel kredytowy banku wzrósł o 12% do 86,4 mld dolarów australijskich, w tym o 72,3 mld dolarów australijskich w kredytach hipotecznych na cele mieszkaniowe, a depozyty detaliczne wzrosły o 5% do 55,8 mld dolarów australijskich wśród 2,33 mln aktywnych klientów^[154][155].

ING w Niemczech, ING-DiBa(inne języki), jest trzecim co do wielkości bankiem w Niemczech pod względem liczby klientów, obsługującym ponad 10 milionów klientów^[156][157]. Działając z ograniczoną obecnością oddziałów fizycznych, bank odnotował zysk przed opodatkowaniem w wysokości 2,119 mld euro za 2024 r. – drugi najlepszy wynik w swojej 60-letniej historii – na depozytach klientów w wysokości 150,2 mld euro i około 5000 pracowników, z siedzibą główną we Frankfurcie z dodatkowymi biurami w Berlinie, Hanowerze i Norymberdze. ING kupił 49% Allgemeine Deutsche Direktbank AG w 1998 r., który od 1989 r. był notowany jako DiBa^[158]. Nabył dalsze udziały, aby osiągnąć 70% w lutym 2002 r., a pozostałą część do 2003 r. Do 2007 r. spółka działała pod nazwą ING-DiBa. W listopadzie 2018 roku bank zmienił nazwę marki na ING^[159][160].

Założony w 2001 roku włoski ING do końca 2025 roku rozrósł się do 1,34 miliona klientów, korzystając z sieci doradców finansowych i agentów, a nie z oddziałów stacjonarnych. W 2025 roku bank uruchomił we Włoszech segment bankowości biznesowej – siódmy rynek krajowy, na którym ten produkt jest dostępny, po Holandii, Belgii, Polsce, Rumunii, Turcji i Niemczech – skierowany do freelancerów i osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą^[161][162].

ING posiada 13% udziałów w Banku Pekinu, największym miejskim banku komercyjnym w Chinach, po początkowej inwestycji w wysokości 19,9% w 2005 r.^[163], która następnie została rozwodniona poprzez zwiększenie kapitału banku^{[164][165][166]}.

W Tajlandii ING posiada udziały w TMBThanachart Bank (TTB) – utworzonym w wyniku fuzji w 2021 r. TMB Bank, w który ING pierwotnie zainwestował, z Thanachart Bank^[167]. W czerwcu 2026 r. ING zmniejszyło swoje udziały z 23,1% do 19,5% poprzez udział w programie skupu akcji TTB, generując wpływy w wysokości 243 mln euro^[168][169].

Z podziału organizacyjnego Grupy ING wynika portfolio obejmujące produkty bankowości detalicznej oraz korporacyjnej, w tym: bankowość prywatna, kredyty hipoteczne, zrównoważone i odpowiedzialne usługi inwestycyjne oraz bankowość korporacyjna i transakcyjna^[170].

Oprócz podstawowych produktów oszczędnościowych, płatniczych i hipotecznych, na kilku swoich rynkach detalicznych ING wprowadziło w ostatnich latach własne produkty:

• W połowie lat dwudziestych XXI wieku ING dodał model subskrypcyjny usług bankowych w czterech planach, na rynkach Belgii, Polski, Rumunii, oraz od czerwca 2026 roku Holandii^[135] – łącząc codzienne usługi bankowe z kartami, produktami inwestycyjnymi i ubezpieczeniowymi oraz dodatkami partnerskimi, w tym ochroną podróży i subskrypcją Disney+. ING poinformowało, że do połowy 2027 roku zamierza rozszerzyć ten model na wszystkie dziewięć swoich rynków detalicznych, obejmując 41 milionów klientów^{[171][172][173]}. Strategia ING miała na celu dywersyfikację dochodów w kierunku dochodów z opłat i prowizji oraz obronę udziału w rynku przed neobankami działającymi wyłącznie cyfrowo, takimi jak Revolut^[171]. Zmiana ta spotkała się z krytyką konsumentów i ekspertów oraz porównaniami do modeli spółek „big tech”^[174]. Według organizacji non-profit Consumentenbond promującej ochronę konsumentów, podstawowa roczna opłata za konto ING wzrosła o 135% między 2019 a 2024 rokiem – co było największym wzrostem wśród holenderskich banków^[175].
• W połowie 2026 r. ING wprowadziło asystenta AI, który ma pomagać w ocenie wniosków o kredyt hipoteczny, które nie spełniają standardowych kryteriów polityki – według doniesień dotyczy to około 80% otrzymywanych wniosków – przy czym w każdym przypadku odpowiedzialność za ostateczną decyzję ponosi pracownik ING.^{[176][177][178]}

