Red Mitchell

Red Mitchell
Ilustracja
Rune Gustafsson (z lewej), Red Mitchell (w środku) i Egil «Bop» Johansen (z prawej) w klubie Downtown w Oslo w 1972
Imię i nazwisko

Keith Moore Mitchell

Data i miejsce urodzenia

20 września 1927
Nowy Jork

Data i miejsce śmierci

8 listopada 1992
Salem (Oregon)

Instrumenty

kontrabas

Gatunki

jazz

Zawód

muzyk

Powiązania

Harold Land

Multimedia w Wikimedia Commons

Keith Moore "Red" Mitchell (ur. 20 września 1927 w Nowym Jorku, zm. 8 listopada 1992 w Salem) – amerykański kontrabasista jazzowy, kompozytor, poeta, autor tekstów piosenek. Był bratem Whiteya Mitchella, również basisty i producenta telewizyjnego.

Mitchell dorastał w New Jersey. Jego ojciec był inżynierem, ale interesował się muzyką w równym stopniu, co jego żona (matka Keitha) poezją. Pierwszym instrumentem Mitchella był fortepian, potem saksofon altowy i klarnet. Cornell University przyznało mu stypendium, dzięki któremu mógł studiować inżynierię, ale w 1947 Mitchell odbywał służbę wojskową w Niemczech grając w orkiestrze na kontrabasie. W następnym roku był już członkiem jazzowego tria w Nowym Jorku.

Zdobył uznanie i popularność występując i nagrywając z takimi artystami jak: Mundell Lowe, Chubby Jackson, Charlie Ventura, Woody Herman, Red Norvo i Gerry Mulligan. Na początku lat 50. dołączył do jazzowej sceny Zachodniego Wybrzeża, a wśród muzyków, którym towarzyszył byli: André Previn, Shelly Manne, Hampton Hawes, Billie Holiday, Stan Seltzer, Ornette Coleman i inni.

Pracował również jako muzyk sesyjny w studiach telewizyjnych i filmowych (MGM) w okolicach Los Angeles, czasem pojawiając się i na ekranie. Brał udział w filmach dokumentalnych, których bohaterami byli Tal Farlow i Zoot Sims.

Na początku lat 60. razem z saksofonistą Haroldem Landem założył i prowadził jazzowy kwintet. W 1966 Red Mitchell zaczął stroić swój instrument w sposób właściwy dla skrzypiec, altówki czy wiolonczeli, otworzył przez to dla kontrabasistów wiele nowych możliwości.

W 1968 Mitchell zamieszkał w Sztokholmie. Zdobył szwedzkie Grammy Awards w 1986 i 1991 za swoje nagrania jako pianista, basista i wokalista oraz za swoje kompozycje i poetyckie teksty do utworów muzycznych.

W tym okresie razem z Mitchellem koncertowali i nagrywali: Clark Terry, Lee Konitz, Herb Ellis, Jim Hall, Joe Pass, Kenny Barron, Hank Jones, Ben Webster, Bill Mays, Warne Marsh, Jimmy Rowles, Phil Woods, Roger Kellaway, Putte Wickman i inni. Często grywał w duetach, w drugiej połowie lat 80. przeważnie z pianistą Rogerem Kellawayem.

Do Stanów Zjednoczonych powrócił na początku 1992, zamieszkał w Oregonie, gdzie – jeszcze w tym samym roku – zmarł w wieku 65 lat.

Tom zebranych poezji artysty Simple isn't Easy – Songs by Red Mitchell ukazał się drukiem już po jego śmierci, wydany w ograniczonym nakładzie przez Diane Mitchell i Janice Mancuso.

Dyskografia (wybór)

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.