Lew Elbert

Lew Gilarowicz Elbert, ros. Лев Гилярович Эльберт (ur. 10 listopada 1898 r. w Charkowie, zm. w 1946 r. w Niemczech) – radziecki rewolucjonista, funkcjonariusz służb specjalnych, a następnie korespondent agencji prasowej.

Urodził się pod nazwiskiem Elberein. Ukończył gimnazjum w Moskwie. W latach 1916–1917 studiował prawo na Uniwersytecie Dońskim w Rostowie nad Donem. Następnie został kursantem w szkole praporszczików. W międzyczasie w 1918 r. wstąpił do Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików). Służył w batalionie studenckim. Następnie wszedł w skład Permskiej Rady Deputatów Robotniczych i Żołnierskich. Po pewnym czasie objął funkcję sekretarza, a potem zastępcy przewodniczącego Związku Wojskowych Sowieckich w Permie. Skierowano go na Front Zachodni, gdzie był komisarzem politycznym. Następnie pełnił funkcję zastępcy gubernialnego komisarza wojskowego w guberni mińskiej. W lutym 1919 r. wstąpił do CzeKa. Był członkiem kolegium mińskiej CzeKa, a następnie kierował Oddziałem Specjalnym CzeKa Litewsko-Białoruskiej Republiki Radzieckiej. Od lipca tego roku służył na Froncie Wschodnim jako komisarz polityczny, a potem kierownik oddziału gubernialnego wojenkomatu w Jekaterynburgu. Został ciężko ranny. W 1920 r. stanął na czele Uralskiej Komisji Obłastnej do Spraw Organizacji Subotników. Po powrocie do Moskwy przewodniczył Radzie Politycznej Komitetu Centralnego Związku Robotników Transportu, a następnie Centralnej Międzyresortowej Komisji do Spraw Organizacji Subotników. Od kwietnia 1921 r. pełnił funkcję zastępcy kierownika Oddziału Informacyjnego CzeKa. W listopadzie tego roku wysłano go na Łotwę, gdzie był urzędnikiem poselstwa politycznego Rosji Sowieckiej. Następnie pełnił funkcję urzędnika konsulatu generalnego w Konstantynopolu. W obu państwach wykonywał nielegalne zadania wywiadowcze. W stolicy Turcji został aresztowany przez francuskie władze wojskowe. Po powrocie do Moskwy w 1922 r. został pracownikiem Głównego Urzędu do Spraw Literatury i Wydawnictw Narkomatu Oświaty Publicznej. We wrześniu 1923 r. powrócił do służby w OGPU. Od 1924 r. był funkcjonariuszem rezydentury INO OGPU w Warszawie. Następnie odesłano go do centrali OGPU. W 1926 r. został rezydentem INO OGPU w Grecji pod dyplomatyczną przykrywką attaché poselstwa politycznego ZSRR. W tym samym roku objął funkcję korespondenta TASS w Szwecji. Następnie pełnił zadania dla INO OGPU w Norwegii, a potem Palestynie. W styczniu 1930 r. stanął na czele 1 wydziału INO OGPU. Następnie przeniesiono go do rezerwy specjalnej INO OGPU. Od 1931 r. kierował oddziałem informacyjnym Mossowieta. Następnie był szefem oddziału zagranicznego, a potem członkiem kierownictwa Sojuzkino. Dalsze lata życia spędził jako korespondent TASS. W 1946 r. zmarł we wschodnich Niemczech podczas podróży służbowej.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.