• ING wprowadził „zielone kredyty detaliczne” na niektórych rynkach, w tym w Australii, od końca 2024 r. ze stałą stopą oprocentowania 3,74% przy wsparciu australijskiej rządowej Clean Energy Finance Corporation, umożliwiając kwalifikującym się klientom kredytów hipotecznych pożyczenie dodatkowych środków na modernizacje zwiększające efektywność energetyczną, takie jak panele słoneczne, baterie i pompy ciepła^[179][180].
• ING oferuje zrównoważone usługi inwestycyjne klientom detalicznym w Holandii, Belgii, Luksemburgu i Niemczech, w tym pośrednictwo, doradztwo finansowe i dyskrecjonalne zarządzanie inwestycjami^[181]. Od sierpnia 2022 r., kiedy weszły w życie przepisy unijnej dyrektywy MiFID dotyczące preferencji ESG, ING wyróżnia cztery podejścia do integracji ESG, od portfeli stosujących wyłącznie obowiązkowe wyłączenia po portfele Impact, które priorytetowo traktują mierzalne wyniki zrównoważonego rozwoju ponad zyskiem finansowym, wykorzystując dane Sustainalytics i sprawozdawczość funduszy zgodnie z unijnym rozporządzeniem w sprawie ujawniania informacji o zrównoważonych finansach^[182]. Produkty inwestycyjne ESG ING i ich reklamy spotkały się z krytyką z powodu greenwashingu w produktach oznaczonych etykietą zrównoważonego rozwoju^[183][184].

• Dla swoich klientów korporacyjnych na rynkach Europy Środkowej i Wschodniej ING korzysta z platformy bankowości cyfrowej InsideBusiness^[185]. Łączy ona portal internetowy i aplikację mobilną, które łączą systemy planowania zasobów przedsiębiorstwa i zarządzania skarbem z bankiem. Połączenie to zapewnia jeden punkt dostępu do płatności i windykacji, zarządzania gotówką, finansowania handlu, pożyczek i rynków finansowych. W 2024 roku ING przeniósł swoją europejską infrastrukturę płatniczą do ulepszonego stosu technologicznego, co jest modernizacją powiązaną z zyskami w działalności związanej z usługami transakcyjnymi^[186][187].
• Od 2018 roku ING oferuje klientom korporacyjnym dostęp do platformy finansowania handlu Komgo, opartej na technologii blockchain w sieci Ethereum, którą pomógł uruchomić wraz z konsorcjum banków i firm handlujących towarami. Platforma, z której korzysta obecnie ponad 200 banków i firm handlujących na całym świecie, umożliwia klientom digitalizację instrumentów finansowania handlu, w tym akredytyw i gwarancji. ING sfinalizował swoją pierwszą transakcję towarową na platformie w sierpniu 2019 roku, finansując handel ropą naftową w imieniu firmy Mercuria^[188][189].
• ING Bank NV prowadzi ING Global Markets Research, usługę badawczą dla inwestorów instytucjonalnych i profesjonalnych, obejmującą trendy makroekonomiczne, rynek walutowy, stopy procentowe, rynki kredytowe i towary. Usługa ta, stanowiąca część sprzedaży i handlu hurtowego banku, dystrybuuje rekomendacje inwestycyjne i oferuje dostęp dla klientów korporacyjnych^[190].

