Th3
| Producent |
Borsig, Grafenstaden, Hanomag, Henschel, Hohenzollern, Schichau, Schwartzkopff, Union i Vulcan |
|---|---|
| Lata budowy |
1882–1899 i 1903 (4 szt.) |
| Układ osi |
Cn2v |
| Wymiary | |
| Masa służbowa |
40,6 t (bez tendra) |
| Długość |
8.768 mm |
| Długość z tendrem |
15.375 mm |
| Wysokość |
4.150 mm |
| Rozstaw osi skrajnych |
3.400 mm |
| Średnica kół napędnych |
1.340 mm |
| Napęd | |
| Trakcja |
parowa |
| Typ tendra |
pruskie 3 T 10,5 lub 3 T 12 |
| Ciśnienie w kotle |
12 bar |
| Powierzchnia ogrzewalna kotła |
116 (121,6) m kw. |
| Powierzchnia rusztu |
1,53 m kw. |
| Średnica cylindra |
460/650 mm |
| Skok tłoka |
630 mm |
| Parametry eksploatacyjne | |
| Maksymalna siła pociągowa |
580 kN |
| Prędkość konstrukcyjna |
45, później 55 km/h |
| Nacisk osi na szyny |
14,8 t |
Th3 – polskie oznaczenie parowozu towarowego pruskiej serii G 4² (późniejsze oznaczenie DRG BR 53.0).
Historia
Parowozy pruskiej serii G 4² były produkowane przez różne niemieckie fabryki w latach 1882–1903. Ogółem zbudowano 774 egzemplarze. Parowozy posiadały kocioł na parę nasyconą i dwa cylindry sprzężone. Koleje DRG przenumerowały w 1925 r. w sumie tylko 24 maszyny tej serii (53 001 do 024), a na kolejach Oldenburga znalazło się 11 szt. Ze względu na przestarzałą konstrukcję oraz niskie osiągi maszyny kolei państwowych wycofano z użytku w Niemczech do końca lat 20. XX w. W 1938 r. DRB przejęły jeszcze 4 parowozy z prywatnej kolei w okolicach Brunszwiku (53 7001 do 7004). Po I wojnie światowej na terenie Polski znalazło się prawdopodobnie 119 maszyn tej serii z czego 5 przydzielono na koleje Wolnego Miasta Gdańska, gdzie otrzymały oznaczenie Th3-1Dz do Th3-5Dz. W latach 30. XX w. na koleje Wolnego Miasta Gdańska przydzielono kolejne 3 parowozy (Th3-6Dz do Th3-8Dz), poprzednio oznaczone na PKP Th3-?. W chwili wybuchu II wojny światowej na stanie PKP istniało jeszcze 10 maszyn tej serii, z czego dwie zostały w 1939/40 r. skreślone ze stanu. Po wojnie na stan PKP weszła tylko jedna oznaczona Th3-1, która w 1948 r. jako ostatnia zakończyła swój żywot.
Bibliografia
- Jan Piwowoński: Parowozy Kolei Polskich, WKiŁ, Warszawa 1978.
- Ingo Hütter, Reimar Holzinger: Die Lokomotiven der PKP 1918–1939, DGEG, Hövelhof 2007, ISBN 978-3-937189-27-7.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.