Tom Dillmann

Tom Dillmann (2025)
Imię i nazwisko	Tom Aston Dillmann
Państwo	Francja
Data i miejsce urodzenia	6 kwietnia 1989 Miluza
Sezon 2026
Seria	European Le Mans Series
Zespół	Inter Europol Competition
Samochód	Oreca 07
Nr startowy	43
Partnerzy	Jakub Śmiechowski Nick Yelloly
Sukcesy
2010: Niemiecka Formuła 3 (mistrz) 2014: Porsche Carrera Cup - 24H Le Mans Support Race - Class A (drugie miejsce) European Le Mans Series 2024 - wicemistrz (LMP2) IMSA Sportscar Championship 2024 - mistrz (LMP2) 24h Le Mans 2025 - zwycięzca (LMP2) European Le Mans Series 2025 - wicemistrz (LMP2)
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Tom Aston Dillmann^[1] (ur. 6 kwietnia 1989 w Miluzie) – francuski kierowca wyścigowy dla Inter Europol Competition w European Le Mans Series, 24h Le Mans i IMSA Sportscar Championship. Jest zwycięzcą 24h Le Mans 2025 i 12h Sebring 2025 w klasie LMP2, mistrzem IMSA Sportscar Championship 2024 w klasie LMP2 i wicemistrzem European Le Mans Series w latach 2024-2025 w klasie LMP2. Jest mistrzem Formuły V8 3.5 w 2016 i Niemieckiej Formuły 3 w 2010.

Francuz karierę rozpoczął w wieku zaledwie 4 lat, od kartingu. W 2004 roku przeszedł do wyścigów samochodów jednomiejscowych, debiutując w Hiszpańskiej Formule Junior 1600. Poza tym Tom ścigał się również w Formule Renault Monza oraz w Belgijskiej Formule Renault 1.6., zajmując odpowiednio 14. i 5. miejsce na koniec sezonu.

W latach 2005–2006 Dillman brał udział w Europejskiej oraz Francuskiej Formule Renault. W obu seriach lepiej spisywał się w drugim podejściu, kiedy to został sklasyfikowany odpowiednio na 8. i 10. pozycji w klasyfikacji końcowej.

W sezonie 2007 Tom, za sprawą mistrzowskiej stajni ASM Formule 3, awansował do Formuły 3 Euroseries (startował w drugorzędnym teamie). Debiut w serii nie był jednak udany dla Francuza, zważywszy na rezultaty swoich partnerów zespołowych, którzy walczyli o zwycięstwa. Ostatecznie Dillmann pięciokrotnie zdobył punkty, z czego trzykrotnie stanął na podium (najlepiej spisał się na hiszpańskim torze Circuit de Catalunya, gdzie zajął 2. i 3. miejsce), będąc w rezultacie sklasyfikowanym na 9. miejscu.

W roku 2008 Dillmann przeniósł się do francuskiej ekipy SG Formula. Pierwsze trzy rundy nie były jednak dla Francuza udane i po domowej eliminacji opuścił mistrzostwa. Do serii wrócił cztery wyścigi później. Na niemieckim obiekcie Nürburgring, Tom spisał się bardzo dobrze, zajmując 3. i 5. pozycję. Był to jednak ostatni wyścigowy weekend dla reprezentanta Francji w tym sezonie, w tej serii. Dorobek punktowy pozwolił mu zająć 18. miejsce w generalnej klasyfikacji. Pod koniec sezonu Francuz związał się z włoskim zespołem Europa Corse, we Włoskiej Formule 3, na trzy ostatnie rundy. Pomimo iż w pierwszym wyścigu został zdyskwalifikowany, w kolejnych dwukrotnie zajął 2. i 3. miejsce. W ostatnim nie dojechał do mety. Ostatecznie w klasyfikacji końcowej zajął wysokie 7. miejsce.