W roku 2025 brytyjski magazyn finansowy Euromoney uznał ING za wiodący bank wśród przedsiębiorstw i nazwał go najlepszym bankiem zarządzającym gotówką w Europie, wiodącym dostawcą finansowania towarów i handlu oraz wiodącym dostawcą teoretycznego cash poolingu^[186][170].

Pod koniec 1996 roku ING skonsolidował aktywa ogółem w wysokości 483,9 mld NLG (258 mld dolarów) i osiągnął zysk netto w wysokości 3,3 mld NLG (1,8 mld dolarów)^[191]. W 2007 roku ING odnotował rekordowe zyski, częściowo napędzane 2 mld EUR zysku ze sprzedaży udziałów w ABN AMRO i Numico^[192]. Na dzień 31 grudnia 2007 roku kapitalizacja rynkowa ING wynosiła 60 mld EUR. Według Forbesa, w 2007 roku ING była dziewiątą co do wielkości firmą na świecie pod względem wielkości; grupa była, po Mitsubishi Bank, największym bankiem oszczędnościowym na świecie^[193]. 16 maja 2007 roku ING ogłosił program skupu akcji o wartości 5 mld EUR^[194]. Program rozpoczął się w czerwcu 2007 roku, a wszystkie akcje zostały wykupione i umorzone do połowy 2008 roku. Wykup akcji stał się możliwy dzięki wprowadzeniu nowych przepisów nadzorczych Bazylea II, które zapewniły ING nadwyżkę kapitału^[194].

Gwałtowny spadek wyników od 2008 r. był konsekwencją kryzysu finansowego. Do końca 2008 r. kapitalizacja rynkowa ING spadła do 15 mld euro. Liczba pracowników spadła o około jedną trzecią, czyli prawie 40 000 w sumie, między 2007 a 2012 r., w wyniku zarówno sprzedaży działalności biznesowej, jak i wewnętrznej restrukturyzacji. Działalność bankowa pozostała główną działalnością Grupy ING. Po pełnej spłacie pomocy publicznej w listopadzie 2014 r. Grupa ING mogła wznowić wypłatę dywidend po raz pierwszy od kryzysu finansowego^[66][195].

Za cały rok 2025, ING odnotował całkowity dochód w wysokości 23,0 mld euro i wynik netto w wysokości 6,327 mld euro, przy zwrocie z kapitału własnego (return on tangible equity, ROTE) na poziomie 13,6%^[6][143]. Przychody z opłat wzrosły o 15% rok do roku do 4,6 mld euro, napędzane przez wzrost produktów inwestycyjnych, bankowości codziennej i bankowości hurtowej. Współczynnik kapitału CET1 na koniec 2025 r. wyniósł 13,1%, przekraczając regulacyjne minimum wynoszące 11,06%^[6]. Za pierwszy kwartał 2026 r. ING odnotował całkowity dochód w wysokości 5,823 mld euro i wynik netto w wysokości 1,556 mld euro, przy ROTE w ujęciu kwartalnym wynoszącym 13,6%^[6]. ING ponownie potwierdził swoją prognozę na 2026 r. w wysokości 24 mld euro całkowitego dochodu i ROTE powyżej 14%.

Ralph Hamers, CEO od 2013 roku, kierował cyfrową strategią ING Think Forward i platformą bankowości mobilnej przed odejściem w 2020 roku. Steven van Rijswijk – weteran ING z 25-letnim stażem, wykształcony na Uniwersytecie Erazma w Rotterdamie, który pełnił funkcję szefa klientów korporacyjnych (2010), szefa ds. obsługi klientów w bankowości hurtowej (2014) i dyrektora ds. ryzyka (2017) – został CEO 1 lipca 2020 roku^[196]. Sygnalizował apetyt na wzrost oparty na przejęciach i dążenie do tego, aby ING stał się bankiem uniwersalnym na rynkach docelowych. Opublikowane cele strategiczne ING na rok 2027 pierwotnie obejmowały roczny wzrost całkowitych dochodów o 4–5%, dochód z opłat w wysokości 5 mld euro, wskaźnik kosztów do dochodów na poziomie 52–54% i zwrot z kapitału własnego na poziomie 14%^[196].

