M-101

M-101 – monofoniczny magnetofon kasetowy produkowany w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku przez Zakłady Mechaniki Precyzyjnej „UNITRA-MAGMOR” z Gdańska. Magnetofon przystosowany był do zasilania[a] zarówno z sieci, poprzez zewnętrzny zasilacz[b], jak i za pomocą 4 baterii typu „paluszek”[c]. Przy zachowaniu równocześnie stosunkowo niewielkich wymiarów, wynoszących odpowiednio 105×154×45 mm i wyposażeniu tego modelu w gniazdo słuchawkowe, mógł on być eksploatowany jako magnetofon przenośny typu walkman, choć od tych ostatnich był nieznacznie większy, a jego prostopadłościenny kształt zmniejszał walory użytkowe w zakresie ergonomii takiej eksploatacji. Oprócz gniazda słuchawkowego, w przeciwieństwie do walkmanów, wyposażony był również w głośnik GD 5/0,2/8 Ω[1].

Był to magnetofon dwuścieżkowy, monofoniczny. Pracował z prędkością przesuwu taśmy wynoszącą 4,76 cm/s. Zakres przenoszonych częstotliwości wynosił od 80 do 8000 Hz. Magnetofon przeznaczony był do użytku z kasetami „COMPACT” (zalecane Low Noise) z taśmą żelazową, C-60 oraz C-90, przy czym w instrukcji dodatkową pieczątką informowano, że nie zaleca się stosować tych ostatnich. Mógł być użytkowany w dowolnym położeniu. Jego masa bez baterii wynosiła 0,55 kg.

Magnetofon miał również możliwość zapisu dźwięku ze źródła zewnętrznego przez gniazdo radio-magnetofon lub z wbudowanego w magnetofonie mikrofonu. Klawisz PAUZA, układ regulacji wzmocnienia ARW i system AUTO-STOP dawał możliwość użytkowania urządzenia jako dyktafonu.

Gniazdo radio-magnetofon umożliwiało wprowadzenie do urządzenia zewnętrznego sygnału dźwiękowego, np. z radia, telewizora, mikrofonu itd., który mógł zostać także zapisany na taśmie kasety. Możliwa była także transmisja sygnału dźwiękowego do urządzeń zewnętrznych, np. podanie sygnału na zewnętrzny wzmacniacz. Umieszczenie wtyku w tym gnieździe automatycznie odłączało wbudowany mikrofon.

Jak wyżej zaznaczono, magnetofon mógł być zasilany[a] 4 bateriami typu R6 lub akumulatorami[c]. Można było także za pomocą zewnętrznego zasilacza[b], użytkować magnetofon zasilany z sieci. Ponadto magnetofon mógł pełnić funkcję ładowarki akumulatorów. Umieszczenie w pojemniku akumulatorów i zasilenie urządzenia z sieci poprzez zasilacz, umożliwiało ładowanie akumulatorów.

Uwagi

  1. ↑ a b Zasilanie magnetofonu napięciem stałym 6 V, około 150 mA.
  2. ↑ a b Producent zalecał zasilacz produkcji ZATRA typ ZS 0,2/6/1 lub TELSIN typ ZT-3.
  3. ↑ a b Zalecane przez producenta cztery ogniwa MR6 lub LR6, albo akumulatory KR-15/51, ewentualnie R6.

Przypisy

  1. ↑ Instrukcja obsługi magnetofonu kieszonkowego, Magnetofon M-101, Zakład Mechaniki Precyzyjnej „UNITRA-MAGMOR”, Gdańsk.

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.