W 2009 roku wystąpił łącznie w czterech rundach europejskiego cyklu F3, w austriackim zespole HBR Motosrport. Mało konkurencyjny sprzęt nie pozwolił mu jednak nawet myśleć o punktach. I tym razem Francuz włączył się do rywalizacji narodowej F3 pod koniec sezonu, tym razem jednak do Niemieckiej Formuły 3. W ekipie Neuhauser Racing, Dillmann spisał się znakomicie, stając na podium w pięciu z sześciu wyścigów, w których wziął udział (z czego trzykrotnie zwyciężył, natomiast jednego z wyścigów nie ukończył). Efektowny debiut w serii zakończył na wysokiej 6. pozycji.

Rok później Francuz podpisał kontrakt z austriacką stajnią HS Technik na pełny udział w niemieckim cyklu F3. Jako jeden z faworytów do tytułu nie zawiódł, sięgając po mistrzostwo w ostatniej rundzie sezonu na torze Oschersleben (największym rywalem Dillmanna był Niemiec Daniel Abt). W ciągu osiemnastu wyścigów dziewięciokrotnie dojechał na trzecim miejscu, z czego sześć razy zwyciężył. Poza tym sześciokrotnie sięgnął po pole position i dziesięć razy wykręcił najszybsze okrążenie w wyścigu. Na początku sezonu wystąpił również w pierwszej rundzie włoskiego cyklu F3. Zajmując 4. i 2. miejsce (dodatkowo wykręcił najszybsze okrążenie), stał się pierwszym liderem mistrzostw. Pomimo tego zaprzestał w niej startów, na rzecz niemieckiej serii.

Na sezon 2011 Francuz podpisał kontrakt z brytyjską stajnią Carlin. Już w pierwszej sesji kwalifikacyjnej okazał się najlepszy. W wyścigu uplasował się jednak na trzecim miejscu. Po absencji Toma w Katalonii, powrócił do rywalizacji na rundę w Walencji. W hiszpańskim zespole Barwa Addax startował do końca sezonu. Jego wyniki odbiegały jednak od oczekiwanych i w tylko w trzech wyścigach dojechał na punktowanych lokatach. Ostatecznie serię zakończył na 14. pozycji.

W 2012 roku Francuz znalazł posadę etatowego kierowcy wyścigowego w przedsionku Formuły 1 – Serii GP2. W pierwszym sezonie startów zdołał nawet wygrać jeden z wyścigów. Uzbierane 29 punktów dało mu piętnaste miejsce w klasyfikacji końcowej. Na sezon 2013 podpisał kontrakt z debiutującą w serii ekipą Russian Time. W ciągu 21 wyścigów, w których wystartował, dwukrotnie stawał na podium oraz raz wywalczył pole position. Z dorobkiem 192 punktów uplasował się na dziesiątej pozycji w klasyfikacji generalnej.

W sezonie 2014 Francuz zastąpił André Negrão w bolidzie ekipy Arden International podczas rundy w Hiszpanii. W sprincie stanął na trzecim stopniu podium na starty w Serii GP2. Podczas rundy w Niemczech Dillmann powrócił do startów z Caterhamem, dla którego zdobył dwa punkty. Uzbierał łącznie osiemnaście punktów, które zapewniły mu dziewiątnaste miejsce w końcowej klasyfikacji kierowców.

W roku 2015 Francuz postanowił przenieść się do Formuły Renault 3.5, gdzie podpisał kontrakt z brytyjską ekipą Jagonya Ayam with Carlin. Już w trzecim starcie stanął na najniższym stopniu podium (na ulicznym torze w Monte Carlo), a na kolejne musiał czekać przedostatniej rundy sezonu, na rodzimym torze Bugatti. Dillmann prezentował jednak równą formę, będąc jedenastokrotnie w czołowej szóste. Zdobył łącznie 122 punkty, dzięki czemu zmagania zakończył na 7. miejscu, jednak do czwartej pozycji stracił zaledwie trzynaście punktów.