W styczniu 2025 dyrektor operacyjny Marnix van Stiphout oświadczył, że ING stawia na organiczny wzrost na swoich obecnych rynkach, wykluczając ekspansję geograficzną i priorytetowo traktując bankowość cyfrową oraz sprzedaż krzyżową produktów w celu zwiększenia przychodów z opłat^[197]. W styczniu 2026, ING podniósł swoje cele finansowe na rok 2027, zwiększając całkowity dochód do ponad 25 mld euro i zwrot z kapitału własnego powyżej 15%^[198].

Poprzednik ING, czyli NMB, otworzył w 1987 roku specjalnie stworzoną dla niego siedzibę główną przy ulicy Bijlmerplein, w dzielnicy Amsterdam-Zuidoost, oficjalnie nazwaną Amsterdamse Poort od sąsiadującego z nią centrum handlowego. Zaprojektowany przez architektów Antona Albertsa i Maxa van Huuta w organicznym stylu architektonicznym, budynek zyskał popularną nazwę Zamek z Piasku (niderl. Het Zandkasteel), zainspirowaną jego piaskową fasadą i rzeźbiarską formą, przypominającą zamek. Służył jako siedziba główna NMB, a po fuzji w 1991 roku – również ING^[199].

W 2002 roku zarząd ING przeniósł się do nowo wybudowanej siedziby głównej, ING House, w Zuidas, dzielnicy biznesowej Amsterdamu. Zaprojektowany przez Roberto Meyera i Jeroena van Schootena, otwarty 16 września 2002 przez ówczesnego księcia Wilhelma-Aleksandra, budynek miał odzwierciedlać ambicje ING jako globalnej instytucji finansowej. Ma 28 metrów szerokości, 138 metrów długości i 48 metrów wysokości w najwyższym punkcie^[200].

Po operacyjnym, a później prawnym rozdzieleniu działalności bankowej i ubezpieczeniowej ING, ING House stał się w latach 2012–2014 główną siedzibą nowo utworzonej niezależnej Grupy NN, podczas gdy ING Bank i kierownictwo Grupy ING powróciły do pierwotnego budynku Amsterdamse Poort. Łącznie, wliczając pierwotny okres 1987–2002, ING zajmował budynek Amsterdamse Poort przez ponad 30 lat, zanim umowa najmu wygasła w 2019 roku. Sam ING House został od tego czasu przemianowany na Infinity^{[201][202][203]}.

Od 2020 roku główną siedzibą ING jest Cedar(inne języki), położony w Cumulus Park, części amsterdamskiej dzielnicy innowacji w południowo-wschodniej dzielnicy Bijlmermeer, w pobliżu miejsca, gdzie kiedyś stał budynek Amsterdamse Poort. Pięciopiętrowy budynek ma szklaną fasadę i nosi nazwę od drzewa cedrowego, symbolizującego zrównoważony rozwój i wzrost^[204]. Decyzja ta zapadła po ocenie, że starzejący się budynek Amsterdamse Poort – z małymi oknami i połamanymi płytami podłogowymi – nie spełnia już współczesnych potrzeb pracowniczych, a jego remont byłby niezwykle kosztowny^[205].

ING, który prowadził konta firmie Vimpelcom przekazującej łapówki uzbeckim urzędnikom, znalazł się pod lupą holenderskiej Prokuratury Krajowej po zawarciu ugody z VimpelCom w 2016 r. na kwotę 795 milionów dolarów, co było największą tego typu ugodą w historii Holandii^{[206][207][208]}. Dyrektor finansowy ING, Koos Timmermans, zrezygnował wówczas ze stanowiska^[209]. Według Prokuratury bank zaniedbał swoje obowiązki w kwestii zapobiegania praniu pieniędzy. W latach 2010–2016 klienci nadużywali kont posiadanych w bankach ING, aby prać setki milionów euro^[210]. Po zawarciu ugody w 2018 r. prezes Hamers powiedział, że bank popiera propozycje UE dotyczące nowego transgranicznego organu do walki z praniem pieniędzy^[211].

