WDU

WDU (ros. Выносная Двигательная Установка, zewnętrzny system silnikowy) – samodzielny zewnętrzny system silników, używany do kontroli położenia stacji Mir. Dzięki umieszczeniu na maszcie Sofora (na kadłubie modułu Kwant-1) i odsunięciu od osi stacji, pozwalał na oszczędności paliwa na poziomie 85% i wyższą wydajność niż system sterowania reakcyjnego na kadłubie[1].
WDU miał kształt prostopadłościanu o długości 2,2 m. Samodzielne urządzenie zawierało silniki typu 11D428A-10 napędzane mieszanką tetratlenku diazotu z UDMH oraz jednorazowe zbiorniki z paliwem.
Stacja wyposażona była w dwa kolejne systemy WDU. Pierwszy z nich, WDU-1, został wyniesiony w sierpniu 1992 roku na pokładzie statku Progress-M 14[2][1]. Kiedy wyczerpało się w nim paliwo, został zastąpiony przez WDU-2, wyniesiony w marcu 1998 na pokładzie statku Progress-M 38[1].
Przypisy
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.