W sezonie 2016 pozostał w serii, która została przekształcona w Formułę 3.5 V8. Tym razem nawiązał współpracę z hiszpańskim teamem Adriána Vallésa. W owym sezonie, dzięki dwóm zwycięstwom w wyścigach, pięciu pole position i dwóm najszybszym okrążeniom Dillmann zapewnił sobie mistrzostwo w ostatniej rundzie, wyprzedzając najbliższego rywala, Louisa Delétraza, o siedem punktów.

W sierpniu 2015 roku Dillmann wziął udział w przedsezonowych testach z zespołem Aguri^[2]. W kwietniu 2017 roku Dillmann wziął udział w sesji treningowej z Venturi podczas ePrix w Meksyku, zastępując Stéphane'a Sarrazina^[3]. W tym samym miesiącu Venturi ogłosiło, że Dillmann zadebiutuje w wyścigu podczas ePrix w Paryżu, zastępując Maro Engela^[4].

W sezonie FE 2018–19 Dillmann dołączył do zespołu NIO na pełny etat.^[5]Nie zdobył żadnych punktów w całym sezonie, zajmując 23. miejsce w klasyfikacji generalnej. W maju 2021 roku Dillmann został ogłoszony kierowcą symulatora i rezerwowym kierowcą zespołu Jaguar Racing Formula E i od tego czasu pełni tę rolę^[6][7].

W 2015 roku Francuz zadebiutował w World Endurance Championship, w klasie LMP2. Debiut okazał się dla niego udany. W zespole Signatech Alpine (wraz ze swoimi rodakami - Paul-Loup Chatin i Nelsonem Paciaticim – wystartował w dwóch ostatnich rundach sezonu. Na torze w Szanghaju ich załoga odniosła zwycięstwo, natomiast w Bahrajnie byli czwarci po starcie z pole position.

Po jednym starcie z Extreme Speed Motorsports, Dillmann dołączył do programu LMP1 ByKolles Racing w 2018 w ramach World Endurance Championship^[8].

11 stycznia 2023 roku ogłoszono, że Dillmann weźmie udział w pełnym sezonie Mistrzostw Świata FIA World Endurance Championship 2023 dla zespołu Vanwall Racing Team w klasie Le Mans Hypercar, gdzie będzie jeździł razem z Estebanem Guerrierim i mistrzem świata Formuły 1 z 1997 roku Jakiem Villeneuve'em.^[9] Dillmann opuścił zespół 16 czerwca 2023, cztery dni po DNFie załogi #4 podczas 24h Le Mans 2023. Jako powód podał chęć znalezienia miejsca w innym zespole i „spróbowania czegoś innego” oraz stwierdził, że jego odejście nastąpiło w „dobrych stosunkach”, składając jednocześnie hołd szefowi zespołu Colinowi Kollesowi w swoim oświadczeniu^[10]. Zastąpił go dwukrotny mistrz Super GT, João Paulo de Oliveira^[9].

Dillmann stwierdził później, iż odejście z Vanwall Racing Team się mu opłaciło^[11].

Dillmann dołączył do Inter Europol Competition^[12] na sezon 2024. Podczas sezonu, Dillmann wraz z załogą #43 zdobył zwycięstwo na Circuit Paul Ricard i podium na Spa-Francorchamps. Przez źle przyznaną karę, która została potem cofnięta, załoga #43 musiała uznać wyższość AO by TF #14.^[13] Dillmann pozostał z Inter Europol Competition na sezon 2025.^[14] Przez awarię w pierwszym wyścigu i minimalne błędy w reszcie wyścigów, które nie pozwoliły na zwycięstwa, załoga #43 pozostała ponownie wicemistrzami serii^[15]. Na sezon 2026 powrót Dillmanna do załogi #43 Inter Europol Competition został już potwierdzony^[16].