Według śledztwa z lutego 2019, ING udzielił łącznie 3,5 mld dolarów finansowania firmom Odebrecht, Gunvor, Shell i SBM Offshore, które od lat były powiązane ze skandalami korupcyjnymi^[212]. W 2019 roku wyszło również na jaw, że moskiewski oddział ING przez lata współpracował z firmą, którą sam bank podejrzewał o udział w praniu pieniędzy już w 2009 r. We wrześniu 2020 projekt FinCEN Files ujawnił, że polski oddział ING pomógł rosyjskim i ukraińskim klientom w praniu ogromnych kwot pieniędzy z Rosji^{[213][214][215]}.

W czerwcu 2012 roku ING Bank NV zgodził się na przepadek 619 milionów dolarów – wówczas najwyższej kary nałożonej kiedykolwiek na instytucję finansową za naruszenie amerykańskich sankcji – w celu uregulowania zarzutów karnych wniesionych przez Departament Sprawiedliwości USA i biuro prokuratora okręgowego na Manhattanie, wraz z równoległą ugodą cywilną z Biurem Kontroli Aktywów Zagranicznych Departamentu Skarbu USA^[216]. W ugodzie uznano ustalenia, że ING celowo usunął informacje identyfikujące ponad 20 tysięcy transakcji w latach 2002–2007, aby ukryć, że brały w nich udział objęte sankcjami strony z Kuby, Iranu, Sudanu, Birmy oraz Libii, kierując płatności przez amerykański system finansowy za pośrednictwem firm fasadowych i innych środków. Z naruszeniem Ustawy o międzynarodowych nadzwyczajnych uprawnieniach gospodarczych (International Emergency Economic Powers Act) oraz Ustawy o handlu z wrogiem (Trading with the Enemy Act)^[216][217]. ING zawarł wówczas umowę o odroczonym ściganiu i przyznał się do fałszowania dokumentacji nowojorskich instytucji finansowych^{[216][218][219][220]}.

Według ustaleń Departamentu Skarbu, ta metoda ukrywania nie ograniczała się do Curaçao – jednostki bankowości korporacyjnej ING we Francji, Belgii i Holandii stosowały to samo podejście, kierując płatności w dolarach amerykańskich i transakcje finansowania handlu przez Stany Zjednoczone. We Francji kierownictwo banku poszło dalej, tworząc i dostarczając kubańskim instytucjom finansowym fałszywe stemple indosowe ING – aby czeki podróżne powiązane z Kubą mogły być rozliczane w amerykańskich systemach płatności bez wykrycia. Jednocześnie w Holandii Dział Finansowania Handlu i Towarów w pionie Bankowości Korporacyjnej kierował płatności dla objętych sankcjami klientów kubańskich za pośrednictwem niezależnych pośredników korporacyjnych, aby ukryć ich tożsamość. Natomiast w tym czasie rumuński oddział banku usunął kluczowe dane z akredytywy – przetwarzanej za pośrednictwem banku amerykańskiego – która finansowała eksport towarów pochodzenia amerykańskiego do Iranu^[216].

Bank ING spotykał się z ciągłą krytyką za utrzymywanie działalności w Rosji pomimo międzynarodowych sankcji oraz napięć geopolitycznych po rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Według projektu Leave Russia, który śledzi ciągłą obecność firm na rynku rosyjskim, ING nadal aktywnie działał w tym kraju, co wzbudziło obawy wśród aktywistów dotyczące powiązania banku z międzynarodowymi działaniami na rzecz sankcji^[221].

W styczniu 2025 roku ING zgodził się sprzedać swój rosyjski biznes spółce Global Development JSC należącej do moskiewskiego inwestora, w ramach transakcji, która miała skutkować stratą w wysokości 700 milionów euro w zyskach po opodatkowaniu, w tym szacowaną stratą księgową w wysokości około 400 milionów euro. Bank poinformował, że od lutego 2022 roku zmniejszył udzielanie kredytów klientom rosyjskim o ponad 75%^[222]. Umowa została jednak rozwiązana w kwietniu 2026 roku, po tym jak nabywca nie uzyskał wymaganych zgód regulacyjnych od władz rosyjskich. ING oświadczył, że nadal dąży do wyjścia z rynku rosyjskiego, choć do połowy 2026 roku nie zakończył jeszcze procesu wycofywania się (patrz § Operacje globalne)^[141][142].

Według badań Netwerk Vlaanderen, ING wraz z Bank of China zorganizowały w 2003 roku emisję akcji chińskiej spółki Avichina dostarczającej samoloty wojskowe do krajów objętych embargiem UE na broń^[223]. W 2005 roku – ING wraz z Axa, Fortis, Dexia i KBC – zainwestowało ponad 6,6 miliarda euro w firmy zamieszane w naruszenia praw człowieka. Firmy i projekty, w które inwestowały banki, były kontrowersyjne ze względu na wspieranie reżimów dyktatorskich, przymusowych przesiedleń i pracy przymusowej, w tym krytykę dotyczącą inwestycji w gazociąg w Mjanmie i gazociąg Baku–Tbilisi–Ceyhan przez Turcję, Azerbejdżan i Gruzję^[224]. ING zainwestował ponad 900 milionów dolarów w siedmiu głównych producentów broni jądrowej^[225].

W 2006 roku ING zainwestował 200 miliardów euro zgodnie z kryteriami zrównoważonych inwestycji i z wynikiem 73,5 (w porównaniu ze średnią sektorową na poziomie 47,4) zajął drugie miejsce pod względem zrównoważonego rozwoju wśród spółek notowanych na AEX, zgodnie z badaniem przeprowadzonym przez Dutch Sustainability Research^[226]. W 2007 roku ING wraz z 32 innymi bankami udzielił 10 miliardów dolarów kredytu spółce wydobywczej Freeport-McMoRan, krytykowanej za poważne naruszenia praw człowieka i odprowadzanie zanieczyszczonych odpadów górniczych do rzek w prowincji Papua w Indonezji^[227][228].

W latach 2011–2016 ING zainwestował ponad 5 miliardów dolarów w spółki górnicze, których reputacja w zakresie przestrzegania praw człowieka i ochrony środowiska budziła wątpliwości^[229].

ING oświadcza, że nie inwestuje w kontrowersyjną broń, taką jak miny przeciwpiechotne i amunicja kasetowa, chociaż producenci takiej broni nie są sami wykluczeni z inwestycji^[230][231].

ING finansuje firmę SOCFIN produkującą olej palmowy, która jest powiązana z wywłaszczaniem ziemi, wylesianiem i naruszeniami praw człowieka^[232][233]. ING zainwestował ponad 1 miliard euro w firmy powiązane z wylesianiem i naruszeniami praw człowieka, a także z pożarami w Amazonii i jej okolicach^[234]. ING jest największym holenderskim finansistą siedmiu głównych firm zajmujących się gazem łupkowym i tworzywami sztucznymi, z finansowaniem w wysokości 4 miliardów dolarów^[235][236].

ING ustaliło zobowiązania dotyczące zrównoważonego rozwoju, w tym deklarowaną ambicję mobilizacji 150 miliardów euro rocznie w ramach finansów zrównoważonych do 2027 r., wdrażaną za pomocą podejścia „Terra”, które steruje portfelem kredytowym w odniesieniu do celów dotyczących sektora klimatycznego zgodnych z Porozumieniem paryskim^[196]. Podejście to narodziło się w 2018 r., kiedy ING, jako jeden z pierwszych dużych banków, ogłosił, że oceni cały swój portfel kredytowy o wartości 600 miliardów dolarów pod kątem wpływu na klimat, korzystając ze scenariuszy klimatycznych Międzynarodowej Agencji Energetycznej^[237].

Według holenderskiego programu telewizyjnego „Pointer” w listopadzie 2022, ING Bank, z finansowaniem w wysokości 7 miliardów dolarów, jest drugim co do wielkości finansującym terminale LNG w Stanach Zjednoczonych^[238]. Gaz pochodzi częściowo z Basenu Permskiego w Zachodnim Teksasie, gdzie produkcja ropy naftowej i gazu generuje więcej emisji gazów cieplarnianych niż gdziekolwiek indziej na świecie^[239]. Stamtąd gaz jest transportowany do finansowanych przez ING terminali w Zatoce Meksykańskiej, gdzie jest schładzany do temperatury −162 °C, do wysyłki w postaci płynnej do Europy i Azji.