W ramach zaproszenia z European Le Mans Series, Dillmann wraz z Jakubem Śmiechowskim i Nickiem Yellolym wystartował w 24h Le Mans 2025 w zgłoszeniu Inter Europol Competition #43. Samochód z numerem 43 prowadził wyścig od samego rana, stale utrzymując przewagę nie większą niż dwadzieścia sekund nad samochodem z numerem 48 zespołu VDS Panis Racing. Ostatnia godzina wyścigu miała dramatyczny przebieg; 34 minuty przed metą zespół otrzymał karę drive-through w wyniku przekroczenia prędkości przez Yelloly’ego w pit lane podczas poprzedniego postoju. Następnie utracone prowadzenie zostało odzyskane po kolejnych kilku minutach z powodu awarii zawieszenia w samochodzie rywali. Yelloly ukończył wyścig z przewagą prawie dwóch minut nad zespołem Panis. Było to pierwsze zwycięstwo Dillmanna w owym wyścigu^{[17][18][19][20]}.

Równolegle z dołączeniem do Inter Europol Competition w ELMS, Dillmann dołączył również do ich załogi w klasie LMP2 w IMSA^[21]. Po solidnym sezonie z jednym zwycięstwem na Canadian Tire Motorsport Park^[22] i podiami na Watkins Glen^[23] i Indianapolis Motor Speedway^[24], załoga 52 Inter Europol Competition/PR1 Mathiasen zapewniła sobie tytuł mistrzowski^[25]. Po zakończeniu współpracy z PR1 Mathiasen, Dillmann pozostał w załodze. Sezon 2025 okazał się być sinusoidą, z tylko jednym zwycięstwem wpadającym na konto załogi #43, 12h Sebring^[26]. Dillmann nie przejechał pełnego sezonu z powodu wypadku na Canadian Tire Motorsport Park, który uszkodził jego kręgosłup, a sam kierowca wymagał operacji^[27][28]. Dillmann pozostał z Inter Europol Competition na sezon 2026 również w IMSA^[29].

Rok	Zespół	Wyniki w poszczególnych eliminacjach																								Punkty	Pozycja
2012	Rapax	MAL	MAL	BHR	BHR	BHR	BHR	ESP	ESP	MON	MON	VAL	VAL	GBR	GBR	DEU	DEU	HUN	HUN	BEL	BEL	ITA	ITA	SIN	SIN	29	15
		18	11	6	10	8	1	22	12	11	NU	NU	12	-	-	9	NU	-	-	-	-	-	-	-	-
2013	Russian Time	MAL	MAL	BHR	BHR	ESP	ESP	MON	MON	GBR	GBR	DEU	DEU	HUN	HUN	BEL	BEL	ITA	ITA	SIN	SIN	ARE	ARE			92	10
		14	11	8	4	5	26	11	25	3	6	8	NU	20	11	5	9	3	5	6	14	NU	NW
2014		BHR	BHR	ESP	ESP	MON	MON	AUT	AUT	GBR	GBR	DEU	DEU	HUN	HUN	BEL	BEL	ITA	ITA	RUS	RUS	ARE	ARE			18	19
	Arden International	-	-	8	3	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-
	Caterham Racing	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	12	9	9	19	12	9	-	-	-	-	-	-

Rok	Zespół	Wyniki w poszczególnych eliminacjach																Punkty	Pozycja
2011		TUR	TUR	ESP	ESP	VAL	VAL	GBR	GBR	DEU	DEU	HUN	HUN	BEL	BEL	ITA	ITA	15	14
	Carlin	3	9	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-
	Addax Team	-	-	-	-	20	NU	NU	25†	22	5	7	22	6	NU	NU	9

Rok	Zespół	Wyniki w poszczególnych eliminacjach																	Punkty	Pozycja
2015	Jagonya Ayam with Carlin	ARA	ARA	MON	BEL	BEL	HUN	HUN	AUT	AUT	UK	UK	DEU	DEU	FRA	FRA	JER	JER	122	7
		9	5	3	6	16	5	5	5	8	5	NU	5	14	3	5	NU	6

† – Dillmann nie był klasyfikowany.

• Tom Dillmann

• Oficjalna strona kierowcy