Opublikowany w marcu 2024 raport dotyczący działalności europejskiego sektora finansowego, wykazał, że ING, wraz z Rabobankiem, znalazł się w pierwszej piątce europejskich banków zagrażających lasom i klimatowi. ING miał zapewnić w tym kontekście finansowanie w wysokości 23 mld euro. Wcześniejsza współpraca z ING nie doprowadziła do zmian w polityce i strategii banku, co skłoniło do podjęcia działań mających na celu zmuszenie banku, poprzez regulacje europejskie, do przyjęcia mniej szkodliwej dla środowiska polityki inwestycyjnej^[240][241].

We wrześniu 2024 prezes van Rijswijk powiedział, że ING ograniczy lub zaprzestanie finansowania klientów korporacyjnych, którzy nie poczynią wystarczających postępów w zmniejszaniu swojego śladu węglowego, na podstawie oceny planów przejścia na gospodarkę klimatyczną 2 tysięcy swoich największych klientów, a termin realizacji postępów ustalono na 2026 rok. Bank poinformował również, że od 2025 r. zaprzestanie finansowania nowych terminali eksportowych LNG i zakończy nowe finansowanie dla spółek zajmujących się wyłącznie wydobyciem ropy naftowej i gazu, które rozwijają nowe złoża^[242].

ING sponsoruje wydarzenia sportowe i wystawy sztuki na całym świecie^[243]. W latach 2003–2010, ING był sponsorem tytularnym maratonów, w tym: Maratonu Nowojorskiego^[244], a także biegów maratońskich w Miami, Atlancie, Luksemburgu^[245], Hartford, a także Philadelphia Distance Run w Filadelfii oraz biegu Bay to Breakers w San Francisco (2005–2010).

ING jest głównym globalnym sponsorem piłki nożnej, sponsorując Królewski Holenderski Związek Piłki Nożnej^[246] oraz Królewski Belgijski Związek Piłki Nożnej^[247]. Sponsoruje także Niemiecką Federację Koszykówki^[243].

ING był sponsorem tytularnym zespołu Renault Formuły 1 od sezonu 2007 do sezonu 2009. Był sponsorem tytularnym Grand Prix Australii i Grand Prix Belgii, Grand Prix Węgier oraz Grand Prix Turcji. ING zakończył sponsorowanie Renault częściowo z powodu ograniczenia wydatków na reklamę, a częściowo z powodu kontrowersji wokół zespołu Renault Formuły 1^[248].

W latach 2001–2006 firma sponsorowała także rozgrywki krykieta ING Cup w Australii (obecnie Dean Jones Trophy), będące krajowymi rozgrywkami o ograniczonej liczbie overów^[249].

Od 1989 roku ING jest głównym sponsorem holenderskiej Królewskiej orkiestry symfonicznej Koninklijk Concertgebouworkest^[243].

Od 2008 roku ING sponsoruje coroczną paradę równości Pride Amsterdam^[250].

ING jest sponsorem instytucji sztuki, między innymi Rijksmuseum, a także, jako partner korporacyjny, nowojorskiego Museum of Modern Art^[251]. Sama ING jest właścicielem kolekcji oraz przechowuje autorskie kolekcje dzieł sztuki w Belgii, Meksyku, Holandii, Polsce i Wielkiej Brytanii^[252].

Grupa ING posiada znaczną kolekcję sztuki, budowaną od 1974 roku, kiedy jeden z jej poprzedników, NMB Bank, rozpoczął kolekcjonowanie współczesnej holenderskiej sztuki figuratywnej^[253]. Kolekcja rozrosła się poprzez kolejne fuzje: w 1989 roku, po przejęciu Postbanku, kolekcja wzbogaciła się o dzieła artystów abstrakcyjnych, m.in. Ada Dekkersa i Joosta Baljeu; w 1991 roku, w wyniku fuzji z Nationale-Nederlanden, kolekcja objęła zbiory tego ubezpieczyciela, w tym szkołę haską i sztukę francuską, między innymi prace Pata Andrei. Dalsza ekspansja nastąpiła w latach 90. XX wieku poprzez przejęcia Barings Bank i Banku Śląskiego w Polsce, co ostatecznie zaowocowało pięcioma odrębnymi podkolekcjami^[254].

Kolekcja ING koncentruje się na współczesnej holenderskiej sztuce figuratywnej, obejmując dzieła ekspresjonistyczne, impresjonistyczne, realistyczne i magiczno-realistyczne. Wśród artystów reprezentowanych w kolekcji znajdują się Iris van Dongen, Bernardien Sternheim, Ans Markus, Henk Helmantel i Philip Akkerman. Kolekcja obejmuje również fotografie Erwina Olafa i abstrakcyjne prace takich artystów jak Peter Struycken i Joost Baljeu^[255]. Brytyjska kolekcja sztuki ING odziedziczona po Barings Bank obejmuje prace Samuela Palmera, Stanleya Spencera i LS Lowry’ego, ze szczególnym uwzględnieniem współczesnych brytyjskich artystów; znajduje się ona w biurach banku London Wall i została udostępniona za pośrednictwem wypożyczeń galerii i programów szkolnych^[256].

ING Belgium posiada również własną kolekcję dzieł sztuki. Jest ona różnorodna i reprezentuje wiele ruchów artystycznych końca XX wieku, w tym neoekspresjonizm, Arte povera, New British Sculpture oraz Nową Rzeczowość. Kolekcja powstała w wyniku zakupów dokonanych przez Léona Lamberta i Louisa Camusa w Bank van Brussel^[257].

W szczytowym okresie kolekcja ING liczyła łącznie ponad 25 tysięcy dzieł. Według Annabelle Birnie, dyrektor ING Art Management, bank uważał za swój społeczny obowiązek udostępnienie tych dzieł publiczności: duża ich część wisiała w budynkach ubezpieczeniowych i biurach bankowych, a pozostała część została wypożyczona muzeom i centrom wypożyczania dzieł sztuki^[253]. W późniejszych latach przeprojektowany model bankowości zmniejszył liczbę biur, pozostawiając mniej miejsca na ścianach na dzieła sztuki. W 2009 roku około 2500 dzieł z niższej półki cenowej zostało zlicytowanych za pośrednictwem serwisu eBay; dochód w wysokości 150 000 euro przekazano na rzecz UNICEF-u^[253].

We wrześniu 2010 roku ING przekazało 271 obrazów do Drents Museum w Assen, specjalizującemu się we współczesnej sztuce figuratywnej. Dyrektor muzeum, Michel van Maarseveen, określił dar jako „najwspanialszy przykład współczesnej sztuki figuratywnej w Holandii”^[253]. ING rozpoczęło negocjacje z kolejnymi muzeami i rozważało możliwości przekazania zbiorów szpitalom i placówkom opiekuńczym^[253]. Do 2021 roku kolekcja została zredukowana do 6 tysięcy dzieł^[258].

• Wichert vanW. Engelen Wichert vanW., Blauw bloed: opkomst en ondergang van de Postbank, Amsterdam: FT Press, 2009, s. 73–90, ISBN 978-9043018432, OCLC 434829427 [zarchiwizowane z adresu 2018-08-31] .
• JokeJ. Mooij JokeJ., HenrietteH. Prast HenrietteH., A brief history of the institutional design of banking supervision in the Netherlands, [w:] TheaT. Kuppens, HenriëtteH. Prast, SandraS. Wesseling (red.), Banking Supervision at the Crossroads, Edward Elgar Publishing, 2003, s. 73–90, DOI: 10.4337/9781781950531.00009, ISBN 978-1-84376-308-6, OCLC 434829427 .

• Oficjalna strona ING Groep (ang. • niderl.)
• ING Wholesale Banking
• ING Global Markets Research
• ING Think – serwis analiz ekonomicznych i finansowych
• ING Art Platform